Փառո՜ն… Խեղճ ու կրա՜կ, անշառ ու անօգնակա՜ն, հիսուն տարի առաջ՝ ծննդյան օրը, իր անգիտությամբ Փառանձեմ գեղեցկուհի տատի՝ թագուհիներին վայել անունը նվեր ստացած և երկու օր հետո թիֆլիսներից հյուր եկած նույն տատի. «Ամա՜ն,- որդուց ու հարսից մահու չափ վիրավորված «գեղագետ» տատից առգրավված,- ամա՜ն, իսի
Մութն ընկնելուն պես սարերի ու դաշտերի՝ «չոլերի՜» քողտիկ ներխուժածը՝ ոտքով ստուգելով իր սովորական անկյունում՝ քրջերի վրա կուչ եկող, աշխարհից անտեղյակի ներկայությունը. — Գնա՛,- էր գոռացել: Չերևացողն անկյունից նայել էր իր անքուն ու տառապալից գիշերների դահճի սև ուրվագծին ու չէր հասկացել, թե ուր
Երբ նա արդեն մե՜ծ՝ երրորդ դասարանցի մի մեծ տղա էր, ամառվա կեսին գլուխը գլխաշորով ծածկած՝ տանից դուրս եկող տատին ասել էր. -Տատ ջան, կարելի՞ է՝ ես էլ քեզ հետ գամ: -Իհա՛րկե, բալես,- քնքշանքով պատասխանել էր տատը,- իհա՛րկե, մանավանդ որ, ինձ անվտանգ կանցկացնես խաչմերուկները:
