Պրոֆեսոր Ռաֆայել Իշխանյանի 100-ամյակին Դաս առաջին 1974 թվականն էր։ Երևանի պետական համալսարանի հայոց լեզվի և գրականության ֆակուլտետի երրորդ կուրսի լսարան մտավ բարձրահասակ, դասախոսի մեր պատկերացումներին մի տեսակ չհամապատասխանող, բավականին անփույթ հագնված դոցենտ Ռաֆայել Իշխանյանը։ Գիտեինք, որ գիտությունների դոկտոր է, սկզբունքային մարդ և գիտնական։
Վերևում մի բան կայծկլտաց։ Տաք խավարից ճկվեց ու թրթռալով վեր խոյացավ դյուրավառ մի աղեղ, հատեց սևով ու մոխրագույնով երիզված երկնային օվկիանոսը, ապա տարածելով լուսային վիբրացիաներ` գունային հրավառություն արեց։ Նայեցի վեր, թվաց, թե երկինքը հսկա գույնզգույն, թռչող (թպրտացող) լուսային ձկներով լի ակվարիում է, որ
Հոկտեմբերի 31-ին «Զանգակ» գրատանը կայացավ պորտուգալացի բանաստեղծ Ֆերնանդու Պեսոայի MENSAGEM/«Պատգամ» գրքի շնորհանդեսը։ MENSAGEM-ը բանաստեղծի պորտուգալերեն գրված միակ ստեղծագործությունն է, որը հրատարակվել է նրա կենդանության օրոք՝ 1934 թվականի դեկտեմբերի 1-ին։ Գիրքը Պորտուգալիայի փառավոր անցյալի խորհրդանշական վերլուծություն է, «դժգույն» ներկայի քննադատություն և լուսավոր ապագայի կանխատեսում։
Պատմություններ, ընթերցումներ և մտերմիկ միջավայր Իսահակյանի տան աշնանային այգում։ Հոկտեմբերի 30-ին Ավետիք Իսահակյանի տուն-թանգարանը լի էր իսահակյանասերներով։ Կիրակնօրյա անցուդարձը կապված էր համամարդկային, ազգային բանաստեղծի ծննդյան 147-ամյակի հետ։ Իսահակյանն իր կյանքի վերջին տասը տարիները անցկացրել է այս տանը, որտեղ հյուր են եղել անվանի մարդիկ
Սկիզբը՝ այստեղ ՅԱՆՈՒՍԸ Զսպակապեցին, դրեցին սայլակի մեջ ու տարան մի մեծ սենյակ, որտեղ ինձ պես շատերը կային. նրանց մի մասը քնած էր` նախածննդյան հիշողությունները ենթագիտակցության խոր շերտերին հանձնելու քնով, իսկ մյուսը` արդեն արթնացել, լուռ փորձում էր ընկալել նոր աշխարհը: Երբ գրավեցի տեղս,
Հայաստանի նշանավոր ամրոցներից մեկի` ««Լոռի բերդ» քաղաքատեղի» պատմամշակութային արգելոցի տարածքում 2022 թվականի մայիսից մեկնարկած պեղումները և հնագիտական հետազոտություններն ավարտվել են։ Այս մասին տեղեկացնում են ԿԳՄՍ նախարարության հասարակայնության հետ կապերի և տեղեկատվության վարչությունից։ ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության պատվերով և առանձին դրամաշնորհով՝ բերդաքաղաքի վերականգնման և բարեկարգման ծրագրի
Ոլորապտույտ ճանապարհը բաժանել է կյանքը մահից, անցյալը՝ ապագայից, եսը՝ մենքից, միտքը՝ անմտությունից ու… ցավը՝ անուրջից։ Հայրենիքը քարե սիրտ է` սառն ու ամեն օր փշրվող… մեր ձեռքերում։ Եսը մասնատվող մենք ու ճերմակ լռություն է այսուհետ։ Հիշում եմ… սա սառած աչքերի արտահայտություն է։ Սառած, որովհետև
Երեւանի պետ. համասարան, 1971, Սեպտ. Սիրելի ընթերցող Առաջին հանդիպումն էր հայոց լեզուի դասախօսին հետ: Ներս մտաւ, կարիք չեղաւ զգաստութեան հրաւիրել շաղակրատող ուսանողները, որովհետեւ իր կեցուածքով ու հեղինակութեամբ ինքզինք պարտադրեց ու րոպէ չանցած լռութիւն տիրեց դասարանէն ներս: Իշխանեանը զննական հայեացք մը նետելէ ետք ներկաներուն
