Տեսարանը բավականին ծանր է, իսկ դրա նկարագրությունը՝ գուցե հակաէսթետիկ։ Խոսքը մեռնողի կամ գիտակցությունը կորցնողի (ժամանակավորապես մեռնողի) աչքերի հետ կատարվողի մասին է — ակնագնդերը շրջվում են, բիբերը գրեթե անհետանալու վրա են, սպիտակուցի գեհենական մշուշն է ծփում․․․ Կենսաբանորեն դա պարզ բացատրություն ունի ՝ ակնակապիճ մկանները
Կինոյի պատմության մեջ հաճախ են հանդիպում ֆիլմեր, որոնց գեղարվեստական արժեքը ժամանակի ընթացքում ավելի ակնառու է դառնում, քան ստեղծման պահին։ Սույն հոդվածում կանդրադառնանք նմանօրինակ ֆիլմերից մեկին, որը Հրանտ Մաթևոսյանի գրական աշխարհի կինեմատոգրաֆիական լավագույն մեկնաբանություններից մեկն է։ 1976 թվականին Մոսկվայի Կենտրոնական հեռուստատեսության պատվերով և ֆինանսավորմամբ
Ardi.am-ի զրուցակիցը դերասանուհի, մանկավարժ Հասմիկ Սուվարյանն է: — Հասմիկ, ե՞րբ առաջին անգամ հասկացաք, որ բեմը հենց ձեր տեղն է։ -Միանշանակ շատ դժվար է պատասխանել, թե երբ ես հասկացել, որ բեմը քո տեղն է, որովհետև տարիների ընթացքում ինչքան շատ ես ծանոթանում «թատրոն» երևույթի հետ,
Ուրասար 2026թ․
1․ Բառերի կյանքից Բառը դառնում է երկու ձայների պայքարի ասպարեզ։[1] Միխայիլ Բախտին Այս գրվածքում ես բացում եմ անուն ու դերանուն տալու թեման` հավաքելով այն առօրյա դրվագներով։ Առաջարկում եմ նաև «արհեստական ինտելեկտի» թարգմանության այլընտրանք` «բանականություն» բառը փոխարինելով «գրագիտություն» բառով։ Բոլոր գիր ունեցող
Զրուցել ենք բեմանկարիչ, բազմաթիվ ֆիլմերի, բեմադրական համերգների, տեսահոլովակների բեմադրող նկարիչ Լիդիա Գևորգյանի հետ, որը օրերս տոնեց իր 86-ամյակը: Վաթսուն տարի ֆիլմարտադրությունում աշխատած Լիդիա Գևորգյանը ասում է, որ թե՛ ինքը և թե՛ իր ամուսինը՝ ռեժիսոր, սցենարիստ Էռնեստ Մարտիրոսյանը, աշխատանքային լուսանկարներ գրեթե չունեն: -Տիկին Լիդիա,
Օգոստոսի 16-ին «Երազ Այգում» տեղի կունենա Ազգային տարազի փառատոնը, որը մեկ հարթակում կմիավորի հայկական ազգային տարազը, ավանդական արհեստները, երաժշտությունը, էթնոդիզայնն ու Խաղողօրհնեքի դարավոր ավանդույթը։ Փառատոնի կազմակերպիչներն են «Տերյան մշակութային կենտրոնը» և «Երազ Այգին»։ «Տերյան մշակութային կենտրոնն» արդեն երկար տարիներ կազմակերպում է Ազգային տարազի
Թեմիր Ակսակ-Խան -Ա՜- ա՜- ա՜, Թեմիր-Ակսակ-Խան,- վայրենորեն ողբում է գեղգեղուն, կրքոտորեն ու անհուսորեն թախծալի ձայնը ղրիմյան գյուղական սրճարանում։ Գարնանային գիշերը մութ է ու խոնավ, լեռնային զառիթափերի սև պատը հազիվ է նշմարվում։ Ժայռակիպ սրճարանի մոտ, խճուղում, սպիտակ ցեխի մեջ բաց մեքենա
