Ամենայն հայոց բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի ծննդավայրն ու գեղարվեստի աշխարհը Դսեղ գյուղն է` ձորերով շրջապատված հարթավայր կամ ժայռ` անդունդով եզերված։ Ոտք դնելով այս գյուղ, շփվելով Դսեղի` ավանդույթներով ու վարքուբարքով փոքր-ինչ ծանրացած և մի քիչ էլ ծանրախոս բնակիչների հետ՝ ակամայից Թումանյանին ես գտնում, որ այնպես
Օ՜, Արևելքն Արևելք է, և Արևմուտքը՝ Արևմուտք, և այդ երկուսը երբեք չեն հանդիպի, քանի դեռ Երկինքն ու Երկիրը չեն ներկայացել ու կանգնել Աստծո Ահեղ Դատաստանի Աթոռի առջև։ Ռադյարդ Քիփլինգ Քաղաքը կծկվել է մառախուղի հեղձուկ շղարշի տակ։ Փողոցներն ու տանիքները ձյունածածկ են։ Երկինքը վրձնել
Չգիտենք՝ ՎԵՐՋԻՆ ՊԱՀԻՆ ինչ է կատարվում։ «Կլինիկական տարածները» բոլորն էլ նույն բանն են նկարագրում՝ «լույս թունելի վերջում» և այլն։ Ժողովրդի մեջ ավելի շատ տարածված է այն կարծիքը, որ ԱՅԴ ՊԱՀԻՆ մեռնողները մեռյալների անուններ են տալիս- մեռյալ հարազատները և այլ ընկեր-ծանոթներն ասես կանչում
«Արմավ» հրատարակչությունը լույս է ընծայել Զավեն Բեկյանի «Աստեղային գիշերահավասար» գիրքը։ «Բանաստեղծի տեսական ընկալումները լավագույնս երևում են նրա խոհագրության, հոդվածների և հարցազրույցների մեջ։ Գիրքն այս ՝ Զավեն Բեկյան բանաստեղծին ավելի լավ ճանաչելու հնարավորություն է ընձեռնում,- ասվում է գրքի սեղմագրում,- Դավանաբանական թնջուկները, ժամանակակից գրականության ինչ-ինչ
Լորկայի մահվան երեք վարկածները 1936 թվականին Ֆրանկոյի ռեժիմի կողմից գնդակահարված Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկան իր մահից տարիներ առաջ գրել է մի քանի տող, որից ենթադրվում է, որ նա կանխազգացել էր իր սպանությունը։ Լորկայի մասունքներն այդպես էլ չհայտնաբերվեցին, սակայն կա վարկած, որ նա թաղված է
Երևան կժամանի աշխարհահռչակ շեփորահար, դաշնակահար և կոմպոզիտոր Իբրահիմ Մալուֆը։ Երևանի «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնի և Ջազի հայկական ասոցիացիայի հրավերով՝ երաժիշտը հուլիսի 15-ին Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրում հանդես կգա բացառիկ մենահամերգով, ինչպես նաև կմիանա 23-րդ «Ոսկե ծիրան» կինոփառատոնի Տարածաշրջանային մրցույթի ժյուրիի կազմին։ Իբրահիմ Մալուֆի ելույթները
Մի ժամանակ աշխարհում հիասքանչ երեխա էր ապրում: Հիմա նրան մոռացել են բոլորը, և ինչ էր նրա անունը՝ նույնպես մոռացել են։ Ոչ ոք նրան չի հիշում՝ ոչ անունը նրա, ոչ դեմքը։ Միայն տատիկս էր հիշում այդ հիասքանչ երեխային և պատմում էր ինձ նրա մասին,
Ասում են, որ Օմիա Ակիֆուսան այլևս երբեք որևէ բառ չի արտասանի։ Ասում են, որ նա այլևս երբեք չի ստեղծի որևէ պերսոնաժ, թեև նա գրող է, և նա ընդամենը վաթսունվեց տարեկան է։ Դրա տակ ենթադրվում է ոչ թե պարզապես այն, որ նա այլևս երբեք
