Պատմական բնօրրանում՝ իբրև զբոսաշրջիկ

Ալիս Հովհաննիսյանն օրեր առաջ է վերադարձել Կիլիկյան Հայաստան կատարած ճամփորդությունից՝ իր մեջ ամբարած դեռ չտարորոշված տպավորություններ ու հույզեր: Մենք փորձել ենք երևակել նրա տեսած-ապրածի հպանցիկ ուրվագիծը: -Տիկի՛ն Ալիս, ի՞նչն էր Ձեզ տարել Կիլիկյան Հայաստան և ի՞նչ գտաք մեր պատմական բնօրրանում: -Միշտ ձգձգում էի

Հեռացող Բանաստեղծին՝ Միքայել Ժամհարյանին

Ես երազել եմ ձեզնից երկար գնալ այս ճամփան- Դրա համար ինձ երբեք մահ չկա: Միքայել Ժամհարյան Նա եկել էր երկիր՝ «երկար դարերի փորձով», Փոքր Մհերի նման՝ մենախոսելու «տաք բաբախումը սրտի», «հանուն սիրո ու բախտի», հավատով… «Ես հավատում եմ իմ ուշացած խոստովանությանը ու չեմ

Օձաբերդ հնավայրում պեղումները վերսկսել են

Գեղարքունիքի մարզի Մարտունու տարածաշրջանի Ծովինար և Արծվանիստ գյուղերի միջև գտնվող Օձաբերդ հնավայրում պեղումները վերսկսել են: ardi.am-ի հետ զրուցում Օձաբերդի հնագիտական արշավախմբի ղեկավար, հնագետ Միքայել Բադալյանը նշեց, որ աշխատում են ամրոցի արևելյան հատվածում, որտեղ կա կիսակիկլոպյան շարով, երեք մետր հաստությամբ պատերով կառույց: Արշավախմբի գլխավոր

Լուսիկ Ագուլեցի-Lusik Aguleci թանգարան, ԶԱՐԴԱՏՈՒՓ

Լուսիկ Ագուլեցի-Lusik Aguleci թանգարանի ցուցանմուշներից, Զարդատուփ, Ֆրանսիա, 17-րդ դար

Լուսիկ Ագուլեցի-Lusik Aguleci թանգարան, ԳՐԱՄԱՖՈՆ

Լուսիկ Ագուլեցի-Lusik Aguleci թանգարանի ցուցանմուշներից, Գրամաֆոն, Ռուսաստան, 20-րդ դարասկիզբ 

Աստղագիտություն և պոեզիա

Ներածական խոսք Մահկանացու եմ ես և գիտեմ, որ ծնվել եմ մեկ օրով։ Բայց երբ հաճույքով հետևում եմ աստղերիհոծ բազմության շրջանաձև ընթացքին,ոտքերս դադարում են երկրին դիպչելուց։Պտղոմեոս, Ք. Ա. 150թ. Չնայած այն հանգամանքին, որ առաջին հայացքից աստղագիտությունն ու պոեզիան պրակտիկորեն երկու տարբեր ոլորտներ են, բանաստեղծների ու

Բանաստեղծություններ

Մայր Դու հորինել ես ինձ, երբ Տերը  փսփսացել է ականջիդ, որ պիտի գամ, Ու ծաղկել են նռնենիներն,  ու սիրենները ծաղկաթափվել  արյան մեջ,  գիշերները  բուրել է երկինքը լուսնի լոտոսով։ Գիտեն հեռուներից եկած իմ աշխարհը Տերը և դու, և ոչ մի, ոչ մի սեր, հարդագողի 

Սարոյանի հայ-ամերիկյան ինքնության պարադոքսը հեղինակի հայկական թեմաներով դրամաներում

«…ու եթե աշխարհն իր համար մի նոր Աստվածաշունչ գրելու լիներ՝ հայերեն կգրեր»:[1]Վիլյամ Սարոյան Սարոյանագետներին հայտնի չէ, թե հատկապես ո՞ր թվականից է  Սարոյանը հայերի մասին պատմելու համար դիմել թատրոնին, սակայն հայկականությանն առնչվող թեման առկա է նրա առաջին իսկ գործերից: 1940-ին լույս տեսած երկրորդ՝ «Իմ