Աշխարհի մեջ աշխարհ: Ներկի հոտ, գույներ, գծեր, ավարտուն ու նոր ստեղծվող գործեր: Գեղանկարիչ Վահագն Իգիթյանի արվեստանոցում ենք: -Որտե՞ղ ես ավելի շատ լինում՝ տա՞նը, թե՞ արվեստանոցում: -Այստեղ, միանշանակ: -Ինչ-որ բան փոխվել է կտավներումդ: -Զգայական աշխարհը հասունացել է, մաքրվել: -Նկարչին ծանոթանալու լավագույն միջոցը ցուցահանդե՞սն է:
Օրախնդիր թեմայի շուրջ է մեր զրույցը ԿԳՄՍ նախարարի տեղակալԱրա Խզմալյանի հետ: -Մշակութային զբոսաշրջության զարգացմանը միտված ի՞նչ ծրագրեր են իրականացվում: -Առաջին հերթին մենք պետք է մեր երկիրը ճանաչելի դարձնենք: Ոչ թե մարդիկ գան այստեղ, նոր ճանաչեն Հայաստանը, այլ թվային տիրույթում՝ տեղեկատավական գլոբալ դաշտում, ճշգրիտ
Շուտով ընթերցողին կհրամցվի Վահագն Գրիգորյանի «Պողոս-Պետրոս» վերնագիրը կրող նոր վեպը՝ «Անտարես» հրատարակչատան կողմից: Վեպն աղերսներ ունի Թումանյանի հեքիաթի հետ և սկսվում է թումանյանական բնաբանով. «-Պողո՛ս, գտա՞ր:-Չէ՛:-Պետրո՛ս, գտա՞ր:-Չէ՛»:Հեղինակը դիտարկել է մեր ազգի վերջին 200 տարվա պատմությունը՝ սկսած Ռուսաստանի՝ Հարավային Կովկաս, այդ թվում՝ Արևելյան Հայաստան
«90-ականները» ուղղակի տարեթիվ չէ, մութ չէ, ոչ էլ ցուրտ: Թեև և՛ ցուրտ էր, և՛ մութ: 90-ականները հիշողություն է, ճանապարհ, ընկերություն, մանկություն, երգեր, հեռուստատեսություն… որ միանում էր՝ ոչ թե երբ ուզում էինք, այլ՝ երբ կարող էր, երբ լույս կար: 90-ականներին լսելի դարձան նոր ձայներ,
Աշխարհահռչակ սոպրանո, ՀՀ ժողովրդական արտիստ Հասմիկ Պապյանին դիմեցինք հարցով. -Ի՞նչ կարևոր ձեռքբերում և ի՞նչ լուրջ բացթողում եք նկատում հետհեղափոխական Հայաստանի երաժշտական կյանքում, առհասարակ՝ մշակույթում: -Դեռ բավականաչափ ժամանակ չի անցել հեղափոխական շրջանից, որպեսզի կոնկրետ եզրահանգումներ անենք: Իմ կարծիքով նվազել է ցածրորակ երաժշտությունը: Համերգային դահլիճները
Երվանդ Ղազանչյանն այլևս մեզ հետ չէ: ՀՀ ժողովրդական արտիստ, ՀՀ «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալակիր, Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի «Սուրբ Սահակ, Սուրբ Մեսրոպ» շքանշանակիր, Պետական մրցանակի դափնեկիր, պրոֆեսոր, Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Երվանդ Ղազանչյանը կյանքից հեռացավ
«Թելեթրիփի» մասին «Թելեթրիփը» համատեղ երևակայության և շնորհի արդյունք է: Այն ստեղծում են Լիլիթ Հակոբյանը և նրա երկու մանկահասակ դուստրերը՝ իննամյա Էլզա Պետրոսյանն ու տասնմեկամյա Մայա Պետրոսյանը: Գաղափարը Էլզայինն է, նկարչական ձևավորումը՝ Մայայինը, գիրը՝ Լիլիթինը, որն ապրում է իր մանկության (գուցեև՝ երբեք չընդհատված մանկության)
Հենց կասկածեցիր, այլևս չես կարող թռչել: Թռչունները, ի տարբերություն մարդկանց,կարող են թռչել, որովհետև ամբողջ սրտով հավատում են… Հավատալ՝ նշանակում է թևեր ունենալ… Փիթր Փեն Ջեյմս Մեթյու Բարրի Թե երկնքում սավառնող հազարավոր թռչուններից քանիսն են չվում ու քանիսն են վերադառնում, երբեք չես էլ հաշվում։ Ո՞ր մեկը
