Երևանի «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնը շարունակում է սերտ համագործակցությունը ՀՀ-ում գործող արտասահմանյան դեսպանությունների, մշակութային ինստիտուտների և միջազգային կազմակերպությունների հետ՝ համատեղ ձևավորելով կինոյի միջոցով մշակութային երկխոսության և համագործակցության հարթակ։ Այս մասին փառատոնի ներկայացուցիչները հայտարարեցին հուլիսի 8-ին կայացած մամուլի ասուլիսի ընթացքում։ Նշվեց, որ այս տարվա՝
Նա շատ է կարդում թարգմանված գրքեր։ Մի անգամ փորձեցի դրանցից մեկը կարդալ, ու այն ինձ ցնցեց։«Թեյով և բրնձով ուտեստի համը» ֆիլմից Կինոռեժիսոր Յասուջիրո Օձուն նկարահանման հրապարակում (Լուսանկարը՝ © Shochiku): Օձուի տեսախցիկը ոչ մի տեղ չի գնում։ Այն կանգնում է գետնին՝ ծնկի իջած մարդու
Եթե ես ուզում եմ որ իսկական էքզիստենցիան շնչի ու անընդմեջ մահանալով հավերժ ապրի իմ մեջ ուրեմն պետք է գրեմ այսպես «ՉԵՄ ՀԻՇՈՒՄ ՎԱՂՆ ԷՐ ԹԵ ՎԱՂԸ ՉԷ ՄՅՈՒՍ ՕՐԸ ՄԱՅՐՍ ՄԱՀԱՑԱՎ»։ Ամեն օր առավոտյան ես մտնում եմ միանգամից լոգարան որպեսզի ջնջեմ գիշերվա ընթացքում
Հուլիսի 12-19-ը Երևանը կշնչի կինոռիթմով. մեր քաղաքը դարձյալ կվերածվի համաշխարհային կինոմայրաքաղաքի՝ իր տասնամյակների ավանդական հմայքների և նորօրյա հովերի ստեղծագործ համադրությամբ կայացնելով «Ոսկե ծիրան» Երևանի միջազգային կինոփառատոնի 23-րդ շրջապտույտը: Փառատոնի օրերին կցուցադրվեն իրենց հաղթարշավը Կաննի, Բեռլինի և այլ հեղինակավոր կինոփառատոների շրջանակներում կատարած ֆիլմեր, ինչպես
Նա եղել է փորձարարական թատրոնի ռեժիսոր և նկարիչ, լեհական հեփենինգի հիմնադիրներից մեկը, բեմագիր և արվեստի տեսաբան, որ ձեռք է բերել միջազգային ճանաչում՝ դառնալով լեհ ամենահայտնի արվեստագետներից մեկը։ Այսօր էլ նրա անունը հիշատակվում է 20-րդ դարի համաշխարհային ավանգարդ թատրոնի մեծագույն դեմքերի շարքում։ Նա Թադեուշ
(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) -Ախպերս, ես ու դու ուժեղ տղերք ենք: Ինչքան էլ մեզ կյանքը գցել ա քացու տակ, չենք կոտրվել, ոտքի ենք կանգնել, հետևներիցս էլ ուրիշներին ենք քաշել-հանել նեղ տեղերից: Գարոն մեզ նման չի: Գլխովն անցածը էդ տղուն խեղճացրել, սատկացրել ա: Հասկանո՞ւմ
«Թանկագինս: Ես ստիպված եմ ընդհատել խոստացված լռությունը և քեզ նամակ գրել: Ընդամենը մեկ։ Բանն այն է, որ ես այլևս ի վիճակի չեմ խնամելու դեղձանիկներին, որոնք դու ինձ էիր նվիրել անցյալ տարի: Այս ամբողջ ընթացքում նրանց հոգ էր տանում կինս: Իսկ
Անահիտ Ղուկասյանը Ահնիձորում էր։ Հիսուն տարի առաջ այստեղ դերասանուհին կերպավորում էր իր լավագույն դերերը․ Աղուն էր «Աշնան արև»-ում, Ռոստոմի կինը՝ «Տերը» ֆիլմում։ Անահիտ Ղուկասյանն ասում է, որ այն ժամանակ Ահնիձոր գալը շատ դժվար էր, հիմա ասֆալտապատել են ճանապարհները, բայց հիմա էլ իր համար
