1896 թվականին ցրոնքցի Ներսեսի բազմանդամ ընտանիքում մեծ ուրախություն էր։ Հավաքվել էին Պետե Խչոյենց ողջ ազգատոհմը, գյուղի անվանի մարդիկ, դուռ ու դրկից, քավոր-սաներ։ Հասակավոր կանայք, իրենց հարսն ու աղջիկը առած, տեղավորվել էին հացատան թոնրի շրթի մոտ, իսկ տղամարդիկ՝ պարսպապատ ընդարձակ սալհատակ բակում դրված սեղանների
— Մենք քեզ տուն էլ կտանք, աշխատանք էլ․․․ Հիմա դու քո հայրենիքում ես։ -Ես ուրիշ հայրենիք չունեմ։ Զինվորական մի հին վերարկու ունեմ մոտս, կպարզեմ բաց երկնքի տակ, գլուխս կդնեմ մի ժայռի ու կքնեմ․․․ Խաչիկ Դաշտենց, «Ռանչպարների կանչը» Հողի հիշողությունն անջնջելի է, թեև ոտնահետքերը
Թվում է՝ իրար հետևող օրերի շղթան, դեպքերի հաջորդականությունը վերջին շաբաթներին՝ անհավանական և անհոդաբաշխ, մեզ ընտրության որևէ հնարավորություն չեն թողնում… Գորիս-Կապանի անցակետը, որի լուրը, որպես անհավանական մի զառանցանք, ցնցեց կեսգիշերային քաղաքում հեռախոսների էկրաններին իրենց հարցերի տրամաբանական պատասխանը փնտրող քաղաքացիներին, մարդկանց տարակուսած ցասումը մյուս օրն
2021 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Երևանում մահացել է հայ անվանի արձակագիր, դրամատուրգ, գրականագետ, գրաքննադատ և թարգմանիչ Ալեքսանդր Թոփչյանը (գրականագետ Էդվարդ Թոփչյանի որդին, գրականագետ, արվեստաբան ու հրապարակախոս Ստեփան Թոփչյանի եղբայրը, դերասանուհի, գրող Անահիտ Թոփչյանի ամուսինը, բանասեր, թարգմանիչ Արամ Թոփչյանի և դիրիժոր Էդվարդ Թոփչյանի հորեղբայրը)։
Ardi.am-ի զրուցակիցը բանասիրական գիտությունների թեկնածու, ԵՊՀ դոցենտ Վահագն Զաքարյանն է։ — Մեր նախորդ զրույցը անցյալ տարի այս ժամանակահատվածում էր, երբ խոսեցինք համավարակի տվյալ փուլում մշակութային հաստատությունների գործունեության մասին: Ի՞նչ կարող ենք արձանագրել մեկ տարի անց: — Իսկապես աննախադեպ ընթացք էր ոչ միայն մշակութային հաստատությունների,
ՀՀ ԿԳՄՍՆ մշակութային ժառանգության և ժողովրդական արհեստների վարչության գլխավոր մասնագետ Նազիկ Հովասափյանի հետ զրուցել ենք գրադարանային ոլորտի խնդիրների ու ձեռքբերումների մասին։ — Համավարակ, պատերազմ… Ինչպե՞ս հաղթահարեցին ճգնաժամը գրադարանները։ Ի՞նչ փուլում է այսօր գրադարանային գործը։ — 2020 թվականին համավարակով և դրա հարուցած արտակարգ հանգամանքներով պայմանավորված՝
08. 06. 2021 2018 թվականի ապրիլն էր, քաղաքի մայթերն ու փողոցները շիկացել էին լարված սպասումից ու հուսահատ ընդվզումից, երբ ես, հանգամանքների բերումով փակված իմ աշխատասենյակում, թարգմանում էի Էքզյուպերիի «Ռազմական օդաչուի» հայտնի տողերը. «Մեռնում են հանուն տան: Ոչ հանուն իրերի ու պատերի: Մեռնում են
Շուշիի գորգերի թանգարանից տարհանված նմուշների երևանյան ցուցադրությունը շարունակվում է։ Ցուցադրությունը մեկնարկել է փետրվարի 20-ին, Ալեքսանդր Թամանյանի անվան ճարտարապետության ազգային թանգարան-ինստիտուտում: Ներկայացված են գորգեր, ասեղնագործություններ, ասեղնագործ գորգեր, կարպետներ… 17-20-րդ դարերով թվագրվող շուրջ 70 նմուշ, որոնցից ամենահինը 350 տարվա պատմություն ունի։ Շուշիում թանգարանը բացվել է
