Նրա մտքով մեռնել չէր անցնում: Ժամանակը թարսվել էր նրա համար, տարին շուռ էր տալիս, բայց նա չէր ծերանում, միտք էլ չուներ: Խելքն էլ, չէր ծերանում՝ հերիք չէ, օր օրի ավելի էր հուպ գալիս դեպի մանկամտություն: Ի՜նչ մարդ էր… Կոթաքարի կատարն իսկական կանչելու տեղ
Ջոկատի հրամանատարը նրա ուսուցչին ասել է. -Դու գնա Ստեփանակերտ, լրագրողի գործդ շարունակիր, դա ավտոմատ բռնելուց կարևոր ա, կռիվ գնացող շատ կա: Մեռած-կենդանի՝ մեր ժամանակը հավերժացնողի կռիվն ավելի պետքական ա… Հետո, զինկոմ, փոխգնդապետ Թումանյանը, գլուխը թղթերի մեջ, առանց երեսի նայել՝ գրասենյակի ռուսերենով
Մանրապատում՝ արցախյան բարբառով **** Մին անտար օձ կյամա մեր հայաթը, սկսում կատվեն ծեգերին օտելը: Խեղճերդ հունց ըն աջուծյախ փըխչի-փախչի անում, պա՛հ: Յընըյան ըն կյամ, տեսուտեն՝ փրկումնը չկա: Գյուդում չըմ, թա հունց ըմ յըրա հըսնում, հինչավ թխում, կըտաղում ա, բիդա ինձ հիրս անում ըռնըթաթախ,
Մոլեգնող համավարակն աշխարհում առկա սոցիալ-տնտեսական մոդելի անկատարությունը պատին է դեմ տվել: Պարզվում է՝ նրա մեխանիզմները ի վիճակի չեն գլոբալ ճգնաժամեր կանխատեսել, առավելևս՝ հաղթահարել դրանք: Փորձագետները ենթադրում են, որ արհեստական բանականությունը կարող է և պետք է դառնա մարդկության օգնական, որպեսզի կանխի նման կործանարար իրավիճակները,
Էրիկ Քլեփթոնը լույս աշխարհ է եկել 1945 թվականի մարտի 30-ին, անգլիական Ռիփլի գյուղում: Իր առաջին կիթառը նա ստացել է տասներեք տարեկանում, սակայն նվագելու հաճույքն ու երաժիշտ դառնալու իսկական տենչը երկու տարի հետո է միայն նրան այցելել: Քլեփթոնի մականունը «slowhand» («դանդաղ ձեռք») է: Մի
-Իրարից ինչո՞վ ենք տարբերում, ի՞նչ ես կարծում: Նա ուրախ-շինծու հոգոց է հանում, հոնքերը սեղմում, կես-կատակ ասում. -Ինչքան ես եմ տեսնում՝ ոչ մի բանով, ես-դու-նա, բոլորս նույն շունն ենք: Խոսքը, հավանաբար, հոռետեսությունից է գալու, նրա կենսափորձի երես խորությունից: Նա արդեն վաղուց դադարել է
Նրա նվագի մեջ էստրադային շոուից՝ դասական սմոքինգ, վստահություն, տակտ, ոչինչ չկա: Դաշնամուրի կափարիչին՝ ահա մի սպիտակ թաշկինակ: Դաշնակահարը հենց այն է՝ սրբում է ճակատը: Ոգեշունչ գործ է, ոչ դյուրին… Համերգն անսովոր է, առանց վարողի: Դա բնական է: Իմպրովիզատորի համար երաժշտական թեման սոսկ առիթ
(հատված՝ Դմիտրի Բիկովի «Պալոլո, կամ ինչպես եմ ես ճանապարհորդել» նորատիպ ժողովածուից) Փա՜ռք Աստծո, որ չենք հանդիպել: Գայթակղությունն ինձ հիմա չի ստիպում «Սեգոդնյա» թերթում հետևյալ բովանդակությամբ հուշեր հրապարակել. «Իոսիֆի հետ միասին թափառել ենք Վենետիկի փողոցներում (Նյու Յորքի), նա ինձ համար իր փողով երկու
