«…ու եթե աշխարհն իր համար մի նոր Աստվածաշունչ գրելու լիներ՝ հայերեն կգրեր»:[1]Վիլյամ Սարոյան Սարոյանագետներին հայտնի չէ, թե հատկապես ո՞ր թվականից է Սարոյանը հայերի մասին պատմելու համար դիմել թատրոնին, սակայն հայկականությանն առնչվող թեման առկա է նրա առաջին իսկ գործերից: 1940-ին լույս տեսած երկրորդ՝ «Իմ
ardi.am-ը ԴիտաՆյութ բաժնում ներկայացնում է Արթուր Մանուկյանի «Հարթաքանդակային պլաստիկա» շարքը: Վերջերս նկարչի աշխատանքները տեսնելու և գնահատելու հնարավորութուն ունեցավ նաև արցախյան արվեստասեր հանրությունը: Ստեփանակերտի կերպարվեստի պետական թանգարանում հուլիսի 3-17-ը կայացավ Արթուր Մանուկյանի ստեղծագործությունների ժամանակավոր ցուցահանդեսը, որում ներկայացված էին 23 գրաֆիկական աշխատանք և 27 պլակատ՝ քաղաքական բովանդակության: «Հարթաքանդակային
Աշխարհի մեջ աշխարհ: Ներկի հոտ, գույներ, գծեր, ավարտուն ու նոր ստեղծվող գործեր: Գեղանկարիչ Վահագն Իգիթյանի արվեստանոցում ենք: -Որտե՞ղ ես ավելի շատ լինում՝ տա՞նը, թե՞ արվեստանոցում: -Այստեղ, միանշանակ: -Ինչ-որ բան փոխվել է կտավներումդ: -Զգայական աշխարհը հասունացել է, մաքրվել: -Նկարչին ծանոթանալու լավագույն միջոցը ցուցահանդե՞սն է:
Օրախնդիր թեմայի շուրջ է մեր զրույցը ԿԳՄՍ նախարարի տեղակալԱրա Խզմալյանի հետ: -Մշակութային զբոսաշրջության զարգացմանը միտված ի՞նչ ծրագրեր են իրականացվում: -Առաջին հերթին մենք պետք է մեր երկիրը ճանաչելի դարձնենք: Ոչ թե մարդիկ գան այստեղ, նոր ճանաչեն Հայաստանը, այլ թվային տիրույթում՝ տեղեկատավական գլոբալ դաշտում, ճշգրիտ
Շուտով ընթերցողին կհրամցվի Վահագն Գրիգորյանի «Պողոս-Պետրոս» վերնագիրը կրող նոր վեպը՝ «Անտարես» հրատարակչատան կողմից: Վեպն աղերսներ ունի Թումանյանի հեքիաթի հետ և սկսվում է թումանյանական բնաբանով. «-Պողո՛ս, գտա՞ր:-Չէ՛:-Պետրո՛ս, գտա՞ր:-Չէ՛»:Հեղինակը դիտարկել է մեր ազգի վերջին 200 տարվա պատմությունը՝ սկսած Ռուսաստանի՝ Հարավային Կովկաս, այդ թվում՝ Արևելյան Հայաստան
«90-ականները» ուղղակի տարեթիվ չէ, մութ չէ, ոչ էլ ցուրտ: Թեև և՛ ցուրտ էր, և՛ մութ: 90-ականները հիշողություն է, ճանապարհ, ընկերություն, մանկություն, երգեր, հեռուստատեսություն… որ միանում էր՝ ոչ թե երբ ուզում էինք, այլ՝ երբ կարող էր, երբ լույս կար: 90-ականներին լսելի դարձան նոր ձայներ,
