Երևանի Տարածաշրջանային թիվ 1 պետական քոլեջի «Ուրիշ» թատրոնն առաջին անգամ չէ, որ աչքի է ընկնում ինքնատիպ ուսանողական ներկայացումով։ Այս անգամ նույն քոլեջի դասախոս, ռեժիսոր Հարություն Բեգ-Վանյանն է հանդես եկել համարձակ բեմադրությամբ՝ ձեռք մեկնելով մեծանուն գրող Վիլյամ Սարոյանի ստեղծագործություններին և բեմադրելով «Տարօրինակ է…» ներկայացումը։
Այս հրապարակումով ներկայացնում ենք Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի (ԳԱԹ)Թատերական ֆոնդերում պահպանվող բացառիկ մի ազդագիր, որն ունի հետաքրքիր նախապատմություն։ Հայ թատրոնի երախտավոր, դերասան, բեմադրիչ Արամ Վրույրը (Արամ Մինասի Վրույր (Մաքաշչյան), 1863-1924 թթ․) կարևոր դերակատարություն է ունեցել Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպո» թատերգության հանրահռչակման
Հետաքրքիր սովորություն ուներ հայ անվանի թատերագիր Գաբրիել Սունդուկյանը (1825-1912)։ Գաբրիել Սունդուկյան Իր գրքերը նվիրելիս, դրանք մակագրելուց բացի, Սուդուկյանը պատվիրում էր կազմերի վրա դաջել նվիրառուի սկզբնատառքը (ինիցիալները)։ Այդօրինակ գրքեր են պահպանվում Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի (ԳԱԹ) Թատերական ֆոնդերում։ Գրքերից մեկը Սունդուկյանը
Ցանկացած պատմություն ճամփորդության մասին է, անկախ նրանից՝ այն պատմվում է որպես վեպ, հեքիաթ, նկար, երգ, երազ, թե երազանք։ Կարևոր է նաև, որ ոչ մի պատմություն չի մնում չպատմված, քանի որ ճամփորդն այն պատմում է առնվազն ինքն իրեն՝ ներքին երկխոսության ժամանակ։ Ասում են՝ ոմանք
Գերմանացի մեծ մտածող, կրոնական բանաստեղծ Անգելուս Սիլեզիուսը մոտավորապես այսպես է ասում. «Այո, Դո՛ւ ես, Աստվա՛ծ, բայց եթե ես չլինեմ՝ Դու էլ չես լինի», այսինքն՝ Աստված Իր հավատացյալով միայն կեցցե։ Առաջին հայացքից տարօրինակ, վիճելի, գուցե ոմանց համար… անսուրբ գաղափար է, բայց եթե քննում ես
Թարգմանությունը՝ Գրիգոր Ֆերեշեթյանի Սկիզբը՝ այստեղ Նկարիչ Միքել Անժելոն նստում է աղյուսակույտի վրա և, գլուխը ձեռքերին հենելով, սկսում մտածել։ Ահա կողքով աքլոր է անցնում և իր կլոր ոսկեշող աչքերով նայում նկարիչ Միքել Անժելոյին։ Նայում և չի թարթում։ Այդժամ նկարիչ Միքել Անժելոն գլուխը բարձրացնում և
Սկիզբը՝ այստեղ Մենք շարունակում ենք զրույցը Մանասեի «Թևածող անթարգմանելին» գրքի շուրջ։ «Լուրջ մտածողները նախագծված տեղեկանքով չէ, որ կառուցում են իրենց աշխարհը» -Մանասե՛, Նիցշե-Դոստոևսկի-Բուլգակով-Բերդյաև․ այս մտածողների, նաև Ձեր հայացքը՝ ուղղված Աստծուն (ես անպայման գրում եմ մեծատառով), նախախնամությանը, մեղքին, հավատի և անհավատության պարադոքսներին հանգեցնո՞ւմ են
(Կարինե Խոդիկյանի «Հետադարձ վերադարձ» վեպն ընթերցելուց հետո) Վաղուց նկատել եմ՝ հայ գեղարվեստական արձակ պատումներում այնքան սակավաթիվ են կանայք, գրեթե չկան կամ մասամբ կան, բայց ըստ էության բացակայում են։ Դասական թե ժամանակակից վեպ ես կարդում և չես գտնում մի այնպիսի կնոջ, որին սիրես ու
