Գեղանկարիչ, հեռուստանկարիչ Վիկտոր Հովհաննիսյանը երկար տարիներ աշխատել է տարբեր հեռուստաընկերություններում։ Նրա վրձնին են պատկանում գեղարվեստական գրքերի ձևավորումներ, հայտնի տարբերանշաններ և գեղանկարներ։ Վիկտոր Հովհաննիսյանը նաև Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրի «Հաղթական պար» պաննոյի հեղինակն է։ Ստեղծագործող մտավորականի աշխատանքներում մեծ սեր և հոգի կա։ -Պարոն
1. Բառերի՝ միևնույն հոլովով հարադրական կրկնությունները գրվում են գծիկով, օրինակ՝ գույն-գույն, զույգ-զույգ, արագ-արագ, մեկ-մեկ, ինչ-ինչ, կամաց-կամաց նաև՝ բարակ-մարակ, մանր-մունր, ոլոր-մոլոր, պարապ-սարապ, աման-չաման և այլն: 2. Բառերի՝ տարբեր հոլովներով հարադրական կրկնությունները գրվում են անջատ, օրինակ՝ կողք կողքի, ձեռք ձեռքի, երկրից երկիր, մեջք մեջքի և
15-ամյա պարֆյումեր Հարություն Տոնյանը մեկն է այն ուսանողներից, որոնք բլոկադայի պայմաններում պետական ծրագրով կարողացան Արցախից գալ Հայաստան՝ կրթություն ստանալու։ Թողնելով հայրական տունը, այգին, իր ձեռքով պատրաստած օծանելիքները՝ Հարությունն ընտանիքի հետ փորձում է նոր կյանք սկսել Վաղարշապատում և շարունակել բիզնեսը։ -Հարու՛թ, Արցախում քո տարիքային
Պաթոլոգներն իրենց գործունեության ոլորտից դուրս են թողել մի շատ կարևոր բնագավառ՝ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ԵՐԵՎԱԿԱՅՈՒԹՅԱՆ ՔԱՂՑԻ բնագավառը։ Չգիտես՝ դա մարդուն տրված շնո՞րհ է, թե՞ պատիժ։ Այդ քաղցի բացատրությունը իմաստասիրական տեսակետից կարող էր լինել Պլատոնի քարանձավի մոդելը․ մենք այստեղ՝ ստվերների այս աշխարհում, այնկողմնային, ԻՐԱԿԱՆ ԱՇԽԱՐՀԻ ստվերների
(Սկիզբը՝ այստեղ) Բոլոր հայերը պահապան հրեշտակներ ունեն -Լարիսա՛, ո՞վ է անկյունում նստած ծերունին: -Վահե Սերոբովիչ, անտեր հիվանդ է: Շտապ օգնությունով են բերել, ուղեկցող չունի: Կույր աղիքի շրջանում ցավերից է գանգատվում: Դեռ չեմ հասցրել անկետա բացել: Վահեն զայրույթից կարմրատակեց, որից առավել սպիտակ փայլեց դեմքի
Ներկայացնում ենք Մադրիդի տասը ամենատպավորիչ գրադարանները, ճարտարապետական և մշակութային հարստություններ, որոնք երբեմն անարդարացիորեն մոռացության են մատնվում: 1.Թագավորական բժշկական ակադեմիայի գրադարան Չնայած այն հանգամանքին, որ Թագավորական բժշկական ակադեմիան գտնվում է Մադրիդի սրտում՝ թագավորական պալատից ընդամենը մի քանի մետր հեռավորության վրա, դրա գոյության փաստը անհայտ
Օտեսայէն Պոլիս նաւուն վրայ, 1977, Յունիս Երբ արդէն Սեւ ծովու բացերն էինք, սկսայ անհամբեր դառնալ, որովհետեւ յոյս ունէի, որ պիտի կարողանամ վերապրիլ այն «պահերը», որոնցմով կլանուած կը թուէի ըլլալ նախնադարեան բնոյթի երազներուս ընթացքին, ուր կը լողայի, կը թռչէի ու նոյնիսկ կը սաւառնէի անծայրածիր
Բոլոր պատմությունների մեջ սուտ կա, որքան էլ համոզիչ են թվում: Ես պատմող եմ, ով գրել- մոգոնելու փոքր արատ կամ շնորհ ունի, բայց էս պատմության մեջ սուտ չկա, սա ավելի ճշմարիտ է, քան ես, քան դուք, քան տեսանելի գեղեցիկն իր բոլոր երանգներով ու դրսևորումներով, սա
