maltepe escortbostancı escortanadolu yakası escortankara escortataşehir escortjeux de pouletMebbistrendyol indirim kodubetmatikistanbul escort bayanseocasibom girişistanbul escortescort bayan ankaragrandpashabetgrandpashabetcasibomjojobetjojobet girişJojobet güncel girişjojobetjojobetgaziantep escortgaziantep escorthacklinkmarsbahismarsbahis girişqueenbetmarsbahisgüvenilir slot sitelericasibomgates of olympushttps://www.wcle.org/https://www.birbuketmeyve.com/sweet bonanzacasibomcasibomcasibom girişcasibomgrandpashabet girisgrandpashabetgrandpashabetmarsbahisgüvenilir bahis sitelericasibomasyabahis girişjojobetsahabetcasibom girişmatbetbetpark girişonwin girişmatbet girişholiganbetjojobetbahsegelpusulabetmarsbahisimajbetdumanbetmatbetsahabetjojobetnakitbahisjojobetonwindeneme bonusujojobet girişjojobethacklinkextrabet girişJojobet216dinamobetdinamobetmatbetcasibomcasibomjojobetjojobet girişcasibompiabellacasinocasibommarsbahismarsbahis girişjojobetgrandpashabet girişjojobetmarsbahis girişmarsbahismarsbahisOnwinMarsbahisMarsbahisMarsbahisMaltepe otelkartal otelataşehir otelKadıköy günlük kiralık daireÜsküdar otelleriağva günlük kiralık daireMaltepe günlük kiralık dairependik günlük kiralık daireağva otelleri
ՄշակութաԳիծ Թատրոն

Դերենիկ Դեմիրճյան, Հովնան մեծատուն (8)

14.12.2019

Դերենիկ Դեմիրճյանի «Հովնան մեծատուն» դրամայի այս հրապարակումը վերջինն է, այն եզրափակում է դասականի նորատիպ թատերգության՝ շարունակաբար ներկայացված հատվածները: Արժեքավոր այս երկը հանրայնացնելու նպատակն ունենալով իբրև առաջնային՝ մենք նաև փայփայում ենք այն որևէ բեմադրիչի ուշադրության դաշտում հայտնվելու հույսը: Հավատացած ենք, որ մեզ համար մշտապես տրոփուն Հայոց ցեղասպանության թեման ու դրա դեմիրճյանական անսպասելի մեկնաբանությունը չեն կարող անտարբեր թողնել լուրջ հանդիսատեսին:

Կարինե Ռաֆայելյան

                                        

   Դրամա 4 արարով

Սկիզբը՝ այստեղ

(Զապտիաները մոտենում են և բռնում Հերիքին: Նազեն, վեր թռչելով, մոտենում է, որ օգնի Հերիքին):

Նազե — Թողե՛ք:

Հովնան(Նազեին) Քաշվի՛ր, անզգա՛մ:

(Զապտիաներից մեկը բռնում է Նազեին, մյուսը Հովնանի հետ քաշում է Հերիքին դեպի վրանը: Հերիքը դիմադարում է, բայց նրան տանում են վրանը):

Նազե — Ամա՜ն, օգնեցե՜ք, տարա՜վ, էս մե՜կն էլ տարավ:

(Նազեն գնում է Հերիքի հետևից, բայց զապտիան նրան հետ է մղում: Նազեն ընկնում է երեսի վրա և մնում այդ դիրքում):

Ջնդո — Սրանք իրենց կյանքն ազատեցին, մենք մնացինք դրսի շուն: Մի կտոր հաց տային, մնացածը՝ ջհանդամը:

Զապտիա — (Պառկածներին) Դե՛ , քաշվեցե՛ք:

                        (Նազեն, Ջնդոն և Զարդարը քաշվում են դեպի աջ և դուրս ելնում):

Հովնան(Վրանում) Ահա՛ , Հասա՛ն բեյ, ահա՛ քո պահուստը:

Հասան բեյ(Զննելով Հերիքին) Ուշացել ես, Հովնա՛ն էֆենդի, թառամել է վարդը:

Հովնան(Սարսափած) Ուշացե՜լ  եմ… կյանքի՜ց ուշացել եմ:

Բ հյուր(Ուզելով օգնել Հովնանին) Տա՛ր աղջիկը, տա՛ր:

Հովնան — Ամեն բան այսպես փտա՞ծ պիտի լինի: Ինչ բանի ձեռ եմ գցում, չոթռում է, պատռվում: Ի՞նչ ծախեմ հիմի, ի՞նչը գին ունի, որ ծախեմ: Աստված փարա չարժե:

Բ հյուր — Տա՛ր սրան, տա՛ր:

Ա հյուր — Չէ՛, սպասիր, կարծեմ՝ գեշը չէ: Բեր, ես կառնեմ:

Հովնան(Ուրախացած): Հա՞, բերե՞մ: Կազատե՞ս:

Ա հյուր(Մյուսներին աչքով անելով) Կազատեմ:

Հովնան — Դե՛,աղջի՛կս, գնա՛: Կազատի:

Հերիք(Ընդդիմանալով) Թո՛ղ հայրիկ: Տե՛ս, խաբում է, չի ազատի, թո՛ղ:

Հովնան — Գնա՜:

Հերիք — Ա՜խ, հայրի՛կ, ի՞նչ ես դառել: Մեղք ես, թո՛ղ:

Ա հյուր(Զապտիային) Տար այս աղջիկը մյուսների մոտ:

                        (Զապտիան Հերիքին զորով տանում է դեպի ձախ):

Ա հյուր(Հովնանին) Դե՛, դու էլ քաշվիր:

Հովնան — Բե՜յ…

                        (Զապտիան Հովնանին հրում է դուրս):

Հովնան(Ընդդիմանալով) Բեյե՜ր, բեյե՜ր… գեղեցիկ աղջիկներ կբերեմ ձեզ համար…

Գ հյուր(Առաջ գալով) Կարո՞ղ  ես…

Հովնան — Արար աշխարհք կհավաքեմ, կբերեմ: Խնայեցե՜ք խեղճ ծերուկիս:

Հյուրեր — Դե գնա բեր:

Հովնան — Հա՜, բախտս բանեց: (Վազում է դեպի դուրս): Ա՛յդ ասեք, դա ի՛մ բանն է:

Չավուշ(Զապտիային) Վրանի թևը իջեցնենք, արևը թեքվեց:

(Երկուսով իջեցնում են վրանի թևն այնպես, որ այլևս ոչին չի երևում: Միայն երբեմն լսվում է սրնգահարի և դափ ածողի նվագը: Գերիները կամաց-կամաց վերադառնում են իրենց նախկին տեղը: Երևում է Հովնանը, նրա հետևից՝ Նազեն, Ջնդոն, Զարդարը, Եղոն, Սահակը):

Նազե(Հովնանին) Տարա՞ր, շո՛ւն, տարա՞ր, կշտացա՞ր:

Հովնան — Տարա և էլի կտանեմ:

Նազե — Կտանե՜ս, շո՛ւն, կտանե՜ս:

Հովնան — Կտանեմ  ու կբարձրանամ:

Նազե — Դո՞ւ, շո՛ւն, դո՞ւ պիտի բարձրանաս…

Հովնան — Շատ պիտի բարձրանամ: Ամենքից վեր պիտի նստեմ: Ապա ինչո՞ւ ընկա, որ չպիտի բարձրանամ: Կեցիր՝ գնամ դատի՜…

Նազե — Կգնա՜ս… սատկածդ պիտի տեսնեմ էգուց… կգնա՜ս…

Հովնան — Աստված երկնքից վար կիջեցնեմ, դատի կքաշեմ: Ինձ նայի՞ր. ամեն բան ծախեցի, քեզ էլ կծախեմ, կբարձրանա՜մ:

Նազե(Ձայնը ատամների մեջ խեղդելով, չար) Կծախե՜ս, ամե՛ն բան կծախես:

Հովնան — Աստվա՛ծ կծախեմ, կբարձրանամ: (Որոնելով գերիների մեջ) Բերե՛ք, ու՞ր են աղջիկները: Վերևում ուզում են:

Բոլորը(Խլրտում):  Դե՜… Դե՜… մարդ չե՞ս, ազնվություն չունե՞ս:

Հովնան — Թքեցե՛ք, ոչնչացրե՛ք… Էլ չկա հին մարդկությունը, մեռա՜վ, փտե՜ց: Բերե՛ք աղջիկները: Տեսեք՝ սրբություն չկա՜, փտե՜ց: Տեսեք ի՜նչ քեֆ է չորս դին: Թաղում են աշխարհը: (Վրանից լսվում են ծափի, սրնգի, դափի ձայներ՝ հռհռոցի հետ): Թաղեցե՜ք, այդպե՜ս թաղեցեք ամեն ինչ… դուք՝ այդտեղ, սրանք՝ այստեղ: Ոչինչ չմնաց, մեկ եք բոլորդ՝ աղա, ծառա, մաքուր, աղտոտ, խորթ, հարազատ… բոլորդ էլ ինձ պես եք՝ խնջույքից վռնդված կամ խնջույքից վռնդվելիք քոսոտ շուն: Հա՛, հա՛, հա՛, հա՛: Վե՛րջ, վե՛րջ, վե՛րջ… Բերե՛ք աղջիկները:

Ձայներ — Աստված անիծի քեզ:

Հովնան(Պարելով այս ու այն կողմ է վազում, պրպտում: Ապա կանգ է առնում): Ազնվությո՞ւն եք պահում: Վերջացրե՛ք: Ի՞նչ եք կորցնելու: Ոչի՛նչ, ոչի՛նչ, ոչի՛նչ: Եկեք ինձ հետ, ես նոր աշխարհք եմ գտել, նոր մարդկություն, նոր Աստված: Եկեք գնանք նրա մոտ, և դուք կտեսնեք արդարությունը՝ կայծակ ու փոթորիկ:

Եղո — Էդպիսի Աստված չկա:

Հովնան — Լինել կտամ, մեջը կանիծեմ:

Ջնդո — Գնա քեզ պես խենթերին ճանաչել տուր էդ Աստվածդ:

Հովնան — Այն ժամանակ՝ սատկեցեք… մեկի տեղ՝ միլիոն: Իմ Աստվածը չկա՞, ապա ո՞վ պիտի ասի, որ Հովնանն արդար էր: (Լացակումելով): Նա՛ պիտի ասի, որ ես արդար եմ: Հա՛, հա՛… թե չէ ձեր Աստվածն ու արդարությունը դեն ածելու աղբ են:

Ձայներ — Դե՜…

Ջնդո — Դու ի՞նչ շուն ես՝ Աստծու դեմ հաչում ես:

Հովնան — Սատկելի՛քդ սատկիր: Տեսանք՝ ուր հասցրեց ձեր Աստվածը: (Ցույց տալով ամբոխը) Ահա՛, կերե՛ք ձեր Աստվածը:

Ձայներ — Դե հերի՛ք եղավ, անզգա՛մ:

                        (Ամբոխը վեր է կենում և հավաքվում Հովնանի շուրջը):

Ջնդո — Ինչո՞ւ ես կատաղել, ինչո՞ւ ես հայհոյում:

Հովնան — Շան պես կբռնեմ քո այդ Աստծու բկից ու կխեղդեմ:

Ջնդո — Ծո՛, զարկե՛ք էս շանը: (Վերցնելով մի քար և հարձակվելով Հովնանի վրա) Անհավա՛տ մարդ:

Նազե — Ամա՛ն, զարկե՛ք, ազատեցե՛ք ինձ էդ Աստծու ցասումից:

Հովնան — Աստված՝ անարդար, մարդն՝ արդարացի: (Ամբոխը քարեր է նետում և հարձակվում Հովնանի վրա, որ հետ-հետ է գնում): Չեք մեռցնի, բոլորդ կմեռնեք, ես կմնամ:

Զարդար — Թողե՛ք, խենթ է:

Ջնդո — Զարկե՛ք:

Հովնան — Ո՞ւմ եք քարկոծում, ձե՜զ եք քարկոծում, ձեր անարդար Աստծո՜ւն, ողորմելինե՜ր:

(Վրանից անհանգիստ ձայներ են լսվում: Լսվում է ատրճանակի կրակոց: Ամբոխը քարերը վայր է թափում և կարկամում: Ձախ կողմից ջարդարարներն ու գերիները լցվում է վրան):

Ձայներ(Ձախից) Բռնեցե՛ք, բռնեցե՛ք:   

(Ներս է ընկնում Հերիքը՝ ատրճանակը ձեռքին: Նա կատաղի աչքեր ունի, հերարձակ է, զգեստը պատառոտված):

Նազե(Դեմ վազելով) Ամա՜ն, ի՞նչ է…

Հերիք(Խուլ): Բան չկա… (Շփոթված է, տեղ է որոնում բեռների մեջ): Զարկի շանը:

Նազե — Բեյի՞ն:

Հերիք — Զարկի՛…

(Հերիքը շփոթված դես ու դեն է նայում, ուզում է մտնել մի բեռան տակ: Ատրճանակը վայր է գցում):

Հովնան(Քշելով Հերիքին) Հեռացի՛ր մեզանից:

Ջնդո(Արգելելով Հերիքին) Կորի՛ր, անզգա՛մ:

Սահակ, Զարդար, Եղո — Գնա՛, հեռացի՛ր…

Ա զապտիա(Աջ կողմից ներս մտնելով և հեռվում՝ խմբերի մեջ որոնելով) Ո՞ւր է շան աղջիկը:

Բ զապտիա — Էստե՛ղ փախավ:

(Ա զապտիան վազում է նրա հետևից, ջարդարար ամբոխ է լցվում աջ կողմից: Բ զապտիան մոտենում է Նազեին):

Նազե(Իրեն մոտեցող Բ զապտիային) Էստեղ աղջիկ չկա՛:

Ա զապտիա(Հրելով Նազեին) Սուտ էլ ես խոսո՞ւմ, անզգա՛մ… Ասին, որ էստեղ է… (Ամբոխին) Բեյին զարկող աղջկա հորը բռնեցեք:

Ջնդո – Էստե՛ղ է:

Աբրո(Հրելով Ջնդոյին) Ձենդ կտրի՛ր, շո՛ւն:

                        (Ամբոխը խառնվում է, որոնում են Հովնանին ու Նազեին):

Ամբոխից մեկը(Դուրս քաշելով ամբոխի միջից Հերիքին) Ա՛յ որտեղ է, արի՛, ցո՛ւյց տուր ծնողքդ:

Երկրորդը ամբոխից(Մոտենալով Հովնանին) Դո՞ւ ես աղջկա հայրը:

Հովնան — Ո՛չ:

Երրորդը ամբոխից — Դո՛ւ ես: (Մտածելով) Ապա ո՞վ է սրա հայրը: 

Աբրո(Առաջ գալով) Ե՛ս եմ…

Չորրորդը ամբոխից — Թե դու Հովնանն ես, Հովնանը թոռ ունի, ո՞ւր է թոռը: (Հովնանին) Ո՞ւր է Հովնանի թոռը:

Հովնան(Ցույց է տալիս Նազեի հետևը թաքնված Հայկին): Ահա՛, այստե՛ղ է:

Ամբոխից մեկը(Նազեի հետևում թաքնված Հայկին նկատելով) Ահա՛ տղան, բռնեցե՛ք:

Երկրորդը ամբոխից(Բռնում է Հայկին): Զարկե՛ք տղին:

Հայկ(Ճչում է): Մարե՜…

Ջնդո(Որ չի կարողանում ճեղքել ամբոխը): Աղա՛ զապտիա, ես ցույց կտամ իսկական հորը:

Հովնան(Բռնելով Ջնդոյին, որ առաջ չգնա): Կա՛ց:

Ա զապտիա(Նազեին) Դո՞ւ ես աղջկան մայրը:

Նազե(Խիստ) Ե՛ս եմ… տղին ձեռ չտաք. ճամփին գտած որբ է, իմը չէ՛…

Ամբոխից մեկը — Չորսին էլ մեջտեղ բերեք:

(Աբրոյին, Նազեին, Հերիքին և Հայկին քշում են առաջ: Հերիքը դիմադրում է, իսկ Նազեն աշխատում է իրենից պոկել Հայկին, որ սարսափած կպչում է նրան):

Ամբոխից մեկը — Տարե՛ք:

Ամբոխից երկրորդը — Զարկե՛ք:

(Լսվում են ատրճանակի ձայներ, և աղմուկը հանկարծ դադարում է: Լռություն):

Հովնան(Այլայլված փետում է մազերը, հետո փորձում ամբոխի կողմն անցնել, բայց սարսափահար կանգ է առնում): Կացե՛ք, կացե՛ք, ե՛ս եմ հայրը…     

(Հովնանը հետ է նայում)

Ջնդո (Բռնել է Ա զապտիայի ձեռքից և քաշում է դեպի Հովնանը): Ա՛յ, սա՛ է այն անզգամի հայրը:

(Ամբոխ է խմբվում Հովնանի դեմ: Հովնանը սարսափահար նայում է զապտիային և Ջնդոյին):  

Հովնան — Դուք խենթացած Աստված եք:

Ա զապտիա(Ամբոխին) Մի կո՛ղմ քաշվեք…

Բ զապտիա(Ամբոխը քշում է մի կողմ և բացում մի շրջան, որում փռված են անշունչ Նազեն, Հայկը, Հերիքը և Աբրոն: Դիմելով Հովնանին) Դու սրանցը չե՞ս, անասո՛ւն:

Հովնան (Սարսափած նայելով դիակներին) Ե՜ս… (Կարկամում է և խելագար մոլուցքով չոքում Աբրոյի դիակի առջև: Ցույց տալով դիակը) Ահա այս մարդը դո՛ւ ես, Աստվա՛ծ… Քո արդարության առջև` ես հող և մոխիր…

                        (Հովնանը կաթվածահար ընկնում է Աբրոյի դիակի վրա):

                                              Վարագույր

Բնագիրը վերծանեց և հրատարակության պատրաստեց Կարինե Ռաֆայելյանը

No Comments

Leave a Reply