Իրական և աներևույթ հրեշտակներով շաղախված և հոգնակիներով շարված պատումների շղթա, որ նմանվում է բեմահարթակում հանպատրաստից խաղացվող ֆարսի: Խորքում՝ գիշերային ջրհորի մեջ, աստղի մենությամբ կոհակվող մայրերգություն, և միմիայն ժամանող գնացքներից բաղկացած իրականություն, որի բոլոր մեկնող գնացքների երկաթգծերը փակ են օրորոցների տարուբերումներով՝ Հայրենիքը հայտարարված է
Պատերազմի hանդերձով տարօրինակ մի խաղաղության դիմագիծ է նշմարել hեղինակը, և այդ hանդերձը նրան թվացել է անընդմիջելի, hրամայված ճակատագիր… Փայտփորիկը ժամանակային նեյրոնների՝ hաղորդակիր տիեզերամասնիկների անընդhատելիության, hոսքի, hախուռն տարուբերումների և´ խորhրդանիշն է, և´ տրիբունը։ Փայտփորիկն այն մենամնջախաղացն է, որ օրնիբուն բեմադրում է նույն ներկայացումը՝ թե´
Հովիկ Հովեյանի մասին օրեր առաջ հրապարակած գրախոսականում նշել էինք, որ առաջիկայում ներկայացնելու ենք նրա անտիպ բանաստեղծություններից: Ահա և դրանք: *** Գրահերձեցի ինձ Նարեկացու շեմին Եվ թաղեցի ինձ մթնում Որպես մահիցս անչափ ուշացած Բառահենի մի անանուն դիակ… *** Կահավորված եմ կռունկների աղեղնաձև երամներով, Որ
*** Ու քարշ տվեցին ինձ՝ իմ իսկ ընկածի մարմնով բացված կածանով Դեպի պարտությունը պարտված դրախտի… Ու գարշապարիս կառչած փուշը միայն պահեց Մարմինն իմ – սահանք… Ու երկարելով այդպես, ձգվելով համառ Օրեր, տարիներ, ես ափը հասա Հանդիպակաց փշի Եվ ողնաշարը տողիս՝ շատ
Ձայնարկու ցեղիս Մնջախաղացի թեփուկ հագցրած Եվ մորթվողիս մարմնի զուսպ գալարներից Ցավի այբուբեն հորինած Անհոդաբաշխներ, իջեք Աշխարհից… Եվ մի շուլալվեք Շումերաշղարշ ոտքիս քանդակին՝ Գաղտնեզերք եմ ես՝ լեռան կուրծք կերած… Գիշամբոխներ թլիփ, Իջեք ծիրանենուս գլխագին-ճյուղից՝ Տանուլ տրվելիք աչքերս եմ ջնջում Ճամփաբաժանում շեղ հորիզոնի, Եվ հույսս
