Հուլիսի 12-19-ը Երևանը կշնչի կինոռիթմով. մեր քաղաքը դարձյալ կվերածվի համաշխարհային կինոմայրաքաղաքի՝ իր տասնամյակների ավանդական հմայքների և նորօրյա հովերի ստեղծագործ համադրությամբ կայացնելով «Ոսկե ծիրան» Երևանի միջազգային կինոփառատոնի 23-րդ շրջապտույտը: Փառատոնի օրերին կցուցադրվեն իրենց հաղթարշավը Կաննի, Բեռլինի և այլ հեղինակավոր կինոփառատոների շրջանակներում կատարած ֆիլմեր, ինչպես
(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) -Ախպերս, ես ու դու ուժեղ տղերք ենք: Ինչքան էլ մեզ կյանքը գցել ա քացու տակ, չենք կոտրվել, ոտքի ենք կանգնել, հետևներիցս էլ ուրիշներին ենք քաշել-հանել նեղ տեղերից: Գարոն մեզ նման չի: Գլխովն անցածը էդ տղուն խեղճացրել, սատկացրել ա: Հասկանո՞ւմ
(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) Արցախի հայաթափումից հետո Հրայրը գլխովին խրվել էր Հայաստան գաղթած ընտանիքների հոգսերի մեջ։ Փորձում էր ինչ-որ կերպ օգտակար լինել ծանոթ ու անծանոթ արցախցիներին։ Մարոն առաջարկել էր մի ընտանիքի բերել իրենց տուն․ ինքը մենակ է երեքսենյականոց բնակարանում, տեղը կբավարարի։ Բայց հետո
Տասը տարի առաջ՝ 2016 թ․ հունիսի 29-ին, երկրայիններիս աշխարհը թողեց Հրաչօ-Հրաչյա Մաթևոսյանը։ Նա ապրեց ու հանգավ իր երկրի, ժողովրդի ուրախությունների, (որ այնքան էլ շատ չէին) և չամոքվող ցավերի տրոփը սրտում, մտքում, գալիքի տեսիլքներում։ Տարիներ շարունակ հանդիպել ու զրուցել եմ ազգի զգայուն նյարդն իր նյարդին ներհյուսած
Սիրանույշը (Մեսրոպե Գանթարջյան, 1897-1932) ծնվել է Պոլսի Բերա թաղամասում, ատաղձագործի ընտանիքում։ Թատրոնի հետ նրա կապը պայմանավորված էր ընտանեկան բարենպաստ հանգամանքներով․ նա հայտնի դերասանուհի Ազնիվ Հրաչյայի ազգականուհին էր, դերասանուհի Աստղիկ Գանթարջյանի քույրը։ Վաղ տարիքից սկսել է խաղալ Մաղաքյանի, ապա Վարդովյանի թատերախմբերում։ Պետրոս Ադամյանից հետո
Սոնա Վանի «Այս աղջիկը» ժողովածուն բազմաշերտ-բազմափեղկ կնոջ օրագիր է, որի թերթերը շրշյունով բացում են նրա հոգու պատուհաններից անդին պարփակված աշխարհի մանրամասները։ Հեղինակը կնոջ հայացքով քննում է մեծ աշխարհը, մեծ կյանքը և դրա հետ հաշտ կամ հակամարտող իր ներաշխարհը։ Այս ժողովածուն լայնակտավ ձոն է
Հայ ժողովրդի մեծագույն ողբերգության՝ 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության թեման ուսումնասիրության անսպառ նյութ է մատակարարել ու մատակարարում հայ, ինչպես և օտարազգի բազմաթիվ գրողների, արվեստագետների, ցեղասպանագետների, դիվանագետների, հասարական-քաղաքական գործիչների: Դրանցից մեկն էր հայ դասական Դերենիկ Դեմիրճյանը, որի ստեղծագործության մակերեսային ընկալման հանգամանքը երկար ժամանակ հանգեցրել է
Գաբրիել Սունդուկյանը «Պեպոն» գրել է 1870 թ․։ Առաջին բեմադրությունը կայացել է Թիֆլիսում, 1871 թ․։ Ինչպես նշել ենք մեր նախորդ հրապարակումներում, Պեպոյի առաջին դերակատարը եղել է Գևորգ Չմշկյանը։ Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանում պահպանվող Գաբրիել Սունդուկյանի ֆոնդում պահպանվում է «Պեպոյի» առաջին ներկայացման
