-Ներս արի։ -Չէ-չէ, ներս գալու համար չեմ եկել։ -Հա, ոչինչ, Մարիա՛մ, մտի, մարդավարի կնստենք։ -Չէ՛, եկել եմ, որ ասելիքս ասեմ, չեմ եկել, որ ներս մտնեմ։ -Հա, բայց հո դրսում․․․ -Ներս չե՛մ գալու, Սյուզի՛, եկել եմ խոսելու համար․․․ -Լա՛վ,- արհամարհաբար ասաց կինն ու ձեռքերը
Խորհրդային Միությունից ժառանգություն մնացած ժամացույցը ծլնգաց, ինչը նշանակում էր, որ ժամը 5-ին մնացել էր երեք-չորս րոպե։ Նորիկը հայացքը փոքր-ինչ շեղեց դիմացի սպիտակ պատից, նայեց ժամացույցին, գլխում պտտվող քաոսային մտքերի հոսքը մի պահ կանգնեցրեց, ինքն իր համար ֆիքսեց ժամը և թեթևակի շունչ քաշելով՝ հայացքը
Երբ տղան դուրս է եկել տնից՝ արևոտ առավոտ է եղել․ տաք ու առանց քամի, գարուն է բացվել, օդում հույս ու թրթիռ է բուրել, կանաչը փողոցների գորշության վահանն է դարձել, փողոցային շները հերթական հոգեմաշ գիշերն են լուսացրել և հպարտ քայլվածքով աղբաման են փնտրել։ Շտապելով
— Բարև, բժի՛շկ, ես գրող եմ։ Գրքեր եմ գրում… գրքեր եմ գրել․․․ հիմա էլ շարունակում եմ գրել, դեռ ըմբոստանում եմ, չեմ դադարում հավատալ․․․ Չէ՜, չէ՜, բժի՛շկ, ստեղծագործական ընկճախտի մեջ չեմ, հանկա՛րծ քեզ չերևակայես. ո՛չ խնդիրներ ունեմ, ո՛չ էլ մորֆինի կարիք: Ուղղակի քո մասին
