Նախկին կյանքում, գուցե, Մախլուտոյի սիրած աղջիկն եմ եղել
— Մենք քեզ տուն էլ կտանք, աշխատանք էլ․․․ Հիմա դու քո հայրենիքում ես։ -Ես ուրիշ հայրենիք չունեմ։ Զինվորական մի հին վերարկու ունեմ մոտս, կպարզեմ բաց երկնքի տակ, գլուխս կդնեմ մի ժայռի ու կքնեմ․․․ Խաչիկ Դաշտենց, «Ռանչպարների կանչը» Հողի հիշողությունն անջնջելի է, թեև ոտնահետքերը






