Դավիթ Սամվելյան․ Դառնահաց
Հրոն բռունցքները հենեց սեղանին` ասես ուժ ստանալու համար, կանգնեց, հետ հրեց աթոռը, գլուխը մինչև ձախ ուսը թեքեց` չհամարձակվելով շրջվել նայել ու քայլերն ուղղեց դռան կողմը։ Այս անգամ գնում էր, որ էլ չգար։ Այս անգամ գնալու համար պատճառ հորինել պետք չէր։ Կինն էլ էր






