Երեւան, 1976, Աշուն Սիրելի ընթերցող Նոր ընդունուած էի Գեղարուեստաթատերական բարձրագոյն հիմնարկը իբրեւ արուեստաբանութեան դոկտորայի (Phd-ի) թեկնածու, երբ իմ լաւ ընկերներէն՝ «Երքաղնորոգնախագիծ» Բարձրագոյն հիմնարկի գլխաւոր ճարտարապետ Պետրոս Աբաջեանը այդ օր եկաւ եւ տեղեկացուց որ շաբաթ օր երեկոյան հրաւիրուած ենք Բագրատի մօտ, ուր անակնկալ մը
«Էրեբունի» պատմահնագիտական արգելոց-թանգարանում մինչև ապրիլի 29-ը կգործի «Էրեբունի․ Ասիլվա» խորագրով ցուցահանդեսը, որում ներկայացված են ֆրանսահայ գեղանկարիչ, քանդակագործ Ասիլվայի (Սիլվա Առաքելյան) աշխատանքները։ Նա Փարիզի «Մեծ պալատի» (ֆր.՝ Grand Palais) «Comparaison» սալոնի ղեկավարն է, ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Պլաստիկ արվեստի միջազգային ընկերակցության հիմնադիրը, առաջին քրիստոնյա կինը, որն արժանացել է
Ոչինչ չունես` եթե խաղաղություն չունես, ասում էր լուսահոգի տատս: — Ունեմ, տա՛տ, ունեմ լիքը,- ասում էի` կում-կում խմելով տաք սուրճը: Ունեմ մի մեծ բաժին ու կարող եմ հանգիստ բաշխել՝ ինձնից չարակամորեն աչք չկտրող, շնորհներս ու արատներս համրող, զգացմունքայնությունս թուլություն ընկալող, բացերս ու մոլություններս
Օրեր առաջ զանգահարեց Հրաչօ-Հրաչյա Մաթևոսյանի ավագ որդին՝ Արտակը: -Հայրիկի 85-ամյակն է, ուզում ենք մտերիմների մի փոքր խմբով հավաքվել մեր տանը, միասին մի կտոր հաց ուտել: Որքա՜ն Հրաչօ-ական էր այս մի նախադասությունը, ի՜նչ ջերմ ալիք տարուբերվեց իմ ներսում: Հավաքվել էինք Հրաչօ-ականներով ու վայելում էինք
Մեկ տարի առաջ այս օրերին ամեն ինչ այլ կերպ էր: Գործի գլուխ էին կանգնել հինգ հոգով․ մեկը ցեմենտի ու քարի հետ անընդմեջ շփումից կոշտացած մատներով ուղիղ ու ամուր պատեր ու սալահատակ էր շարում, մյուսը մկանուտ ձեռքի բռունցքներով պատրաստ էր պեմզաբլոկե պատեր քանդել,
Ardi.am-ի հյուրը բանաստեղծուհի Վարդ Արծափէն է։ Զրույցի առանցքը բանաստեղծուհու «Լինել երեք հարությամբ» գիրքն է, պոեզիան, մեր օրերը։ — Պատերազմից առաջ ու հետո․․․ փոխվե՞լ է ասելիքը, տրամադրությունը, ռիթմը կյանքի, պոեզիայի։ — Անշուշտ, պատերազմը շատ բան փոխեց… դեռ երկար «կղողանջեն» վերքերը, բայց ոչ «զանգն է
Առավոտյան արթնացա, վարագուրեցի կարոտս քո սիրով, հայրենի՛ք, իմ մի բուռ, մի ծվեն, մեկը այն ամենից, ինչը իմ ակունքն է, որի արմատները սկզբից են ներհակ։ Մեկը այն անուններից, որոնք իմ անունն են ամեն օր ու պահի։ Հայրենի հող իմ, ի՜նչ քաղցր ես։ Քո մեջ
Նվիրվում է պատերազմի մասնակիցներին, այրվածքաբան, պլաստիկ վիրաբույժ Կարինե Բաբայանին, բժիշկներին, որոնք կյանքեր փրկեցին։ Եվան այդ գիշեր էլ քնեց ծանրացած կոպերով, ինչպես վերջին հինգ ամսվա ամեն լուսացող օրը։ Աչքի առաջ Վարդանն էր՝ փաթաթված եռագույն բարակ դրոշով, չնայած աշուն էր ու կտրող ցուրտ։ Ինքը մոտենում
