(Կարինե Խոդիկյանի «Հետադարձ վերադարձ» վեպն ընթերցելուց հետո) Վաղուց նկատել եմ՝ հայ գեղարվեստական արձակ պատումներում այնքան սակավաթիվ են կանայք, գրեթե չկան կամ մասամբ կան, բայց ըստ էության բացակայում են։ Դասական թե ժամանակակից վեպ ես կարդում և չես գտնում մի այնպիսի կնոջ, որին սիրես ու
Միլիարդ տարի առաջ, երբ Երկիր մոլորակի վրա բանական արարած չկար, միայն կույր քամին էր ոռնում, կանխատեսելով գայլերի մոտալուտ հայտնությունը, լեռները կրակ էին ժայթքում առ երկինք, օվկիանոսը եռում էր՝ խորտակելով դեռևս անգո նավերին, անապատի շիկացած ավազներում խորովվում էին օձ, կարիճ ու մողես, աստղերը մահացու
Սույն պատմվածքում և ընդհանրապես նա այնքան յուրահատուկ մարդ էր, որ ոչ ոք նրան չէր ճանաչում, մինչև իսկ՝ կինն ու երեխաները, ոչ ոք չգիտեր՝ որտեղից է եկել և ուր է գնում այդպես աննկատ, կարծես մարդ չլիներ, նման չէր որևէ կենդանու կամ թռչունի, երբ շատեր
Իմաստունը վախենում էր նայել հայելուն, որը նրան ցույց էր տալիս ամբողջովին մերկ։ Այդ զգացողությունը միանգամից չեղավ, այլ աստիճանաբար, այնքան դանդաղ, որ թվում էր՝ երկրագունդը կանգ է առել։ Մի օր էլ զգուշորեն սափրվելիս, նա հայելու ձախ անկյունում նկատեց հազիվ ընթեռնելի երկու բառ։ Հաջորդ պահին
«Ես»-ը այն է, ինչին ես տիրապետում եմ»: (Էրիխ Ֆրոմ) «Առանձին հոգու բախումները վերարտադրվում են հասարակության ներքին բախումներում»: (Ջորջ Ֆրանկլ) Իմ անունը Արամ է, բայց ես Վիլյամ Սարոյանի որդին չեմ, և ոչ էլ քեռին կամ թոռը, որևէ արյունակցական կապ չունեմ այդ նշանավոր մարդու
(Երկու գործողությամբ մենախոսություն) Մաս առաջին. Տղամարդ Մերի՞… Ձայնդ խզված է, հո մրսած չե՞ս, այսօր ցուրտ է ու քամոտ… Փառք Աստծո… Այո, ես աստվածապաշտ եմ, ինչ է՝ նորությո՞ւն է քեզ համար, բա ինչո՞ւ եմ Մարիամ Աստվածածնի նկարը մեր ննջարանում կախել, ուրեմն հավատում եմ։ Դու
Ժուկով-ժամանակով ձորերի երկիր Հայաստանում կար Մթնաձոր, Ահնիձոր և Էշաձոր։ Վերջինս մեծ համբավ ուներ՝ շնորհիվ իր էշերի, որոնք այլտեղ ապրող ցեղակիցներից տարբերվում էին երգասան զռոցով։ Դա կարծես խոսք լիներ, սեր էր արտահայտում, քեզ քույր ու եղբայր, այնքան մտերիմ, կարծես նա էր քեզ աշխարհ բերել
Մերի՞… Ձայնդ փոխված է, հո մրսած չե՞ս, այսօր ցուրտ է ու քամոտ… Փառք Աստծո… Այո, ես աստվածապաշտ եմ, ինչ է՝ նորությո՞ւն է քեզ համար, բա ինչո՞ւ եմ Մարիամ Աստվածածնի նկարը մեր ննջարանում կախել, ուրեմն հավատում եմ։ Դու էլ հավատա, եթե մինչև այս րոպեն
