Իմ զրուցակիցը կոմպոզիտոր Վաչե Շարաֆյանն է: Մեր զրույցի կարևորագույն առանցքը նրա նոր գրած «Հին աստվածներ» բալետն է՝ ըստ Լևոն Շանթի համանուն թատերգության: -Պարո՛ն Շարաֆյան, դեռևս 1985-ին հաղթող եք ճանաչվել ԽՍՀՄ Համամիութենական կոմպոզիցիաների մրցույթում: Խորհրդային հանձնաժողովին ի՞նչն էր գրավել խիստ ինքնատիպության հետ մեկտեղ՝ ընդգծված
«90-ականները» ուղղակի տարեթիվ չէ, մութ չէ, ոչ էլ ցուրտ: Թեև և՛ ցուրտ էր, և՛ մութ: 90-ականները հիշողություն է, ճանապարհ, ընկերություն, մանկություն, երգեր, հեռուստատեսություն… որ միանում էր՝ ոչ թե երբ ուզում էինք, այլ՝ երբ կարող էր, երբ լույս կար: 90-ականներին լսելի դարձան նոր ձայներ,
Աշխարհահռչակ սոպրանո, ՀՀ ժողովրդական արտիստ Հասմիկ Պապյանին դիմեցինք հարցով. -Ի՞նչ կարևոր ձեռքբերում և ի՞նչ լուրջ բացթողում եք նկատում հետհեղափոխական Հայաստանի երաժշտական կյանքում, առհասարակ՝ մշակույթում: -Դեռ բավականաչափ ժամանակ չի անցել հեղափոխական շրջանից, որպեսզի կոնկրետ եզրահանգումներ անենք: Իմ կարծիքով նվազել է ցածրորակ երաժշտությունը: Համերգային դահլիճները
Նախորդ տարեվերջին՝ «Սասնա ծռեր» խմբի լեգենդար անդամ Արայիկ Խանդոյանի՝ Միայնակ գայլի մահվանից հետո, երգիչ, երգահան Վահան Արծրունին հանդես եկավ մի կարևոր նախաձեռնությամբ՝ կազմակերպելով բարեգործական համերգ՝ մեր հերոսի ընտանիքին աջակցելու նպատակով: Մեզ հետ զրույցում նա այն ժամանակ այսպես մեկնաբանեց իր որոշումը. «Քանի որ անդամակցում
