Սկիզբը՝ այստեղ Անցումները մի հոգեվիճակից մյուսը՝ սովորաբար աննկատ կատարվող, ինձ համար ակներև էին, և մտքերը, որ այդ րոպեներին տիրում էին ինձ, ընթանում էին այդ հոգեկան ընկղմանը զուգահեռ։ Սկզբում ուրվագծվում էին անմիջական գործնական հեռանկարները կամ անհրաժեշտությունը նրա, ինչ ես պետք է անեի վաղը՝
Հիմա՝ հայտնվա՞ծ, թե՞, ասենք․․․ ընկած։ Սկեպտիկներն ասում են՝ ընկած, մի պատահական, անհեթեթ բան, հոռետեսները՝ դեպի հեռուն ու․․․ հոռին գնալով, ասում են՝ պատժված, այսինքն՝ անկյալ, ինչպես սատանան՝ Անկյալ հրեշտակը՝ անկելաբար պատժված։ Լավատեսներն ու հավատացյալները ասում են՝ հայտնված, ասում են՝ ժամանակի և տարածության մեջ հոգու
Հայ ժամանակակից դրամատուրգիայում սակավաթիվ են այն գործերը, որոնցում կարելի է գտնել մտահղացման, թեմայի ու սյուժեի այնպիսի ընտրություն, կերպարների այնպիսի երանգավորում ու բազմաշերտություն, որ անգամ ընթերցելիս հնարավոր լինի տեսնել, զգալ, ըմբռնել, վերապրել այն բոլոր իրավիճակներն ու իրադարձությունները, որոնք տեղի են ունենում պիեսում՝ հերոսներից
Թարգմանություններ 17-րդ դարի գերմանացի կրոնական մեծ բանաստեղծ ու միստիկ իմաստասեր Անգելուս Սիլեզիուսի «Քերովբեական թափառականը» գրքից, կատարված ռուսերենից (ինչը․․․ խրախուսելի չէ, բայց ի՞նչ արած՝ «չդիմացա» գայթակղությանը․․․ )։ Ցավոք, համաշխարհային պոեզիայի այս կոթողը դեռևս ամբողջությամբ հայերեն չի թարգմանվել։ Բանաստեղծությունների մի որոշ քանակ թարգմանել ու հրապարակել
Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր դիրիժոր Էդուարդ Թոփչյանը 2026 թ. հունվարի 16-ին և 17-ին Գերմանիայում՝ Զաալֆելդի Meininger Hof համերգասրահում հանդես է եկել Թյուրինգիայի սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ, իսկ փետրվարի 8-ին կղեկավարի Նյուրնբերգի սիմֆոնիկ նվագախումբը՝ Նյուրնբերգի Meistersingerhalle-ում: Ցուրտ ձմեռային համերգաշրջանի սկզբին Թյուրինգիայի
Նախորդ տարեվերջին Հայաստանում կայացած Երևանյան միջազգային թատերական փառատոնի բազմազան ներկայացումների շարքում առանձնացավ Պոլսի հայկական «Հանկարծ» թատրոնի «Սիրտս լեռնագավառն է» ներկայացումը՝ ըստ Վիլյամ Սարոյանի «Իմ սիրտը լեռներում է» թատերգության։ Այն սարոյանական հանրահայտ դրամայի ինքնատիպ մատուցումն էր, որ աչքի ընկավ թե՛ բեմադրական նորարար մոտեցման, թե՛
Երկժամյա վերերկրային կյանքից հետո վայրէջքի ենք պատրաստվում հենց ծովեզրին` երբեմնի հռչակավոր Փյունիկիայի մերօրյա մայրաքաղաքում: Երկնքից փնտրում եմ «Արևելքի Փարիզ» տիտղոսը ստացած քաղաքը, բայց ասես Մանհեթենն է դիմացս․ խիտ դասավորությամբ բազմահարկերի անվերջ թվացող համայնապատկեր, որ ձգվում է ծովափից մինչև սաղարթախիտ լեռների գագաթներ։ Եթե լինեի
Թարգմանությունն անգլերենից՝ Վարդան Ֆերեշեթյանի Աստվածաբանության ուսանողը սկսեց պատահել ինձ մոտավորապես քառորդ դար առաջ, ռուս գրողների պիեսներում։ Տոլստոյը, Դոստոևսկին, Չեխովը, Անդրեևը և Գորկին հազվադեպ էին իրենց պիեսներում զանց առնում աստվածաբանության ուսանողին։ Թվում էր, աստվածաբանության ուսանողը հենց հեղինակն է, որ շվարած, բայց հիացական հայացք է
