ՀՀ վաստակավոր նկարիչ, հագուստի դիզայներ Աննա Հարությունյանը նկարում է, ստեղծում է հավաքածուներ՝ մարդկանց ուշադրությունը հրավիրելով համամարդկային արժեքների վրա: Նկարչուհու գործերի հիմքում աշխարհն է, կրոնն է, անհատն է, տարբեր ազգերն են՝ իրենց ավանդույթներով ու սովորույթներով։ Հարությունյանի վերջին հավաքածուն հունվարի 31-ին ներկայացվել է Նյու Յորքում՝
Գիշերաթիթեռները՝ ցայգաթիթեռ կոչվածները, կամ ասենք թիթեռներից ամենագեղեցիկը համարվող «մայրամուտի գիշերաթիթեռը», չգիտեմ ինչ վարք ունեն։ Բայց ինձ համար հանելուկայինը եղել է իմ բանաստեղծություններում անվանածս «ճրագաթիթեռը»։ Սա, որ խելակորույս պտտվում է լույսի աղբյուրի շուրջ (բայց հարց է՝ սրան իրականում ի՞նչն է գրավում, լու՞յսը, թե ջերմությունը,
-Ներս արի։ -Չէ-չէ, ներս գալու համար չեմ եկել։ -Հա, ոչինչ, Մարիա՛մ, մտի, մարդավարի կնստենք։ -Չէ՛, եկել եմ, որ ասելիքս ասեմ, չեմ եկել, որ ներս մտնեմ։ -Հա, բայց հո դրսում․․․ -Ներս չե՛մ գալու, Սյուզի՛, եկել եմ խոսելու համար․․․ -Լա՛վ,- արհամարհաբար ասաց կինն ու ձեռքերը
Եթե Մեսրոպ Մաշտոցն ու նրա աշակերտները տեսնեին այսօրվա մեր հաղորդակցումը համացանցում, հավանաբար կմտածեին, թե բոլորս վերադարձել ենք ժայռապատկերային գրությանը։ Սակայն իրականում տեղի է ունենում մի շատ հետաքրքիր լեզվական էվոլյուցիա․պատկերուկները («էմոջի» բառի մեր պայմանական թարգմանությունը) դադարել են պարզապես տեքստի «զարդարանք» լինելուց և ստանձնել են
Փետրվարի 5-ին Արամ Խաչատրյանի տուն-թանգարանում տեղի ունեցավ «Պեպո 90» խորագրով ժամանակավոր ցուցադրության բացումը՝ նվիրված հայկական առաջին հնչյունային ֆիլմի ստեղծման 90-ամյակին:Բացման խոսքով հանդես եկան Ա. Խաչատրյանի տուն-թանգարանի տնօրեն՝ Արմինե Գրիգորյանը, Ե. Չարենցի անվ. գրականության և արվեստի թանգարանի տնօրեն՝ Սյուզաննա Խոջամիրյանը, կինոգետներ՝ Գարեգին Զաքոյանը և
Դիլիջանում փետրվարի 7-ին, ժամը 13:30 Կալինինի 5 հասցեում կբացվի Հայաստանի համար եզակի «Հայկական գործվածքի թանգարան»-ը։ Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանի Դիլիջանի մասնաճյուղը հանդես կգա նոր հայեցակարգով՝ որպես Հայկական գործվածքի թանգարան՝ ներկայացնելով հայկական գեղարվեստական գործվածքի բազմադարյա ավանդույթներն ու դրանց շարունակական զարգացումը։ Նոր մասնագիտացված ցուցադրությունը
Անգլերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Տունը կողպված էր, մթին, մռայլ, ինքն իր ներսում և այնտեղ իմ հոգին էր և իմ եղբայրը, իսկ բակում՝ բարձր ու սև նվենու ծառը, գետաքարից էլ հոծ, անթռչուն, գիշերվա խորունկ ջրափոսում, տան սանդղամուտքը բաց նայում էր իմ վախին, պատուհանները քմծիծաղում
Սկիզբը՝ այստեղ Անցումները մի հոգեվիճակից մյուսը՝ սովորաբար աննկատ կատարվող, ինձ համար ակներև էին, և մտքերը, որ այդ րոպեներին տիրում էին ինձ, ընթանում էին այդ հոգեկան ընկղմանը զուգահեռ։ Սկզբում ուրվագծվում էին անմիջական գործնական հեռանկարները կամ անհրաժեշտությունը նրա, ինչ ես պետք է անեի վաղը՝
