Էլիս Թրամբալ Մեյսոն․ Ամերիկայի մոռացված մոդեռնիստը

Էլիս Թրամբալ Մեյսոնը (1904-1971) ընտրել էր աբստրակցիան այն ժամանակ (1929թ.), երբ այդ ժանրի  ամերիկյան կողմնակիցները քիչ էին, և այն դիտվում էր որպես օտար, նույնիսկ  կոմունիստական երևույթ: Նկարչուհին կենդանության օրոք այդպես էլ չստացավ այն, ինչին արժանի էր: Նա ոգեշնչվել էր Վասիլի Կանդինսկու և աբստրակտ

Հովիկ Վարդումյան, հատված «Հավերժական շարժում» անտիպ վեպից

Վեպի բովանդակային ընդգրկումը շատ լայն է: Գլխավոր հերոսը ժամանակն է՝ տարբեր անունների տակ: Որպես հավերժական գոյություն՝ գործում է ներկա, անցյալ և ապագա ժամանակներում, ինչի շնորհիվ գործողությունները նույնպես ներկայից տեղափոխվում են հազարամյակներ հետ՝ փարավոնների, պատմական  Հունաստանի ու Հայաստանի և ապագա ժամանակներ: Ժամանակը, որպես մարդկության

Լևոն Աթոյանց. Վավերացված ազատամարտ

Ardi.am-ը ներկայացնում է կինոօպերատոր Լևոն Աթոյանցի լուսանկարների շարքը՝ արված Արցախյան հերոսամարտի օրերին: Վերջին երեք լուսանկարում իր ճակատագրական օրերն ապրող Շուշին է:                    

Վահան Տեր-Ղազարյան. Տիպանգո (վիպակ)

Դեն Ալարոդ Եվ սեղմած հուժկու ծնոտներիս մեջ, Ես կյանքի վերջին բառն եմ պիրկ պահում. Ճշմարտություն: Սիկաու «Հատ. վերջին գիրք» Երևի արևը զենիթին հասավ: Բացատը լուսավորվեց, խոտերն էլ դեղնավուն երանգ ստացան:Խիտ թփուտը կիսվեց, հայտնվեցին գիտաշխարհագրական արշավախմբի անդամները: — Գեղեցիկ տեղ է,- խոսեց մեկը,- գուցե

Դերենիկ Դեմիրճյանը՝ շվեդերեն

Ժամանակի հեռավորությունից գրական արժեքներն առավել տեսանելի և գնահատելի են դառնում: Հայ դասական Դերենիկ Դեմիրճյանի բարձրարժեք արձակի և թատերգության ստվերում են մնացել գրական կյանքում նրա առաջին փորձերը՝ արված քնարերգության ժանրում: Ինքը՝ հեղինակն էլ է ունեցել այն զգացումը, որ չի կայացել իբրև պոետ: Մի զավեշտալի

Երիտասարդների արվեստանոց. Թամարա Գրիգորյան

Թամարա Գրիգորյան: Ծնվել է 2000-ին, Երևանում: Ներկայում ապրում և սովորում է Գյումրիում։ 2014-2017թթ. սովորել է ՇՊՀ-ի մշակույթի վարժարանում, ավարտելուց հետո ընդունվել  ՀԳՊԱ Գյումրու մասնաճյուղի Հագուստի մոդելավորման բաժինը։ 3-րդ կուրսի ուսանողուհի է։ — Ե՞րբ և ինչպե՞ս որոշեցիք, որ ուզում եք դառնալ նկարիչ-մոդելավորող: — Նկարչությամբ

Չղջիկի արյուն ու օձի չալաղաջ

                                                  Մանկության ու պատանեկության տարիներին բոլորս էլ արել ենք անվնաս չար(աճճի)ություններ ու առավել կամ պակաս վնասակար չարություններ (իմա՛ հիմարություններ), որոնցից մի քանիսը լավ է, որ ճակատագրական չեն եղել… – Ա՛յ տղա, հիշում ե՞ս, ուղարկել էինք մածունի, ճամփին ընկել, բանկեն կոտրվել էր, պառկել էիր