Երբեմն ինձ պարուրում է աննկարագրելի մի թախիծ, երբ ժամանակի ու մահվան աչքերը թվում են գերիշխող ակնթարթի հանդեպ։ Վինսենթ վան Գոգ Փարիզի հանրահայտ Մոնմարտր թաղամասում, Տերտր հրապարակի վրա դուրս է գալիս մի ծուռումուռ փողոց՝ Լեպիկ անունով։ Այս անունը մեզ ոչ
Միջնադարյան եվրոպական գեղանկարչությունը (առավելապես Վերածննդի ժամանակաշրջանի) թեմատիկ բազմազանության առումով բավականին աղքատ է։ Եվ դա օրինաչափ է, եթե հաշվի առնենք ինկվիզիցիայի գոյությունն ու պահանջները, նաև այն, որ հիշյալ ժամանակաշրջանի գրեթե բոլոր գեղանկարիչների ներշնչանքի հիմնական աղբյուրը եղել է Աստվածաշունչը․ առավելապես Նոր կտակարանը՝ իր ճանաչողական, բարոյախրատական
Ընկերոջս՝ գրականագետ Վաչե Եփրեմյանի հիշատակին …Գետինը ո՜նց է փախչում անիվների տակից։ Ես, ինչքան որ ուզում եմ գետնին չնայել, այդքան էլ ուզում եմ։ Նայում եմ, թե ինչպես է խճուղին ծլկում օդում կախ ընկած ոտքերիս տակով ու ահավոր վախենում եմ։ Վախից ավելի պինդ
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Գեղանկարչության պատմության ընթացքում վրձնված միլիոնավոր կտավների մեջ Լեոնարդո Դա Վինչիի «Ջոկոնդան» առաջին ու միակ ստեղծագործությունն է, որը հայտնի է Երկիր մոլորակի բոլոր անկյուններում։ Մարդկության սեփականությունը, նվաճումը հանդիսացող ստեղծագործությամբ այսօր հրապուրված են գրեթե բոլորը, անկախ նրանից, թե
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Կերպարվեստի պատմությունն ուսումնասիրելիս կարելի է տեսնել, թե գեղանկարիչը որտեղից է սկիզբ առնում, որ դպրոցին է պատկանում, որ գեղանկարչին է աշակերտել կամ որ գեղագիտական հայացքներին հարել։ Սա օրինաչափ երևույթ է և առկա է արվեստի նաև մյուս ճյուղերում։
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Արվեստը գիտություն է մարդու ներաշխարհի մասին ու մեծ հաշվով լինելով մարդաբանություն` մշտապես զարգացող իր հետաքրքրությունների տարածքում տեղ չի թողնում աքսիոմաների համար, այն դեպքում, երբ ճշգրիտ գիտությունների ելման կետը աքսիոման, պոստուլատն է: Եթե Նյուտոնի օրենքներից, ասենք թե երկրորդը,
Մարտիրոս Ոբնեցու «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից **** Վաղ միջնադարյան կերպարվեստում որմնանկարչության զարգացումը մեր կարծիքով պետք չէ կապել ժանրի ունեցած առանձնահատկության կամ վրձնելու տեխնիկայի հետ: Բանն այն է, որ ամենուր կառուցվող եկեղեցիների, վանքերի առկայությունը դեռևս չէր նշանակում, որ հասարակության հոգևոր կյանքում վանականությունը արդեն
