Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի բեմում կներկայացվի արվեստի միանգամայն նոր ձևաչափ։ Ապրիլի 26-ին տեղի կունենա Ֆրանսիս Պուլենկի «Մարդկային ձայն» մոնոօպերայի առաջնախաղը՝ ըստ Ժան Կոկտոյի լիբրետոյի: Սա «խորեոգրաֆիկ օպերա» ժանրի առաջին փորձն է Հայաստանում, որտեղ դասական օպերային ձայնն ու ժամանակակից
Մանրամասները՝ այս հղումով։ Անի Անտոնյան
Հայաստանի նկարիչների միությունում ապրիլի 9-17-ը կգործի Գայ Ղազանչյանի «Ռեզոնանս» խորագրով ցուցադրությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է ընկալման բնույթն ու իրականության պայմանականությունը։ Սա երկխոսություն է ժամանակակից մարդու ինքնության, ներաշխարհի և համամարդկային զգացողությունների շուրջ։ Զրուցել ենք Գայ Ղազանչյանի հետ։ -Գա՛յ, այս տասնյակ դիմանկարները ստեղծել եք մեկ տարում։
Ֆրանսիական ժամանակակից մշակույթի ամենահետաքրքիր դեմքերից մեկը՝ Պիեր Մարտոն, այն եզակի արվեստագետներից է, ում ստեղծագործական ուղին հիշեցնում է ինտելեկտուալ մի մեծ ճանապարհորդություն։ Սորբոնի համալսարանում կլինիկական հոգեբանի որակավորում ստացած և մասնագիտական առաջին քայլերը մարդկային հոգու ներաշխարհում արած Մարտոն հետագայում իր փնտրտուքները շարունակեց լրագրության, իսկ
Դերասանուհի, բեմադրիչ Կարինե Քոչարյանը իր գրած պիեսի հենքով պատրաստում է նոր թատերական ներկայացում՝ մեկ գործողությամբ դրամա՝ «Սարից այն կողմ» վերնագրով։ Ներկայացման նկարիչն է Մերի Սարգսյանը։ Դերերում հանդես են գալիս արցախցի պրոֆեսիոնալ և ոչ պրոֆեսիոնալ դերասաններ։ Ներկայացման պրեմիերան կկայանա ապրիլի 22-ին, Հովհաննես Թումանյանի անվան
Նա ստեղծում է այն, ինչ չկար, և իր կատարումներով ստիպում հավատալ, որ երաժշտությունը տիեզերական լեզու է։ Նա ոչ միայն ազատ խոսում է մի քանի լեզվով, այլև իր երգացանկում ունի գործեր ավելի քան 12 լեզուներով՝ ֆրանսերենից մինչև եբրայերեն։ Լարա Ֆաբիանը յուրաքանչյուր լեզվի հնչյունաբանությունը դարձնում
Ի՞նչ է գեղարվեստական տեքստը, եթե ոչ «ժամանակի մեքենա»։ Իսկ այդ մեքենայի շարժիչը բնականաբար բայերն են՝ իրենց տարբեր ժամանակաձևերով։ Հայերեն արձակի «արքան» անցյալ կատարյալ ժամանակաձևն է, որ հաճախ կոչվում է նաև պատմողի կամ ականատեսի ժամանակ․ «գնաց», «տեսավ», «ասաց», «որոշեց»։ Տեքստը, ըստ էության, «ընթացք» է,
Հրանտ Մաթևոսյանի ջղաձիգ հայացքը փորձում էր համադրել, մի տեսադաշտի բերել Երկնայինն ու Երկրայինը։ Խիստ, սուր հայացքով զննում էր կյանքը, կյանքի առեղծվածը, նույնքան դիպուկ ու սուր լեզվով, իմաստասեր գրողի անսպասելի գտած դիտանկյուններից տալիս էր իրականության «գրառենտգենյան» պատկերը ու միշտ միտված էր Երկնքի, «խղճի պոստուլատներով»
