Յոթ աստղակաթ հեքիաթ․ Ժպտացող աստղեր
Նախորդիվ՝ Գառնուկն ու հովիվը — Նեղանում եմ, երբ գրքի թերթերը ծալում ես,- ասաց մայրիկը,- փչանում են, չէ՞: — Բայց ես այնտեղ ժպիտներ եմ պահում,- ժպտաց տղան,- տե՛ս: Մայրը լռեց, վերմակով ավելի ամուր ծածկեց փոքրիկ տղային ու համբուրեց նրա գլուխը: — Իսկ գիտե՞ս՝ աշխարհում






