Դավիթ Սամվելյան. ՊԱՏրանք 618
Եվ այս ի՜նչ լուռ է, դատարկ է այստեղ. օդում` անամոք ցավից նոսրացած, անրջանքներ են անուժ սավառնում։ Ու կարոտը` բութ, բառեր չի գտնում փարվելու համար… մեռնում է դանդաղ։ Անգամ պատերը լսելիք չունեն այս անմարդ վայրում։ Իսկ դրսում սուլող քամին տանում է, տանո՜ւմ է անվերջ,






