Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանի մասնաճյուղում՝ Դիլիջանի Հայկական գործվածքի թանգարանում կայացավ «Երկխոսություն տեքստիլի շուրջ» միջազգային ցուցահանդեսի բացումը: Ցուցահանդեսը նվիրված է հայ մշակույթի և ժողովրդական արվեստի նշանավոր գործիչ, ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ, Դիլիջանի պատվավոր քաղաքացի, Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանի հիմնադիր Հովհաննես Շարամբեյանի
Օգնություն մեդիային՝ ընդդեմ միօրինակության Կան բառեր, արտահայտություններ, որոնք կազմությամբ կամ քերականորեն սխալ չեն, բայց այնքան շատ են կիրառվում, որ «սեփականացնում» են մի ամբողջ իմաստային «լանդշաֆտ»՝ գործածությունից դուրս մղելով իրենց բազմաթիվ գեղեցիկ հոմանիշներ։ Հոմանիշների կիրառությունը գունեղ ու հարուստ է դարձնում մեր խոսքը, և այն
Ոսկե քնար, ո՛վ ընդհանուր հարստություն Ապոլլոնի Ու թխահեր մուսաների, քեզ է լսում շարժումը՝ սկիզբն ուրախության, Երգիչները ենթարկվում են քո նշանին, Երբ, ցնցվելով, դու շուրջպարը ղեկավարող նախերգանքի մուտքն ես հնչում․․․ ․․․զի նետերդ Կախարդում են աստվածների հոգին անգամ՝ ճարտարությամբ Լետոյածնի ու լիակուրծք մուսաների։ Պինդարոս, «Ներբողներ»
Տեսարանը բավականին ծանր է, իսկ դրա նկարագրությունը՝ գուցե հակաէսթետիկ։ Խոսքը մեռնողի կամ գիտակցությունը կորցնողի (ժամանակավորապես մեռնողի) աչքերի հետ կատարվողի մասին է — ակնագնդերը շրջվում են, բիբերը գրեթե անհետանալու վրա են, սպիտակուցի գեհենական մշուշն է ծփում․․․ Կենսաբանորեն դա պարզ բացատրություն ունի ՝ ակնակապիճ մկանները
Կինոյի պատմության մեջ հաճախ են հանդիպում ֆիլմեր, որոնց գեղարվեստական արժեքը ժամանակի ընթացքում ավելի ակնառու է դառնում, քան ստեղծման պահին։ Սույն հոդվածում կանդրադառնանք նմանօրինակ ֆիլմերից մեկին, որը Հրանտ Մաթևոսյանի գրական աշխարհի կինեմատոգրաֆիական լավագույն մեկնաբանություններից մեկն է։ 1976 թվականին Մոսկվայի Կենտրոնական հեռուստատեսության պատվերով և ֆինանսավորմամբ
Ardi.am-ի զրուցակիցը դերասանուհի, մանկավարժ Հասմիկ Սուվարյանն է: — Հասմիկ, ե՞րբ առաջին անգամ հասկացաք, որ բեմը հենց ձեր տեղն է։ -Միանշանակ շատ դժվար է պատասխանել, թե երբ ես հասկացել, որ բեմը քո տեղն է, որովհետև տարիների ընթացքում ինչքան շատ ես ծանոթանում «թատրոն» երևույթի հետ,
Ուրասար 2026թ․
1․ Բառերի կյանքից Բառը դառնում է երկու ձայների պայքարի ասպարեզ։[1] Միխայիլ Բախտին Այս գրվածքում ես բացում եմ անուն ու դերանուն տալու թեման` հավաքելով այն առօրյա դրվագներով։ Առաջարկում եմ նաև «արհեստական ինտելեկտի» թարգմանության այլընտրանք` «բանականություն» բառը փոխարինելով «գրագիտություն» բառով։ Բոլոր գիր ունեցող
