«Արջը» Անձրև է գալիս՝ աստված լացում է… Հայրս հին այբբենարանի որսկանն է, բեղն է պակասում: Խառնել է երեխայի հոգին բարդ հարցեր տալով: Հարցը տալիս է, մինչև մտածես, էլի նույնը.— Էս Յանըշ Կադըրն ա, այ էս թվանքը ճտինը, տե՛ս ինչքան ա նման: Աա՜յ, էն
Սկիզբը՝ այստեղ déjà vu Արյան ստվերը քամու հետ քերծի ճակատից պոկվել է՝ մտել Սռնատոն: Իր հետ տաղանդ է բերել, գորշ հորդաջրի տաղանդ: Ձորից ջրերը ետ են քաշվել, տե՛ս… եթե տատամսելու ես՝ բարձրացի՛ր Եշլատեղ, Կոթաքարի գագաթ: Անձայն որոտ լսվեց՝ փայլակը շատ հեռու, էնքան հեռու՝
Սկիզբը՝ այստեղ Ապո՞- կալիպսիս, թե՞ ապա… «Մարդամեկը քանի կուրկուփ* ա եկել,-Վահագը շուռ եկավ դեպի իր դիմացի պատը,- պլան եմ կազմելու, զրույցը փողով է երևի: Շուտվանից ունեմ աչք՝ Ճռռանահարթ բարձրանալ, գոմի բակը ցաքուքոլից մաքրել, աշխարհ պիտի բացվի: Բազուկներումդ զորություն պիտի լինի՝ կացին բռնես, խամ
(Վիպակ) Սկիզբը՝ այստեղ Ծնկաչափ շողք Ճանապարհը փախչում է լուսամուտից՝ մնացիր անհայտության մեջ, անարև օտարությունը քեզ վերցրեց իր խորթ տարածության խտիտը: Պոկվեցիր ուրախալի թվացող կյանքից, տեսա՞ր: Մորդ միապաղաղ կշտամբանքներն էլ էին քեզ համար երջանկություն: Իրիկունը՝ հարբած, ուրիշ մարդ դարձած գալիս է տուն, նախաշեմի կարպետին՝
(Վիպակ) Սկիզբը՝ այստեղ Սալկոտի ձորում սպասում են մարդուն… Մարջանը Հաթամի տափ մոշի է դուրս եկել Վահագի հետ՝ դույլը լցնեն, օգոստոսը դուրս եկավ՝ մուրաբացու լինի, կեսն էլ՝ շուշե ամանի մեջ բազրիքին կդնի, թող արեգակ ուտի՝ գինի դառնա: Վահրամ տղան մեծամեծի հետ է նստում վերկենում,
Նկարի հեղինակ՝ Քեյսի Ջոզեֆ ՄըքԳլին (Casey Joseph McGlynn) Էս երկիրը մերն է… (Վիպակ) Նեանդերթալցին՝ անձայնության մեջ -Անիծվե՛ս դու, Զաքունց Սեդա, անիծվե՛ս: Ցավի եկածդ ի՜նչ աչք ունի, ասեց՝ խմորդ լավն ա, տես գլուխս ինչ եկավ: Սատանի աչքը տրաքի՛, սատանի աչքը տրաքի՛…- Սոփիկն է
Լո՛ւյս, մնա ինձ հետ… Ուզում էի գրող դառնալ: Իբր՝ եթե չստացվեր, Տոլյատի մեկնողն էի հաստատ. թքած վատ կյանքի վրա: Քանի եղանակը կակուղ է, ասում եմ՝ գնամ հորեղբորս համոզեմ՝ ինձ մի գործ տա: Առաջին շաբաթն է Տոլյատի դժվար լինելու, առաջին ամիսը: Լա՛վ, հերն էլ
Մեծ պապիս անունը Արամ է: Անունս ամենևին նրա հետ կապ չունի: Նա իրենց բակում է զոհվել Առաջին պատերազմի ժամանակ, իրենց դռանը՝ դպրոցի ետնաբակում: Ասում են՝ իր հորդացող արյունը, որ պառկած տեղը տաքացրել է նրան, զգացել է, որ գնում է: Ձեռքը տարել է բամբակաբաճկոնի
