Առավոտը յոթին շուկայում բաց էր միայն պապիրոսի բուդկան: Դիմացն արդեն հերթ էր: Անլվա, տկլոր տղամարդիկ, քսված, անչուլկի կնանիք… Որ նայում էիր, քեզ թվում էր՝ տեսնում ես մեռնող մարդկանց, որոնք թքած ունեն, որ մեռնում են… Սուրոն հերթի մեջ էր: Սուրուն նույնիսկ ատամներն էր լվացել,
«Հայաստանի զարգացման հիմնադրամի» ֆինանսական միջոցներով՝ «Հայաստանի պատմական մայրաքաղաք Դվինի թանգարանացման և հարակից տարածքների բարեկարգում» ծրագրի շրջանակում 2016 թ. մշակվել և ՀՀ մշակույթի նախարարության (այժմ` ԿԳՄՍ նախարարություն) համաձայնեցմանն են ներկայացվել Դվին մայրաքաղաքի հարավային մուտքի բարեկարգման, նոր ցանկապատի և մուտքային դարպասի նախագծանախահաշվային փաստաթղթերը, իսկ 2016-2017
Մարտի 13-ին «Գոյ» թատրոնում կայացավ «Էքվուս» (Equus) հոգեբանական թրիլլերի առաջնախաղը (բեմադրվել է բրիտանացի դրամատուրգ Պիտեր Շաֆֆերի համանուն պիեսի հիման վրա)։ Դերերում՝ Արա Սարգսյան, Արմեն Սարգսյան, Հասմիկ Աբովյան, Տրդատ Մակարյան, Լիլիթ Սալնազարյան, Լիանա Ավետիսյան, Գայանե Բալյան, Սարգիս Չոլոյան և Կառլեն Հայրապետյան։ Նախագիծը կյանքի է
Իրավունք ունենալ ասելո՞ւ, թե՞ ասել։ Հնարավորություն տվեց երգելո՞ւ, թե՞ երգել։ Ձգտում է հաղթելո՞ւ, թե՞ հաղթել։ Հայերենին հարազատ չեն հնչում իրավունք ունենալ ասել, հնարավորություն տվեց երգել, ձգտում է հաղթել կապակցությունները։ Դրանք ճիշտ կլինեն, եթե ձևակերպվեն այսպես՝ իրավունք ունենալ ասելու, հնարավորություն տվեց երգելու, ձգտում է
«Ադամամութ»-ը երիտասարդ գրող Հայկ Սիրունյանի առաջին ժողովածուն է։ Ընդգրկում է բանաստեղծություններ և երեք էսսե։ Հրատարակվել է «էդիթ Պրինտ» հրատարակչության «Արդի» մատենաշարով։ Հայկի հետ զրուցել ենք գրքի շնորհանդեսից հետո, որը տեղի ունեցավ գիրք նվիրելու օրը՝ փետրվարի 19-ին։ Գիրքը տպագրության պետք է հանձնվեր 2020-ի սեպտեմբերի
2019 թ. նոյեմբերին, երբ Երևանում թեժ քաղաքական հակասություններ էին բորբոքվում կրթության և մշակույթի ոլորտների շուրջ, «Մշակույթ, կրթություն, պետականություն, քաղաքացիություն» վերնագրով մի հոդված հրապարակեցի: Դա Արցախյան պատերազմի բռնկումից տասը ամիս, իսկ դրա ողբերգական ավարտից՝ ավելի քան մեկ տարի առաջ էր: Հայաստանն այն ժամանակ այլ
(Մենախոսություն նկարչի հետ) Երբ փոքր էի, մեծ ուրախություն էր, որ ամբողջ օրը մորս հայրական տանը խաղում էի քեռուս երեխաների հետ և դեռ գիշերն էլ մնում էի այնտեղ: Սիրում էի քնել հյուրասենյակի չոր բազմոցին: Այնտեղ պատին կախված էր փայտե շրջանակով մի գեղանկար: Մինչ քունը
Ardi.am–ի զրուցակիցը ՌԴ վաստակավոր արտիստ, դիրիժոր, Ալ. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի տնօրեն և գեղարվեստական ղեկավար Կոնստանտին Օրբելյանն է։ — Համավարակ, հետո արդեն պատերազմ, երբ օպերային թատրոնի բեմը դարձել էր տարածք` զինվորական քողարկող ցանցեր պատրաստելու համար։ 2020 թվականի արհավիրքներն ի՞նչ
