Զորացրվելուն մնացել էր 110 օր։ Կիրակի ուշ էինք զարթնել․ անկողինս էի հավաքում, երբ շտաբի պետը եկավ, հրամայեց արագ հագնվել ու դիվիզիոնի նկուղ իջնել։ Զինանոցում զենք, հանդերձանք ստացանք, ավտոպարկում հրանոթները կցեցինք մեքենաներին ու գնացինք կրակային դիրք։ Չէինք հասկանում՝ ինչ է կատարվում. ճանապարհին արկերը թափվում
Քաղաք,գետնանցում ուլիքը մարդիկ։Դու ես`լրիվ ուրիշհայացքով,հուսահատ ու անշուք։ Մատներդ գնում էինմի քանի օր հետու ժամանակը պատերազմ էր խաղում,պատերազմ էր ճչում,Ես՝ անբառ ճախրում էի քո հետևիցդեպի պատերազմը,որը երազներ չի ընդունում ու վերջնականապեսիրենն է դարձնում ամեն ինչ,ամեն սիրտ ծակում,ամեն սիրտ կոտրում, ամեն սիրտ տանում… Ուժ միշտ կա, որ մեռնել չգիտի ու միշտ ինչ-որ տեղ ինքն իրեն ցույց է տալիս`հասցնելով փակ
«Էդիթ Պրինտ» հրատարակչությունը լույս է ընծայել Արամ Ալավերդյանի «Զգուշավոր բաս» գիրքը, որում ընդգրկված պատմվածքներն ու ակնարկները գերազանցապես նվիրված են Արցախյան առաջին պատերազմին։ Դրանք վկայագիր-վավերագրեր են՝ ստեղծված գեղարվեստի լեզվով։ «Սամարղանդը» սույն ժողովածուից է։ ****Սիմոնյան Աբգարը կնոջ՝ Լուսիկի խելքին է ընկել․ կարգին ռոճիկ էին ստացել,
«Պատմամշակութային արգելոց-թանգարանների և պատմական միջավայրի պահպանության ծառայություն» ՊՈԱԿ-ի Հուշարձանների պահպանության բաժնի ավագ մասնագետ, Արցախի ամրոցները ուսումնասիրող արշավախմբի անդամ Լևոն Մկրտչյանն ardi.am-ին պատմում է Արցախում կատարած ուսումնասիրությունների, թվայնացման աշխատանքների ու դրանց արդյունքում կազմվող ստվարածավալ գրքի մասին։ Հնագետն անդրադառնում է նաև պատերազմին, տարածքների կորստի հետևանքներին
Եկեղեցին գտնվում է Կարմիր գյուղ, կամ Դռնավարզ գյուղից 3 կմ հյուսիս – արևմուտք, մի բլրակի վրա: Եկեղեցին կրում է նաև «Խաչին տակ» անվանումը: Հին գյուղատեղիի հյուսիսային եզրին, բլրի վրա կանգնած փոքր, թաղածածկ դահլիճով եկեղեցին (չափերը՝ 6.8 x 5.3 x 5.8մ), կառուցված է անտաշ
Վաղ առավոտից մրսած ու մեղավոր քաղաքի վրա շաքարափոշու պես բարակ ձյուն էր մաղում։ Մեքենան զառիվեր ոլորանով շրջվել ու արդեն հասնում էր Եռաբլուրին։ Սառն օդի մեջ, քիչ անց, կայանած մեքենայի միաժամանակ բացված ու արագորեն փակվող երեք դռներից մի ակնթարթում կյանքի շունչը խառնվեց ցուրտ լռությանը։
Ardi.am-ը, մտահոգ 44-օրյա պատերազմի հետևանքով թշնամու հսկողության տակ մնացած մշակութային արժեքների ճակատագրով, կապվել է «Շուշի քաղաքի թանգարաններ» ՊՈԱԿ-ի տնօրեն Լուսինե Գասպարյանի հետ: Մեր ստացած տեղեկությունները բնավ էլ մխիթարական չեն, և այդուհանդերձ, փորձենք իրազեկել նաև հանրությանն այն արհավիրքի մասին, որը պատուհասել է արցախյան թանգարաններին
Եղեգնաձորի զինկոմից պապային հետ էին ուղարկել՝ տարիքի պատճառով։ Չէր գնացել. մնացել էր այնքան, մինչև թիկունքում արհեստավորների կարիք էր առաջացել։ Մեր գյուղից՝ Ելփինից մի սար այն կողմ Նախիջանն է. վստահ էր, որ գնում է իր տունը պաշտպանելու։ Պատերազմի երկրորդ թե երրորդ օրը կարդացի,
