Մայրս մակարոնով ու թարմ բանջարեղենով բեռնված ափսեով ներխուժեց սենյակս։ -Սոված չեմ, մա՜մ,- ասացի ու փոշմանեցի. սուր՝ ֆալցետային ճիչով անցավ հարձակման. -Էլի սոված գնում ես գործի, ամբողջ օրը բան չես ուտում, դու քեզ տեսե՞լ ես, ա՛յ տղա, տեսե՞լ ես՝ ինչքան ես նիհարել, անորեքսիա ա
-Ես իրան սիրում եմ՝ թողե՛ք, պիտի ամուսնանամ,- գոռում էի ու ոտքերս գետնին խփում։Փորձեցին բաժանել, չստացվեց. ամուր գրկել էինք իրար ու կանգնել մանկապարտեզի նախասրահում, ի ցույց բոլորի։ -Տղա՛ ջան, ախր դու ընդամենը 4 տարեկան ես,- դաստիարակս փորձում էր հանգստացնել. անօգուտ էր, շարունակում էի գոռալ՝
Կինը գեշ չէր, բայց ոչ ոք չցանկացավ պարել հետը․ Քոհենը պտտեցնում էր բոլոր «գեղեցիկ» կանանց և տղամարդկանց, մի քանի լուսանկարիչներ իրար հրելով վազվզում էին, փորձում որսալ լավագույն պարողներին, տեսախցիկների ոսպնյակները քրտնել էին, սրահում տոթ էր, բայց կինը դողում էր, կրծքի տակ մի բան
Ծխախոտը վերջացել էր, ցուրտ էր, ալարեց գնալ մոտակա խանութը. մի քիչ թութուն էր մնացել պապից հիշատակ, թունդ, կարգին թութուն։ -Դե՜, քեզ տեսնեմ, Հենրի,- խոսեց բարձր՝ ինքն իրեն ոգևորելու համար: Ահա, թերթ էլ կա։ Գրական պարբերական էր. առաջին էջում մի ակնհայտ ապաշնորհ կնոջ բանաստեղծություններն
Վատ մարդիկ պարզապես չեն լինում, լինում են մարդիկ, որ լույսը կորցրած են լինում։ Այո, մենք մեր լուսատու աստղն ենք կորցրել, մեր առավոտները, մեր սուրբ անմեղությունը, որ ինքն իրեն ներում է։Ալբեր Կամյու Թռչունները իջեցրել էին հորիզոնը, արևի հինան կտուցներին սուրում էին ցած, պստիկ խաղալիք
Բոլոր պատմությունների մեջ սուտ կա, որքան էլ համոզիչ են թվում: Ես պատմող եմ, ով գրել- մոգոնելու փոքր արատ կամ շնորհ ունի, բայց էս պատմության մեջ սուտ չկա, սա ավելի ճշմարիտ է, քան ես, քան դուք, քան տեսանելի գեղեցիկն իր բոլոր երանգներով ու դրսևորումներով, սա
Չորս գիշեր չքնեց կնոջը խեղդելուց հետո։ Ջարդեց տան բոլոր պատուհանների ապակիները։ Օղի խմեց, քացախ խմեց, գինու շիշը շուռ տվեց բերանին, վերջին կումը խմեց՝ լիզելով փակչող շուրթերը, չհագեցավ։ Մութը ջնջեց ու այլափոխեց ամեն բան, կոտոշներ սրեց, չանչեր, անդունդները երախներ դարձան, բացվեցին, տարածվեցին, մեծացան, և
Ձյունը փակեց ճանապարհը։ Բուքը խառնել էր պատկերների իրականությունը՝ սարքել կապտամոխրագույն անդուր մի վիտրաժ։ Մարդիկ վազվզում էին քամու, կատաղած բքի միջով, պստիկները սայթաքում էին, ընկնում- ելնում, ձյունը դանդաղ իջնում էր մեր կիսաքանդ փողոցում, լցվում էր ակնաբիբերիս մեջ։ Մեռելի պես անթարթ աչքերով մեկնվել էի փողոցում՝
