Այս անգամ ձեզ պատմելու ենք «Մայրիկ, ես քեզ սիրում եմ» ներկայացման մասին, որը կարող եք դիտել կամ ընկերների հետ, կամ՝ ընտանիքով, ոչ մի դեպքում միայնակ դիտելը չի խրախուսվում։ Որովհետև այն ջերմությունն ու հոգատարությունը, որ բեմադրող ռեժիսորը փորձել է փոխանցել, հասցեատերեր ունի։ Երևի լսել
Քարն ուժ է։ Սպասում։ Քարը պայքար է ու հավերժություն։ Կռիվ է ու պար։ Խաղ է ու տաղ։ Քարը ճակատագիրն է հայի։ Քարը Հայաստանն է։ Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային պետական թատրոնում ներկայացված «Քարը» բեմադրությունը նվիրված է հայ քանդակագործության հանճարեղ ներկայացուցիչ, եռաչափ պատկերային մտածողության հիմնադիր Երվանդ
Հովհաննես Թումանյանի ծննդյան և Գիրք նվիրելու օրվա առթիվ հայաստանյան թանգարաններում կանցկացվեն տարատեսակ միջոցառումներ։ Մասնավորապես, Հովհաննես Թումանյանի թանգարանում միջոցառումների շարքը կմեկնարկի փետրվարի 19-ին, ժամը 15:00-ին «Գիրքը՝ հեքիաթասաց» խորագրով ծրագրով։ Հեքիաթի ժամը կվարի Ալինա Ավետիսյանը՝ ստեղծելով ջերմ ու ներգրավող մթնոլորտ, որտեղ Թումանյանի հեքիաթները նոր շունչ
Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արեվստի թանգարանում են պահպանվում հայ բեմի երախտավոր Արուս Ոսկանյանի մասունքները։ Դերասանուհու հովհարը, լուսանկարը՝ մետաղյա շրջանակով, թիթեռնակերպ կախազարդը ներկայացնող ցուցափեղկը պատմում է այդ իրերի տիրուհու բեղմնավոր կյանքի այս կամ այն դրվագի մասին։ Արուս Ոսկանյանի հովհարը և լուսանկարը *** Արուս
ՀՀ վաստակավոր նկարիչ, հագուստի դիզայներ Աննա Հարությունյանը նկարում է, ստեղծում է հավաքածուներ՝ մարդկանց ուշադրությունը հրավիրելով համամարդկային արժեքների վրա: Նկարչուհու գործերի հիմքում աշխարհն է, կրոնն է, անհատն է, տարբեր ազգերն են՝ իրենց ավանդույթներով ու սովորույթներով։ Հարությունյանի վերջին հավաքածուն հունվարի 31-ին ներկայացվել է Նյու Յորքում՝
Գիշերաթիթեռները՝ ցայգաթիթեռ կոչվածները, կամ ասենք թիթեռներից ամենագեղեցիկը համարվող «մայրամուտի գիշերաթիթեռը», չգիտեմ ինչ վարք ունեն։ Բայց ինձ համար հանելուկայինը եղել է իմ բանաստեղծություններում անվանածս «ճրագաթիթեռը»։ Սա, որ խելակորույս պտտվում է լույսի աղբյուրի շուրջ (բայց հարց է՝ սրան իրականում ի՞նչն է գրավում, լու՞յսը, թե ջերմությունը,
-Ներս արի։ -Չէ-չէ, ներս գալու համար չեմ եկել։ -Հա, ոչինչ, Մարիա՛մ, մտի, մարդավարի կնստենք։ -Չէ՛, եկել եմ, որ ասելիքս ասեմ, չեմ եկել, որ ներս մտնեմ։ -Հա, բայց հո դրսում․․․ -Ներս չե՛մ գալու, Սյուզի՛, եկել եմ խոսելու համար․․․ -Լա՛վ,- արհամարհաբար ասաց կինն ու ձեռքերը
Եթե Մեսրոպ Մաշտոցն ու նրա աշակերտները տեսնեին այսօրվա մեր հաղորդակցումը համացանցում, հավանաբար կմտածեին, թե բոլորս վերադարձել ենք ժայռապատկերային գրությանը։ Սակայն իրականում տեղի է ունենում մի շատ հետաքրքիր լեզվական էվոլյուցիա․պատկերուկները («էմոջի» բառի մեր պայմանական թարգմանությունը) դադարել են պարզապես տեքստի «զարդարանք» լինելուց և ստանձնել են
