Տան վերևում, որից հեռվում երևում էին Ջարվիսի բլուրները, բարձրանում էր մի աշտարակ, որտեղ ցերեկային թռչունները կարող էին բներ հյուսել, իսկ բվերը՝ գիշերները թռչել շուրջը։ Գյուղից նայելիս աշտարակի պատուհանի լույսը կայծոռիկի պես էր վառվում, բայց ճնճղուկների բների տակ գտնվող սենյակում հազվադեպ էին լույս
Էնգելբերտ Հումպերդինգի «Հենզել ու Գրետել» օպերան առաջին անգամ բեմադրվել է Հայաստանում: Այս բարդ երաժշտական ստեղծագործությունը որոշիչ նշաձող է աշխարհի առաջատար օպերային թատրոնների համար, և այդ նշաձողը կարողացել են հաղթահարել Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի Ղազարոս Սարյանի անվան օպերային ստուդիայի սաները՝ իրենց պրոֆեսիոնալ, բարձրարվեստ, բարձրաճաշակ
Գլխիցս թռել էր էս պատմությունը, ու վստահ եմ` չէի հիշի, եթե չհանդիպեի կորած ընկերոջս՝ Ռուբենին:Ռուբենը ոչ տուն ունի, ոչ կին, ոչ աշխատանք։ Չի հարմարվում տեխնոլոգիական նոր դարին, տանել չի կարողանում սմարթֆոնները, պարբերաբար կորցնում է սովորական հեռախոսները։ Նրա միակ տաղանդը հիշելն է․ մենք ապրում
Ardi.am-ը զրուցել է Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, դերասանուհի Նարինե Գրիգորյանի հետ: -Նարինե՛, կինոն և թատրոնը շաղկապված են դերասանի կյանքում: Դուք դրա լավագույն վկայությունն եք: Ինչո՞վ են նման և տարբեր այս երկու վիճակները: -Շատ են տարբեր: Թատրոնում, կախված բեմի չափից, խաղալուդ
Ո՞վ կա նախկին փոքրիկներից։ Իսկ գիտե՞ք, որ հենց «Բոլոր մեծահասակները սկզբում երեխաներ են եղել, բայց քչերն են այդ մասին հիշում»։ Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերիի հայտնի միտքը գուցե հենց այն բանալին է, որով կարելի է բացել Գեղագիտության ազգային կենտրոնի Փոքր թատրոնի նոր բեմադրության դուռը։ «Փոքրիկ
Հայկ Պետրոսյանի «Կոմիտաս. Ձայնաշխարհ» ներկայացումից ներշնչված այս անդրադարձը ժանր չունի: Ի՞նչ անի բեմում ավելին, քան տաղանդավոր հոր որդին, որ չհայտնվի համեմատությունների ծուղակում: Ի՞նչ է արել Հայկ Պետրոսյանն իր ներկայացմամբ՝ հաղթահարելով ողբերգականությունը, նյութեղեն վիճակը, շեշտադրել է հանճարեղ թռիչքն ու երգը: Ներկայացման մեջ Կոմիտասի հանճարեղ
Հենց սկզբից ասենք, որ Բացարձակ Ոգու ընկալումները Թումանյանի պարագայում դուրս են սովորական կրոնական ըմբռնումների դաշտից։ Իհարկե, որպես հայ քրիստոնյա նա պատշաճ հարգանք է ունեցել հայ առաքելական եկեղեցու հանդեպ, բայց և ունեցել է հանճարի լայն ու խորը տեսադաշտ՝ այնպիսին, որ չպարփակվեր զուտ
Մռայլ ձմեռային մթնշաղ էր: Ես նստած էի Յոկոսուկա-Տոկիո գնացքի երկրորդ կարգի վագոնում և մտացիր սպասում էի մեկնման սուլիչին։ Վագոնում վաղուց արդեն վառել էին էլեկտրականությունը, բայց, չգիտես ինչու, բացի ինձնից ոչ մի ուղևոր չկար։ Եվ դրսում, կիսամութ կառամատույցում, նույնպես, չգիտես ինչու, այսօր
