Ardi.am-ը զրուցել է Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, դերասանուհի Նարինե Գրիգորյանի հետ: -Նարինե՛, կինոն և թատրոնը շաղկապված են դերասանի կյանքում: Դուք դրա լավագույն վկայությունն եք: Ինչո՞վ են նման և տարբեր այս երկու վիճակները: -Շատ են տարբեր: Թատրոնում, կախված բեմի չափից, խաղալուդ
Ո՞վ կա նախկին փոքրիկներից։ Իսկ գիտե՞ք, որ հենց «Բոլոր մեծահասակները սկզբում երեխաներ են եղել, բայց քչերն են այդ մասին հիշում»։ Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերիի հայտնի միտքը գուցե հենց այն բանալին է, որով կարելի է բացել Գեղագիտության ազգային կենտրոնի Փոքր թատրոնի նոր բեմադրության դուռը։ «Փոքրիկ
Հայկ Պետրոսյանի «Կոմիտաս. Ձայնաշխարհ» ներկայացումից ներշնչված այս անդրադարձը ժանր չունի: Ի՞նչ անի բեմում ավելին, քան տաղանդավոր հոր որդին, որ չհայտնվի համեմատությունների ծուղակում: Ի՞նչ է արել Հայկ Պետրոսյանն իր ներկայացմամբ՝ հաղթահարելով ողբերգականությունը, նյութեղեն վիճակը, շեշտադրել է հանճարեղ թռիչքն ու երգը: Ներկայացման մեջ Կոմիտասի հանճարեղ
Ամեն ինչ սկսվեց երեք տարի առաջ, մինչև Աշտարակի դրամատիկական թատրոնի պաշտոնական բացումը։ Այդ ամռանը ռեժիսոր Գոռ Մարգարյանի և թատրոնի տնօրեն Մարիաննա Մկրտչյանի նախաձեռնությամբ կազմակերպվեց առաջին թատերական ճամբարը, որը միավորեց Աշտարակի և հարակից գյուղերի շնորհալի երեխաներին։ Միասին աշխատեցին, փորձարկեցին, փոքրիկ բեմադրություններ ստեղծեցին և աստիճանաբար
Երևանից ու փակ տարածքից դուրս՝ Հայաստանում վերջին տարիներին ձևավորվել է թատերական նոր մշակույթ, որը դեռևս ձևակերպված չէ, թեև տարեցտարի ծավալվում է: Սա նոր ձևավորվող մշակույթ է, շրջիկ թատրոն չէ, ագիտպրոպագանդայի համար գյուղ գնացող արվեստ նույնպես չէ, մայրաքաղաքային և մայր թատրոնների մարզային այց չէ,
Փառատոնի պաշտոնական բացումը սեպտեմբերի 22-ին է, ժամը՝ 19։30-ին, Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում՝ աշխարհահռչակ ֆրանսիացի պարուսույց Մուրադ Մերզուկիի և նրա «Կաֆիգ» պարախմբի «Ֆոլիա» ներկայացմամբ։ «Ֆոլիան» հիփ-հոփ պարի և բարոկկո երաժշտության բացառիկ հանդիպում է, որտեղ տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական և խորեոգրաֆիկ լեզուները միավորվում են
1984 թվականին «Գարուն» ամսագրին տված իր հազվադեպ հարցազրույցներից մեկում Մհեր Մկրտչյանն ասել է.«Երևի հայ դերասաններից ամենաերջանիկների թվին եմ պատկանում,որ թատրոնում և կինոյում գործ եմ ունեցել հայ, ռուս և օտարազգի բազմաթիվ ռեժիսորների ու անթիվ դերասանների հետ»: Այստեղ բանալի բառը «երևին» է, քանի որ Ֆրունզիկն
Ardi.am-ի զրուցակիցը դերասանուհի, մանկավարժ Հասմիկ Սուվարյանն է: — Հասմիկ, ե՞րբ առաջին անգամ հասկացաք, որ բեմը հենց ձեր տեղն է։ -Միանշանակ շատ դժվար է պատասխանել, թե երբ ես հասկացել, որ բեմը քո տեղն է, որովհետև տարիների ընթացքում ինչքան շատ ես ծանոթանում «թատրոն» երևույթի հետ,
