Բեմում ու բեմից դուրս՝ ապրած-չապրած պիեսներ, կինո, նկարչություն․․․ Անհնար է մտնել դերասանուհի Մարինե Պետրոսյանի ստեղծագործական աշխարհ ու մնալ նույնը․ րոպեների ընթացքում վերանում ես ու վերածնվում, սիրում ու ատում, ի վերջո՝ հաշտվում ինքդ քեզ հետ։ Բազմաթիվ ներկայացումներ՝ «Կիբոսա 7-րդ դար» (Էլեն), «Ինքնակոչը» (Նինա Կորեշկովա),
1896 թվականին ցրոնքցի Ներսեսի բազմանդամ ընտանիքում մեծ ուրախություն էր։ Հավաքվել էին Պետե Խչոյենց ողջ ազգատոհմը, գյուղի անվանի մարդիկ, դուռ ու դրկից, քավոր-սաներ։ Հասակավոր կանայք, իրենց հարսն ու աղջիկը առած, տեղավորվել էին հացատան թոնրի շրթի մոտ, իսկ տղամարդիկ՝ պարսպապատ ընդարձակ սալհատակ բակում դրված սեղանների
— Մենք քեզ տուն էլ կտանք, աշխատանք էլ․․․ Հիմա դու քո հայրենիքում ես։ -Ես ուրիշ հայրենիք չունեմ։ Զինվորական մի հին վերարկու ունեմ մոտս, կպարզեմ բաց երկնքի տակ, գլուխս կդնեմ մի ժայռի ու կքնեմ․․․ Խաչիկ Դաշտենց, «Ռանչպարների կանչը» Հողի հիշողությունն անջնջելի է, թեև ոտնահետքերը
Փարպի գյուղի նեղլիկ փողոցի անկյունում մի տուն կա, որի դարպասը չեն կողպում, և դեղնաչ թավամազ կատուն զննում է քեզ։ Այստեղ է ապրում 92-ամյա Արև տատը։ Ծնվել է ժամանակից շուտ՝ 1930 թվականի մի շոգ օր, երբ «մլակներն» աջից-ձախից կծոտում էին «կտրանը» քուն մտած հղի մորը։
Ardi.am-ի զրուցակիցը լուսանկարիչ Էմին Արիստակեսյանն է: — Լո՞ւյս, թե՞ ստվեր․․․ — Կարծում եմ՝ թե՛ լուսանկարչության մեջ, թե՛ կյանքում ամենաճիշտը հավասարակշռությունն է, ու տվյալ դեպքում չի կարելի առանձնացնել լույսը կամ ստվերը, քանի որ մեկը իմաստավորում է մյուսին։ Պետք է լինի լույսի- ստվերի ճիշտ հավասարակշռություն,
«Էրեբունի» պատմահնագիտական արգելոց-թանգարանում մինչև ապրիլի 29-ը կգործի «Էրեբունի․ Ասիլվա» խորագրով ցուցահանդեսը, որում ներկայացված են ֆրանսահայ գեղանկարիչ, քանդակագործ Ասիլվայի (Սիլվա Առաքելյան) աշխատանքները։ Նա Փարիզի «Մեծ պալատի» (ֆր.՝ Grand Palais) «Comparaison» սալոնի ղեկավարն է, ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Պլաստիկ արվեստի միջազգային ընկերակցության հիմնադիրը, առաջին քրիստոնյա կինը, որն արժանացել է
Սպիտակ «Ժիգուլին» կանգ է առնում ոլորապտույտ ճանապարհի եզրային ցուցանակի մոտ: «Счастливого пути! Возвращайтесь!»,- ասում է ժանգոտած ու ծռմռված երկաթը։ Մացառուտի մեջ կորած գետը գարնան շունչ է առել։ Մենք Փարպիում ենք։ Գյուղ մտնելուց առաջ խորհուրդ կտանք վերհիշել 5-րդ դարի հայոց պատմության նշանակալի մարդկանց ու
Նվիրվում է պատերազմի մասնակիցներին, այրվածքաբան, պլաստիկ վիրաբույժ Կարինե Բաբայանին, բժիշկներին, որոնք կյանքեր փրկեցին։ Եվան այդ գիշեր էլ քնեց ծանրացած կոպերով, ինչպես վերջին հինգ ամսվա ամեն լուսացող օրը։ Աչքի առաջ Վարդանն էր՝ փաթաթված եռագույն բարակ դրոշով, չնայած աշուն էր ու կտրող ցուրտ։ Ինքը մոտենում
