Սկիզբը՝ այստեղ Մաս երկրորդ Նեոանտրոպուս Աստրալիկուս Գլուխ յոթերորոդ Հակոբիկի ճամփորդության ողջ ընթացքում գրհրեշտակները, որոնց մարդիկ գրադարանային հրեշտակ են անվանում միայն այն պատճառով, որ էակների այդ դասի մասին համարյա ոչինչ չգիտեն (թերևս, միայն «արտառոցներն»[i] են քիչ թե շատ ուսումնասիրված), ամբողջովին կլանված էին
Հոգեբաններն ասում են, որ մարդու համար ամենահաճելին իր անունը լսելն է, հետևաբար որքա՛ն կարևոր է, թե ինչպե՛ս ենք իրար դիմում։ Մտերիմների շրջանակներում գործածվող դիմելաձևերն իհարկե բազմազան են, հաճախ ջերմ, երբեմն նույնիսկ հումորային։ Բայց մեր այս կոչ-հորդորակը վերաբերում է պաշտոնական դիմելաձևերին։ Հայաստանի մի շարք
Մեկ տասնամյակ անց կինոռեժիսոր Արամ Շահբազյանի «Չնչիկ» ֆիլմը վստահ քայլերով սկսում է կերտել իր կենսագրությունը։ Հայաստանի ազգային կինոկենտրոնի ֆինանսական աջակցությամբ նկարահանված կինոնկարն ընդգրկվել է ասիական ամենախոշոր և ներկայացուցչական՝ Բուսանի միջազգային կինոփառատոնի «Նոր հոսանքներ» (New Currents) մրցութային ծրագրում (հոկտեմբերի 21-30-ը)։ Բուսանի փառատոնը, որը կինոաշխարհում
Հայերեն թարգմանությամբ լույս է տեսել փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, մի շարք միջազգային գիտությունների ակադեմիաների անդամ, ԼՂՀ ԱԺ նախկին պատգամավոր Կարեն Օհանջի (Օհանջանյան) ‹‹Արամյանց›› գործը: Գիրքը լույս է ընծայել ‹‹Էդիթ Պրինտ›› հրատարակչությունը, ռուսերենից թարգմանել է գրող Դավիթ Սամվելյանը: ‹‹Արամյանց››-ը արժանահավատ գեղարվեստական պատում է հանճարեղ
Սկիզբը՝ այստեղ Գլուխ հինգերորդ Միայն ամենավերջում, երբ պատերից բացի, մնացածը վերածվել էր մոխրի, ծխից առանձնացան ու տարածքը լքեցին երկու գրադարանային հրեշտակ[i]: Նրանք, որ, երբ ինչ-որ գրքի կարիք ունեք ու ո՛չ անունը գիտեք, ո՛չ էլ հեղինակին, ձեր ձեռքը տանում-դնում են անհրաժեշտի վրա։ Հեռու չգնացին։
Օրերս Վանաձորի Ստեփան Զորյանի տուն-թանգարանում տեղի ունեցավ արձակագրի «Խնձորի այգին» ստեղծագործության մոտիվներով ներկայացման առաջնախաղը։ Բեմադրության հեղինակը Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, ՀՀ ժողովրդական արտիստ Վահե Շահվերդյանն է։ Մարտին ապոր դերում զբաղված է ՀՀ ժողովրդական արտիստ Հակոբ Ազիզյանը, իսկ Նունուֆարի
Տևական ժամանակ մեր առօրյան կառավարող համավարակը դանդաղորեն հետնահանջ է ապրում, որին զուգընթաց էլ քաղաքային բնականոն կյանքն սկսում է վերադառնալ նախկին ռիթմին։ Մնա տանը, մեկուսացիր համավարակի կարևոր ու առաջնային պայմաններն այլևս արդիական չեն։ Հիմա ազատորեն (պահպանելով անհրաժեշտ կարանտինային կանոններ) կարող ենք գնալ կինո, թատրոն,
