Հուլիսի 18-ին Վանաձորի կերպարվեստի թանգարանում բացվեց վանաձորցի շնորհալի նկարիչ Մնո Եզեկյանի ստեղծագործական ցուցահանդեսը: Ռեալիստական, հաճախ էլ սյուրռեալիստական այս կտավները ստիպում են կանգ առնել բոլորի առջև, մեկ-մեկ, ու ոչ միայն դիտել, այլև խոսել՝ լուռ: Մնոյի կերպարները ոչ թե սոսկ հերոսներ են, այլ մենք ենք,
Արվեստի ոլորտում միջազգային հարթակներում ներկայացված լինելը բացի կրթական և մշակութային փորձի փոխանակումից՝ ինքնաճանաչման, մասնագիտական աճի և համարձակ փորձարկումների հնարավորություն է։ Այդպիսի նախաձեռնությունները դառնում են ոգեշնչման աղբյուր, իսկ ներգրավվածությունը՝ կարևոր ազդակ նոր ստեղծագործությունների ծննդի համար։Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի մի խումբ ուսանողներ ճանաչողական
Կարմիր ծովի լուրթ կապույտ ջրերը ողողում են Մսրա հինավուրց երկրի ափերն ու ալիքվելով բախվում զբոսանավի մետաղյա պատերին, որի երկրորդ հարկում իրենց հանգիստն ու տրոպիկական մրգերն են վայելում մի խումբ զբոսաշրջիկներ՝ քրիստոնյա ու մուսուլման, պաղեստինցի ու ռուս, սև ու սպիտակ, մեր ու մանուկ, մարդ
Թարգմանությունը՝ Գրիգոր Ֆերեշեթյանի Սկիզբը՝ այստեղ Ծերուկի մահը Մի ծերուկի քթից փոքր գնդակ դուրս թռավ և ընկավ գետնին։ Ծերուկը կռացավբարձրացնելու այդ գնդակը, բայց այդժամ նրա աչքերից փոքր գավազան դուրս թռավ և նույնպես ընկավ գետնին։ Ծերուկը վախեցավ, և, չիմանալով ինչ անել, շրթունքները շարժեց։ Այդժամ ծերուկի
Թարգմանությունը՝ Վարդան Ֆերեշեթյանի Քշված հովտային գիշերից երազի ոգեշունչ հողմով՝ ես կանգնել էի ճամփեզրին, մաքուր երկնի տակ, ամբողջովին ոսկյա, արտասովոր լեռնային երկրում։ Ես զգում էի, առանց նայելու, վիթխարի խայտանկարավոր ժայռերի փայլը, անկյուններն ու սահմանագծերը, և շլացուցիչ վիհերը, և հայելային շողանքը բազում լճերի, ինչ-որ տեղ
Ամերիկահայ գրող Վիլյամ Սարոյանը, թե՛ որպես դրամատուրգ, թե՛ որպես արձակագիր, մշտապես եղել և մնում է թատերական աշխարհի ուշադրության կենտրոնում։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս բեմադրվում են ինչպես արտասահմանյան, այնպես էլ հայ թատրոններում։ Նրա պիեսները, ինչպես նաև արձակ ստեղծագործությունները հետաքրքրություն են առաջացնում և բեմադրվում են
-Ես իրան սիրում եմ՝ թողե՛ք, պիտի ամուսնանամ,- գոռում էի ու ոտքերս գետնին խփում։Փորձեցին բաժանել, չստացվեց. ամուր գրկել էինք իրար ու կանգնել մանկապարտեզի նախասրահում, ի ցույց բոլորի։ -Տղա՛ ջան, ախր դու ընդամենը 4 տարեկան ես,- դաստիարակս փորձում էր հանգստացնել. անօգուտ էր, շարունակում էի գոռալ՝
Երեկվա երակը չգիտի վաղվա դանակին բայց գիտի որ վաղը աղավնիներ չեն լինի ավաղ։ Այս մարդիկ չհասկացան որ աստված նեղ կածան է որը տանում է մեզ դեպի իր մարմին-հացը-հարցական։ Ու քո թուք-թաքստոցից դուրս գալով ու գիպսե-համբույրիցդ պոկվելով ես հանկարծ նկատեցի թե ինչ անկրկնելի դատարկ
