Հայ ժողովրդի մեծագույն ողբերգության՝ 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության թեման ուսումնասիրության անսպառ նյութ է մատակարարել ու մատակարարում հայ, ինչպես և օտարազգի բազմաթիվ գրողների, արվեստագետների, ցեղասպանագետների, դիվանագետների, հասարական-քաղաքական գործիչների: Դրանցից մեկն էր հայ դասական Դերենիկ Դեմիրճյանը, որի ստեղծագործության մակերեսային ընկալման հանգամանքը երկար ժամանակ հանգեցրել է
Հրանտ Մաթևոսյանի ջղաձիգ հայացքը փորձում էր համադրել, մի տեսադաշտի բերել Երկնայինն ու Երկրայինը։ Խիստ, սուր հայացքով զննում էր կյանքը, կյանքի առեղծվածը, նույնքան դիպուկ ու սուր լեզվով, իմաստասեր գրողի անսպասելի գտած դիտանկյուններից տալիս էր իրականության «գրառենտգենյան» պատկերը ու միշտ միտված էր Երկնքի, «խղճի պոստուլատներով»
Այս տարի Ծաղկաձորի գրողների ստեղծագործական տանը հանգստանալիս առաջին անգամ եղա Կեչառիսի վանքում։ Այն իմ առաջին անգամ տեսնելը զուգադիպեց վանքին կից տարածքում կատարվող պեղումների ժամանակին- մի այլ վանքի հիմքեր էին հայտնաբերվել։ Դա մի ա՞յլ վանք է եղել արդյոք՝ հնագետները կիմանան։ Հավանաբար հեթանոսական եկեղեցի, մեհյան
Օլաֆուր Էլիասսոնն իսլանդա-դանիական ծագմամբ ժամանակակից արվեստագետ է, որի այցեքարտը լայնածավալ ինստալյացիաներն ու քանդակներն են։ Նա վարպետորեն օգտագործում է լույսը, ջուրը, մառախուղն ու օդի ջերմաստիճանը՝ սովորական տարածությունը վերածելով զգայական փորձառության, որտեղ դիտողը դառնում է արվեստի գործի անբաժանելի մասը։ Ներկայացնում ենք արվեստագետի հետ հարցազրույցը։ Ardi.am
Արևմտահայ գրող Վահե Քաչայի (1929-2003) վեպերի ու վիպակների մեծ մասին բնորոշ է տիրող իրականության արատների քննադատությունը, պատերազմի դատապարտումը։ Քաչայի ստեղծագործության մեջ նկատելի է էքզիստենցիալիզմի փիլիսոփայության որոշակի ազդեցությունը։ Ստեղծագործել է հիմնականում ֆրանսերեն։ «Փարիզյան պատկերները» Վահե Քաչայի վաղ շրջանի գործերից է։ Առաջին հայացքից պատմվածքի հիմքում փարիզյան պարզ, խաղաղ պատկերներ
Խորհրդային Միությունից ժառանգություն մնացած ժամացույցը ծլնգաց, ինչը նշանակում էր, որ ժամը 5-ին մնացել էր երեք-չորս րոպե։ Նորիկը հայացքը փոքր-ինչ շեղեց դիմացի սպիտակ պատից, նայեց ժամացույցին, գլխում պտտվող քաոսային մտքերի հոսքը մի պահ կանգնեցրեց, ինքն իր համար ֆիքսեց ժամը և թեթևակի շունչ քաշելով՝ հայացքը
Կոմիտասի, նրա հիվանդության և հոգեբուժարանում գտնվելու մասին մի տեսակետ կա, ըստ որի․․․ Կոմիտասը հոգեխանգարում չի ունեցել, պարզապես լռել է կամ խոսակցության մեջ է մտել միայն իր մտերիմների հետ։ Լռել է՝ գուցե որպես հիասթափության նշան աշխարհի հանդեպ ու նաև հրաժարման․․․ ՄԵԾ ԼՌՈՒԹՅԱՆ մեջ է
Գրական լեզուն՝ որպես լեզվի բարձրագույն՝ կանոնարկված ու հղկված դրսևորում, մշտապես սնվում է կենդանի ժողովրդախոսակցական լեզվից ու բարբառներից։ Բարբառը լեզվի աղավաղումը չէ, այլ նրա պատմական հիշողության, բառապաշարի ու մտածողության գանձարանը։ Ինչպե՞ս պահպանել այդ հարստությունը գլոբալիզացիայի և համացանցային տիրապետության մեր դարաշրջանում։ Ահա բարբառների պահպանման 5
