08. 06. 2021 2018 թվականի ապրիլն էր, քաղաքի մայթերն ու փողոցները շիկացել էին լարված սպասումից ու հուսահատ ընդվզումից, երբ ես, հանգամանքների բերումով փակված իմ աշխատասենյակում, թարգմանում էի Էքզյուպերիի «Ռազմական օդաչուի» հայտնի տողերը. «Մեռնում են հանուն տան: Ոչ հանուն իրերի ու պատերի: Մեռնում են
Կարծում եմ վերջին օրերին ոչ միայն ինձ, այլ շատերին ցնցեց աննախադեպ համընթացությունը ՀՀ վարչապետի, Ադրբեջանի և «եղբայրական» Թուրքիայի պաշտոնական հայտարարությունների միջև: Իհարկե, միշտ էլ փաստերը կարելի է մեկնաբանել յուրովի, անվերջորեն մերկացնել թաքնված ենթատեքստերն ու ետնաբեմերը: Եվ կարծեմ՝ բազմամեկնաբանության հմուտ գործակալներն այսօր հրաշքներ են
Երբ մուշտակը հագել, դուրս էր եկել քայլելու, ծառերի ճյուղերին ավարտվող հետկեսօրի թեթև, սադափե լույսն էր թրթռում՝ անհավասար, ճյուղավորվող երակներով: Ու անսպասելի էր կիսատ, պատռվող երկնագույնը ավելի բարձր՝ վերևում. գարնան հոտ էր գալիս: Մրգավաճառին վճարելիս ակամա ժպտացել էր: Ձուկ վաճառողի քրոջից հարցրել էր,
Ծննդյան տոների նախօրեին ընդունված է բարեմաղթանքներ հղել, բարձրաձայն երազել՝ ակամա դրան հաղորդակից դարձնելով հարազատ և անծանոթ մարդկանց: Ավաղ, դեկտեմբերյան մշուշների միջով դանդաղ դեպի Ամանոր լողացող մեր քաղաքում բոլորովին այլ մտորումներ են ինձ ստիպում դիմել ձեզ: Սոսկալի ծանր էին վերջին շաբաթները: Ծանրը ոչ միայն
Արթնանալ՝ մտքում համառող, մի քանի անգամ կրկնվող մի ֆրազով, որ ավելի շուտ տպավորություն է, քան միտք: Վերջին շաբաթներին տեղեկատվական պատիր խրախճահանդեսներում ներսն ու դուրսն այնքան են պրկվել, խառնվել, որ դժվար է ասել՝ քո՞նն է, թե՞ գալիս է արտաքին մի լսափողից: …Երրորդ համաշխարհային պատերազմի
26. 07. 2017ք. Երևան «Ես գիտեմ՝ որտեղ քեզ գտնել: Այնտեղ՝ այգու խորքում: Այնտեղ, ուր միշտ մութ է ու զով: Ստվերները չեն նահանջում, նույնիսկ՝ ամառվա տապին: Ցերեկը միշտ լուռ է ու պաղ: Բաց կապույտ ծաղիկներ են աճում այդտեղ: Ու
