Փառատոնի պաշտոնական բացումը սեպտեմբերի 22-ին է, ժամը՝ 19։30-ին, Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում՝ աշխարհահռչակ ֆրանսիացի պարուսույց Մուրադ Մերզուկիի և նրա «Կաֆիգ» պարախմբի «Ֆոլիա» ներկայացմամբ։ «Ֆոլիան» հիփ-հոփ պարի և բարոկկո երաժշտության բացառիկ հանդիպում է, որտեղ տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական և խորեոգրաֆիկ լեզուները միավորվում են
Այսօր ինչ-որ բան էն չէ, ինչ-որ բան ուրիշ է։ Ինձ լսողները գուցե կարծեն՝ ձևեր եմ թափում կամ յուրահատուկ թվալու անհաջող փորձեր մոգոնում, բայց այստեղ ո՛չ լսող կա, ո՛չ էլ եղել է․․․ Էնպես որ ինչ հիմարություն մտածեմ՝ կասեմ, նույնիսկ բարձրաձայն, առավել ևս՝ բարձրաձայն։ Ու
1․ Բառերի կյանքից Բառը դառնում է երկու ձայների պայքարի ասպարեզ։[1] Միխայիլ Բախտին Այս գրվածքում ես բացում եմ անուն ու դերանուն տալու թեման` հավաքելով այն առօրյա դրվագներով։ Առաջարկում եմ նաև «արհեստական ինտելեկտի» թարգմանության այլընտրանք` «բանականություն» բառը փոխարինելով «գրագիտություն» բառով։ Բոլոր գիր ունեցող
Զրուցել ենք բեմանկարիչ, բազմաթիվ ֆիլմերի, բեմադրական համերգների, տեսահոլովակների բեմադրող նկարիչ Լիդիա Գևորգյանի հետ, որը օրերս տոնեց իր 86-ամյակը: Վաթսուն տարի ֆիլմարտադրությունում աշխատած Լիդիա Գևորգյանը ասում է, որ թե՛ ինքը և թե՛ իր ամուսինը՝ ռեժիսոր, սցենարիստ Էռնեստ Մարտիրոսյանը, աշխատանքային լուսանկարներ գրեթե չունեն: -Տիկին Լիդիա,
Թեմիր Ակսակ-Խան -Ա՜- ա՜- ա՜, Թեմիր-Ակսակ-Խան,- վայրենորեն ողբում է գեղգեղուն, կրքոտորեն ու անհուսորեն թախծալի ձայնը ղրիմյան գյուղական սրճարանում։ Գարնանային գիշերը մութ է ու խոնավ, լեռնային զառիթափերի սև պատը հազիվ է նշմարվում։ Ժայռակիպ սրճարանի մոտ, խճուղում, սպիտակ ցեխի մեջ բաց մեքենա
Եթե ես ուզում եմ որ իսկական էքզիստենցիան շնչի ու անընդմեջ մահանալով հավերժ ապրի իմ մեջ ուրեմն պետք է գրեմ այսպես «ՉԵՄ ՀԻՇՈՒՄ ՎԱՂՆ ԷՐ ԹԵ ՎԱՂԸ ՉԷ ՄՅՈՒՍ ՕՐԸ ՄԱՅՐՍ ՄԱՀԱՑԱՎ»։ Ամեն օր առավոտյան ես մտնում եմ միանգամից լոգարան որպեսզի ջնջեմ գիշերվա ընթացքում
Կինոյի պատմության մեջ հաճախ են հանդիպում ֆիլմեր, որոնց գեղարվեստական արժեքը ժամանակի ընթացքում ավելի ակնառու է դառնում, քան ստեղծման պահին։ Սույն հոդվածում կանդրադառնանք նմանօրինակ ֆիլմերից մեկին, որը Հրանտ Մաթևոսյանի գրական աշխարհի կինեմատոգրաֆիական լավագույն մեկնաբանություններից մեկն է։ 1976 թվականին Մոսկվայի Կենտրոնական հեռուստատեսության պատվերով և ֆինանսավորմամբ
Ոսկե քնար, ո՛վ ընդհանուր հարստություն Ապոլլոնի Ու թխահեր մուսաների, քեզ է լսում շարժումը՝ սկիզբն ուրախության, Երգիչները ենթարկվում են քո նշանին, Երբ, ցնցվելով, դու շուրջպարը ղեկավարող նախերգանքի մուտքն ես հնչում․․․ ․․․զի նետերդ Կախարդում են աստվածների հոգին անգամ՝ ճարտարությամբ Լետոյածնի ու լիակուրծք մուսաների։ Պինդարոս, «Ներբողներ»
