Եթե ես ուզում եմ որ իսկական էքզիստենցիան շնչի ու անընդմեջ մահանալով հավերժ ապրի իմ մեջ ուրեմն պետք է գրեմ այսպես «ՉԵՄ ՀԻՇՈՒՄ ՎԱՂՆ ԷՐ ԹԵ ՎԱՂԸ ՉԷ ՄՅՈՒՍ ՕՐԸ ՄԱՅՐՍ ՄԱՀԱՑԱՎ»։ Ամեն օր առավոտյան ես մտնում եմ միանգամից լոգարան որպեսզի ջնջեմ գիշերվա ընթացքում
Ով հեռանում է իր տեսիլքներից իր լքվածությանն է մոտենում։ Ուզում եմ ձեզ մի բան ասել բայց մի քիչ անհարմար եմ համարում դրա մասին ձեզ ասելը։ Առաջին հերթին որովհետև գիտեմ ձեզ համար միշտ անհարմար է լսել ուրիշի ցավի մասին երկրորդը որովհետև ավելի է ցավում
Երեկվա երակը չգիտի վաղվա դանակին բայց գիտի որ վաղը աղավնիներ չեն լինի ավաղ։ Այս մարդիկ չհասկացան որ աստված նեղ կածան է որը տանում է մեզ դեպի իր մարմին-հացը-հարցական։ Ու քո թուք-թաքստոցից դուրս գալով ու գիպսե-համբույրիցդ պոկվելով ես հանկարծ նկատեցի թե ինչ անկրկնելի դատարկ
Նամակ 1 Ես լիցքավորում եմ նամակս փամփուշտ-տառերով ու կրակելու եմ ուղիղ կրծքիդ ու ես գիտեմ որ կուրծքդ իր միակ ատամ-ստինքով կծամի իմ մտքերը ու փամփուշտից ծնված վերքից ծիածան կհոսի։ Հիշում ես «Եվգենի Օնեգինում» ոնց է սկսվում Տատյանայի նամակը։ Այն սկսվում է այսպես. «Ես
Ես իմ առագաստը կոտրված հայելիներից եմ կարել որպեսզի իմ նավը ինձ հեռու տանի ինձնից։ ***Երբ ես չկայի դեռ չէր ծնվել այն մարդը որ կմտածեր որ այս աշխարհում ամեն տեղ ամեն բան ճիշտ է իսկ հիմա երբ ես կամ ես վստահ եմ որ ինչ
