1․ Բառերի կյանքից Բառը դառնում է երկու ձայների պայքարի ասպարեզ։[1] Միխայիլ Բախտին Այս գրվածքում ես բացում եմ անուն ու դերանուն տալու թեման` հավաքելով այն առօրյա դրվագներով։ Առաջարկում եմ նաև «արհեստական ինտելեկտի» թարգմանության այլընտրանք` «բանականություն» բառը փոխարինելով «գրագիտություն» բառով։ Բոլոր գիր ունեցող
Մարգարիտ Դերանցի «Անձրևային դեդեկտիվ» պատմվածքն աստիճանաբար ներթափանցում է ընթերցողի գիտակցության մեջ՝ ավարտվելուց հետո էլ շարունակելով ապրել նրա մտքում։ Առաջին հայացքից ստեղծագործությունը կառուցված է սովորական ճանապարհատրանսպորտային պատահարի շուրջ, սակայն այդ արտաքին սյուժեն ընդամենը մեկնակետն է հեղինակի գլխավոր հետաքրքրության՝ մարդու խղճի, բարոյական ընտրության և մեղքի
Կանոնական աղոթագրության, հատկապես Գրիգոր Նարեկացու և Ներսես Շնորհալու աղոթքների լեզուն մի բացառիկ դաշտ է, որտեղ «միաձուլվում» են քերականությունն ու աստվածաբանությունը, բառն ու մարդկային ներաշխարհը։ Միջնադարյան աղոթքի բառապաշարը կոչված էր անելու անհնարինը՝ նկարագրելու աննկարագրելին (Աստծուն) և արտահայտելու անարտահայտելին (մարդկային հոգու խորությունը)։ Բառաստեղծում (նորաբանություններ): Վերոնշյալ
Ճապոնական հեքիաթներ կարդալիս շփոթվել էի․ ես փնտրում էի խնդիրն ու լուծումը։ Աստիճանաբար սևեռվեցի ճապոնական գրական ժանրերի ու տեքստի կառուցվածքի վրա։ Ինձ ուղղորդեց Ճապոնիայի մշակույթի ու պատմության պրոֆեսորը՝ բերելով ճապոնացիների ամենասիրելի «Հարևան Տոտորոն» անիմեի օրինակը։ Պարզվում է, որ․ «․․․ ժողովրդական հեքիաթներում անցումը «Քանի որ
Հայերենի շարահյուսությունը մի մեծ թշնամի ունի՝ ավերիչ, մակաբույծ բայերը, որոնք մեր լեզու են սողոսկել հիմնականում ռուսերենի պաշտոնական ոճի ուղղակի պատճենման հետևանքով։ Ռուսերենում այդ բայերը հաճախ ծառայում են որպես հանգույցներ ենթակայի և ստորոգյալի միջև, մինչդեռ հայերենը շատ դեպքերում դրա կարիքը չունի, որովհետև «եմ» բայը
Սոնա Վանի «Այս աղջիկը» ժողովածուն բազմաշերտ-բազմափեղկ կնոջ օրագիր է, որի թերթերը շրշյունով բացում են նրա հոգու պատուհաններից անդին պարփակված աշխարհի մանրամասները։ Հեղինակը կնոջ հայացքով քննում է մեծ աշխարհը, մեծ կյանքը և դրա հետ հաշտ կամ հակամարտող իր ներաշխարհը։ Այս ժողովածուն լայնակտավ ձոն է
Ամենայն հայոց բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի ծննդավայրն ու գեղարվեստի աշխարհը Դսեղ գյուղն է` ձորերով շրջապատված հարթավայր կամ ժայռ` անդունդով եզերված։ Ոտք դնելով այս գյուղ, շփվելով Դսեղի` ավանդույթներով ու վարքուբարքով փոքր-ինչ ծանրացած և մի քիչ էլ ծանրախոս բնակիչների հետ՝ ակամայից Թումանյանին ես գտնում, որ այնպես
Հայ ժողովրդի մեծագույն ողբերգության՝ 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության թեման ուսումնասիրության անսպառ նյութ է մատակարարել ու մատակարարում հայ, ինչպես և օտարազգի բազմաթիվ գրողների, արվեստագետների, ցեղասպանագետների, դիվանագետների, հասարական-քաղաքական գործիչների: Դրանցից մեկն էր հայ դասական Դերենիկ Դեմիրճյանը, որի ստեղծագործության մակերեսային ընկալման հանգամանքը երկար ժամանակ հանգեցրել է
