Հաղորդակցություն շարքից ԱԿՆԹԱՐԹ ԱՌԱՋԻՆ ՆԿԱՐ ԱՌԱՋԻՆ — ԽԵԼԱԳԱՐ ԱԼԻՔԸ Ծովի ալիքը զրնգուն-փռթկալով էր ծիծաղում քամու շոյանքներից: Խայտում էր թևերին, գրկում էր վիզն ու նեղացած ձևանալով` բաց թողնում: Խորամանկ ժպտում էր, հետո նորից վզից կախվելով՝ խնդմնդում ու համբուրում: Արդեն քանի՞
Հաղորդակցություններ շարքից Նստեցի գրամեքենայի դիմաց ու տեսա, որ բան չունեմ աշխարհին ասելու: Ոչինչ չունեմ դատարկ թուղթը լցնելու համար՝ ոչ մի միտք, նախադասություն, խոսք, որը քիչ թե շատ իմաստ ունենա: Նույնիսկ որևէ հա՛րց չունեմ աշխարհին: «Շատ եմ հոգնած»՝ ասացի ինձ ու աշխարհին: «Ինչքան
Հաղորդակցություններ շարքից «ԷԼԻ, ԷԼԻ, լամա՞ սաբաքթանի» Ամենից առաջ կար ճանապարհը. որն անցնում էր լեռների, մարգագետինների, տափաստանների, անապատների ու անտառների միջով` ոլորապտույտ ու անվերջանալի: Մեկ նեղանում` արահետ էր դառնում, մեկ էլ այնքան էր լայնանում, որ իր մեջ էլ մայրուղիներ էին տեղավորում: Մեկ իջնում
Սկիզբը՝ այստեղ Գլուխ տասնիններորդ Շտաբ մտնելուց առաջ կանգնեց դուռ-հայելու դիմաց, որպեսզի մի պահ էլ հիանա Սերապիսով. երկար, ուղիղ, սպիտակ մազերն ու մորուքը իջնում էին ճերմակ շապիկին։ Առանց չնչին իսկ ծալքի հարթ հագուստը, ինչպես և սանրված-խնամված մազերը ներքին մանուշակագույն փայլ ունեին, որ սրբացնում էր
ԱՌԱՋԻՆ ՄԱՍ Հոմո Մողեսիկուս Առաջին գլուխ Հակոբիկը ավագ դպրոցի ամենակոլոտ տղան էր։ Գետնի վրա թիզ ու կես էր, ճիշտ այդքան էլ՝ գետնի տակ. իրար հետ՝ մեկ մետր երեսունյոթ սանտիմետր։ Եթե մազերը խուճուճ ու փարթամ լինեին՝ մեկ-երկու մատնաչափ բոյով կերևար, բայց թարսի
