Արամ Ալավերդյան․ Սամարղանդ

«Էդիթ Պրինտ» հրատարակչությունը լույս է ընծայել Արամ Ալավերդյանի «Զգուշավոր բաս» գիրքը, որում ընդգրկված պատմվածքներն ու ակնարկները գերազանցապես նվիրված են Արցախյան առաջին պատերազմին։ Դրանք վկայագիր-վավերագրեր են՝ ստեղծված գեղարվեստի լեզվով։ «Սամարղանդը» սույն ժողովածուից է։ ****Սիմոնյան Աբգարը կնոջ՝ Լուսիկի խելքին է ընկել․ կարգին ռոճիկ էին ստացել,

Արամ Ալավերդյան. «Իզաբել, Իզաբել․․․»

Սեպտեմբերի գետնին անձրև կաթկթեց, փոշու հոտ բարձրացավ, Փոլի ձորի կեսօրվա մատղաշ, խամ քամին թարմ օդով լցրեց դպրոցի դատարկ բակը։ Մենավոր ձմեռնենի տանձի ծառը, մեկուսի սվսվալով, բարեբեր աշնանամուտի հովից թռչել ուզեց: Զանգն ահա կհնչի, դպրոցի միջանցքները կենարար որոտ կբռնեն, դասից քաղցած երեխաները աշխույժ աղաղակով

Վիլյամ Սարոյան մեր Արցախը

Մեզ մոտ՝ Խաչենագետ, ազգականին բարեկամ են ասում, հեռո՜ւ-հեռավորին ասում են. — Տոնդ շինվի՛, էշը մոխրումը թավուլ ա տըվալ: Ծառի նման՝ շոշից, սերմից ծիլ տա՝ հասնի երկնքին, բողբոջ, ծաղիկ տրաքի, պտուղ բերի՝ արմատը մտիցն ընկնի: Մեր Ասյան է (անձնագրով՝ Կարապետյան Հասմիկ Արամովնա)՝ ինձ մեծացրած

Արամ Ալավերդյան. Թերթերուկի կինոն

Տատիս թաղում բոլորն անմարդ են: Փոլից ե՛կ մտնենք, բարձրանանք Սանթրի Սիմոնյանի բակ, Դոդոշ Ռաֆիկից սկսենք, հասնենք Դև Աշոտի սամթը, հետո՝ Իրիցանց Մուքի-Կոտի Կևերք, մինչև Շենի աղբյուր. աստված վկա, մի տուն չկա, որ շուշաբանդից տղամարդու ձայն լսվի: Մեկ-մեկ ընդամենը փեսոտենք են գալիս Ստեփանակերտից՝ զիլ

Թալան, ընձյուղ, երազ խաղաղություն

 Սրանք, ընկերունք են, աչքդ էլ հանեն, իրենց, մեկ է, սիրում ես: Ասողը մեր Վաչիկն է: Հարյուր տարվա ընկեր ենք, հարյուր հարց է ծագել մեր մեջ, թերխաշ ենք մնացել, մեկը մեկին՝ զիջել-չի զիջել, բայց՝ մեկ է, Ցեխծյորի ճանապարհը՝ քաղաքից որ դարուպարան է եղել, իսկույն

Հայկի համաստեղությունն իջել է երկիր

                                                                                                                                           Լենինականցի Վաղո, ո՜ւր ես, ընկե՜ր… Ջանպիեռո Գասպերինին* է Գորիսի կողմից եկածը, միջից կիսած մի խնձոր: Նա վաթսուն տարեկանին մոտեմոտ է, գլխին՝ քաղաքի քյարթու սանրվածք, մազերը՝ ճերմա՜կ-ճերմակ: Անունը ոչ ոք չգիտեր մի կարգին: Ասացին՝ հրամանատարն է. բերդաձորի Վիլեն, Վիտո, Հրաչ, լենինականցի Վաղո՝ տեղացի

Արամ Ալավերդյան. Սուրվա հեքիաթի կղզին

Ո՜վ է ասում՝ մեզ ծով չունենք: Ջուխտակ ծովը, ճիշտ է, ցամաքել է, իսկ ահա Սուրվան գունագեղ ջրեր ունի, նրա հեռուները մեկ կանաչ են, մեկ՝ կապույտ: Այստեղ փոքր լճերն էլ են ծովեր:  Իսկ Սուրվան… Սուրվան մի քանի երկրի ափ է ողողում, հյուսիսում՝ պռունկը Կոճողոտ,

Արամ Ալավերդյան, Oxymuron*

Երկու քաջք էին մտել Միրումի ձորը, փոստի Գարուշն է պատմում: Մտել են Միրումի ձոր, իրար հետ քչփչացել, Գարուշի ականջին Կարմիր աղբրից է ձայնը հասել: Նա նստել, մահակը ծնկներին՝ շունչ է առել, իսկ էշը՝ հակները մեջքին, կածանը ետև թողել, պայտի տակից կածանի խռիճը պոկվել