Ցանկացած երկրի մշակույթին գնահատական տալու լավագույն չափանիշներից մեկը նրանում թարգմանական արվեստի զարգացման մակարդակն է: Այս առումով հայ ժողովուրդը իրավունք ունի հպարտանալու, քանի որ դարեր ի վեր մեր իրականությունում ավանդաբար մեծ դեր է հատկացվել այդ արվեստին: Սկսած V դարից՝ թարգմանական արվեստը ապրել է և՛
Երբ 1899 թ. Թումանյանը թարգմանում էր «Օլեգի երգը» և «Ջրահեղձը» բալլադները[1], արդեն անցել էր զարգացման որոշակի ճանապարհ. փոխվել էին նրա ոճը, թարգմանական գեղագիտությունը և հայացքը դեպի թարգմանվող գրականությունը: Համարյա միաժամանակ թարգմանված այս գործերում նա պետք է հաղթահարեր տարբեր խնդիրներ: Ա. Ս. Պուշկինի ռուս
Ներկայումս, երբ օրեցօր աճում է հետաքրքրությունը թարգմանությունների հանդեպ, շատ արդիական է դրանց առանձին իրողությունների քննությունը: Դա հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու ինչպես սեփական, այնպես էլ օտարների փորձին: Թարգմանական բարդ խնդիրներից մեկն էլ բնագրի և թարգմանության միջև եղած ժամանակային տարածությունը փոխանցելն է, որին անդրադարձել են
Սերը դեպի գրականությունը սկսվում է մանկությունից, իսկ դա նշանակում է, որ սերը դեպի ընթերցանությունը սկսվում է մանկական գրականությունից: Վերջինս գեղարվեստական գրականության մի մասն է և ունի նրա որակներից շատերը: Այնուամենայնիվ, չնայած նմանությանը, տարբերվում է իր խնդիրներով և լսարանով, որովհետև ուղղված է երեխաների հետաքրքրությունները
