Վանո Սիրադեղյանին 27. 07. 2024 ք. Ծաղկաձոր Վանո Սիրադեղյանի մասին իմ միակ հիշողությունը, որ անձնապես ինձ է վերաբերում, նրա պատմվածքների առաջին ժողովածուի անվանաթերթին արված մի մակագրություն է՝ խոշոր, անփույթ ձեռագրով. «Քաղցր բալին՝ բանաստեղծուհի Շուշոյին: Կոլեգա Վանո»: Երբ «Կիրակի» ժողովածուն
Ներկայացնում ենք համանուն պատմվածքը «Մալաքիտե կրիան» գրքից։ 31. 05. 2020ք. Երևան Աստղերի հրկիզվող անձրևները մոռացել են երկրի դիմագիծը: Վաղուց: Անձրևներ ընդհանրապես չկան: Արդեն մի քանի շաբաթ: Ու անորոշ երկարող օրերը՝ իրենց տձև երթով, դանդաղ հատելու են սահմանը: Ամառ է երկու օրից: Երբ կեսգիշերն
Այս տեքստը գրվեց մի հեռախոսազանգից հետո: Մի քանի խոսք էր ասվել ռուս գրականության և մշակույթի մասին: Օրը երեքշաբթի էր, ես Սևանից վերադառնում էի Երևան՝ հայացքս ապակիների հետևում շարունակվող ցուրտ, արևոտ ապրիլին: Իսկական՝ գրքերի, բեմերի, պատկերների Ռուսաստանը հեռու էր… Իսկ շատ մոտիկ, անմիջապես այդ
1910-1911 թթ. քսանմեկամյա Աննա Ախմատովան Փարիզում հանդիպում է Փարիզյան դպրոցի ամենամիայնակ և ինքնատիպ նկարչին՝ Ամադեո Մոդիլյանիին: 1958-1964 թթ. արդեն Խորհրդային Ռուսաստանում գրված և պարբերաբար լրամշակված այս տեքստը երիտասարդ արվեստագետի դիմանկարի մի փորձ է, բայց և անդառնալի բեկումների սպասումից պրկված, միաժամանակ այնքան ողբերգական
Թվում է՝ իրար հետևող օրերի շղթան, դեպքերի հաջորդականությունը վերջին շաբաթներին՝ անհավանական և անհոդաբաշխ, մեզ ընտրության որևէ հնարավորություն չեն թողնում… Գորիս-Կապանի անցակետը, որի լուրը, որպես անհավանական մի զառանցանք, ցնցեց կեսգիշերային քաղաքում հեռախոսների էկրաններին իրենց հարցերի տրամաբանական պատասխանը փնտրող քաղաքացիներին, մարդկանց տարակուսած ցասումը մյուս օրն
Շուշանիկ Թամրազյանի «Ադրինե» ժողովածուն ընթերցողի սեղանին է (պատմվածքներ, վիպակ): Լույս է ընծայել «Անտարես» հրատարակչությունը։ Առկա է երևանյան գրախանութներում։ Ներկայացնում ենք հատված ժողովածուում տեղ գտած «Ադրինե» վիպակից։ **** 7. Երբ երկաթե ճաղաշարը փակվել էր ուժեղ դղրդյունով, Սառան ճամպրուկը մոտեցրել էր նստարանին, մի ձեռքը փաթաթել բռնակին
Վերջին ամիսներին կորուստները դարձել են այնքան օրինաչափ, որ զարմանքը, ցնցումը վերածվել են հազվագյուտ ապրումի: Բայց Վանո Սիրադեղյանի մահվան լուրը՝ այնքան անսպասելի ու անհեթեթ, ստիպեց, որ ընթացքը կանգ առնի: Կանգ առնի՝ ի հեճուկս անխափանության իր պատրանքի, անսայթաքության խաբկանքների, որ լցնում են լրահոսը, ժպտում մեզ
