Սեպտեմբերի գետնին անձրև կաթկթեց, փոշու հոտ բարձրացավ, Փոլի ձորի կեսօրվա մատղաշ, խամ քամին թարմ օդով լցրեց դպրոցի դատարկ բակը։ Մենավոր ձմեռնենի տանձի ծառը, մեկուսի սվսվալով, բարեբեր աշնանամուտի հովից թռչել ուզեց: Զանգն ահա կհնչի, դպրոցի միջանցքները կենարար որոտ կբռնեն, դասից քաղցած երեխաները աշխույժ աղաղակով
Մեզ մոտ՝ Խաչենագետ, ազգականին բարեկամ են ասում, հեռո՜ւ-հեռավորին ասում են. — Տոնդ շինվի՛, էշը մոխրումը թավուլ ա տըվալ: Ծառի նման՝ շոշից, սերմից ծիլ տա՝ հասնի երկնքին, բողբոջ, ծաղիկ տրաքի, պտուղ բերի՝ արմատը մտիցն ընկնի: Մեր Ասյան է (անձնագրով՝ Կարապետյան Հասմիկ Արամովնա)՝ ինձ մեծացրած
Տատիս թաղում բոլորն անմարդ են: Փոլից ե՛կ մտնենք, բարձրանանք Սանթրի Սիմոնյանի բակ, Դոդոշ Ռաֆիկից սկսենք, հասնենք Դև Աշոտի սամթը, հետո՝ Իրիցանց Մուքի-Կոտի Կևերք, մինչև Շենի աղբյուր. աստված վկա, մի տուն չկա, որ շուշաբանդից տղամարդու ձայն լսվի: Մեկ-մեկ ընդամենը փեսոտենք են գալիս Ստեփանակերտից՝ զիլ
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Կերպարվեստի պատմությունն ուսումնասիրելիս կարելի է տեսնել, թե գեղանկարիչը որտեղից է սկիզբ առնում, որ դպրոցին է պատկանում, որ գեղանկարչին է աշակերտել կամ որ գեղագիտական հայացքներին հարել։ Սա օրինաչափ երևույթ է և առկա է արվեստի նաև մյուս ճյուղերում։
Արսեն Գրիգորյանը և «Հայ երգասաններ» նախագիծը՝ կազմված իր սաներից (Դավիթ Խաչատրյան, Հայկ Ավետիսյան, Գառնիկ Գևորգյան), ներկայացնում են Ռուբեն Հախվերդյանի «Որ սարերը մեր չմնան անտեր» երգի տեսահոլովակի պրեմիերան՝ նվիրված Հայոց հզոր բանակին։ Ռեժիսոր Արսեն Գրիգորյան, բեմադրող-օպերատոր Անդրան Մանթաշյան
Սրանք, ընկերունք են, աչքդ էլ հանեն, իրենց, մեկ է, սիրում ես: Ասողը մեր Վաչիկն է: Հարյուր տարվա ընկեր ենք, հարյուր հարց է ծագել մեր մեջ, թերխաշ ենք մնացել, մեկը մեկին՝ զիջել-չի զիջել, բայց՝ մեկ է, Ցեխծյորի ճանապարհը՝ քաղաքից որ դարուպարան է եղել, իսկույն
Լենինականցի Վաղո, ո՜ւր ես, ընկե՜ր… Ջանպիեռո Գասպերինին* է Գորիսի կողմից եկածը, միջից կիսած մի խնձոր: Նա վաթսուն տարեկանին մոտեմոտ է, գլխին՝ քաղաքի քյարթու սանրվածք, մազերը՝ ճերմա՜կ-ճերմակ: Անունը ոչ ոք չգիտեր մի կարգին: Ասացին՝ հրամանատարն է. բերդաձորի Վիլեն, Վիտո, Հրաչ, լենինականցի Վաղո՝ տեղացի
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Արվեստը գիտություն է մարդու ներաշխարհի մասին ու մեծ հաշվով լինելով մարդաբանություն` մշտապես զարգացող իր հետաքրքրությունների տարածքում տեղ չի թողնում աքսիոմաների համար, այն դեպքում, երբ ճշգրիտ գիտությունների ելման կետը աքսիոման, պոստուլատն է: Եթե Նյուտոնի օրենքներից, ասենք թե երկրորդը,
