Վերևում մի բան կայծկլտաց։ Տաք խավարից ճկվեց ու թրթռալով վեր խոյացավ դյուրավառ մի աղեղ, հատեց սևով ու մոխրագույնով երիզված երկնային օվկիանոսը, ապա տարածելով լուսային վիբրացիաներ` գունային հրավառություն արեց։ Նայեցի վեր, թվաց, թե երկինքը հսկա գույնզգույն, թռչող (թպրտացող) լուսային ձկներով լի ակվարիում է, որ
Ոչինչ չունես` եթե խաղաղություն չունես, ասում էր լուսահոգի տատս: — Ունեմ, տա՛տ, ունեմ լիքը,- ասում էի` կում-կում խմելով տաք սուրճը: Ունեմ մի մեծ բաժին ու կարող եմ հանգիստ բաշխել՝ ինձնից չարակամորեն աչք չկտրող, շնորհներս ու արատներս համրող, զգացմունքայնությունս թուլություն ընկալող, բացերս ու մոլություններս
Ծովի ավազոտ ալիքները հասան ոտքերիս, ափը գրեթե դատարկ էր, ռուս մի աղջիկ գինի էր խմում ու իր ցցված շրթունքներով կծում էր ռոքֆորի մեծ կտորներ։ Նայում էի նրան՝ զսպելով լիբիդոս։ Թվում էր, թե կարմիր ֆոսֆոր է ծամում։ Լուսինն ու ընդգծված՝ նարնջագույն մայրամուտը անիմացիոն հնարքներ էին կիրառում վրան։
