Կայացավ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի Ուսանողական գիտական ստեղծագործական ընկերության կազմակերպած հանրապետական երիտասարդական գիտաժողովը, որը կրում է «Արվեստը ժամանակի մեջ, ժամանակը` արվեստի» խորագիրը։ Գիտաժողովը նվիրված է Սոս Սարգսյանի հիշատակին։ Կյանքի է կոչվել Համազգային հայ կրթական և մշակութային միության աջակցությամբ։ Գիտական նստաշրջանը նախագահում
«Երևանյան հեռանկարներ» միջազգային երաժշտական փառատոնի նախաձեռնությամբ շուրջ քսան տարուց ավել Հայաստան են ժամանում աշխարհի լավագույն երաժիշտները, որոնց համերգները վեր են ածվում մեծ տոնահանդեսի: Մայիսի 27-ին Հայաստանում առաջին անգամ հանես կգա աշխարհահռչակ ջութակահար Լեոնիդաս Կավակոսը: Նա մեր օրերի ականավոր, վիրտուոզ երաժիշներից է, որի բացառիկ
ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի, Հայաստանի գինու պատմության թանգարանի և Գերմանիայի Մյունսթերի համալսարանի կլասիկ հնագիտության ինստիտուտի համատեղ ջանքերով ապրիլի 18-20 տեղի կունենա «Հայաստանի Արարատյան հարթավայրի հնագույն մայրաքաղաքները» խորագրով միջազգային կոնֆերանս։ Հայաստանի գինու պատմության թանգարանում հավաքվելու են համաշխարհային համբավ ունեցող հնագետներ, պատմաբաններ ու
Սրճարանում նստած էին երկու հոգի: Տղամարդը յոթանասունն անց, առույգ, համակրելի ծերունի էր՝ բարեկիրթ շարժուձևով և նրբաճաշակ, մոդայիկ հագուստով: Կինը երիտասարդ էր նրանից տասնհինգ-քսան տարով, բայց նրանք շատ ներդաշնակ էին դիտվում: Աշխույժ զրուցում էին, սուրճ ու աղանդեր վայելում: Երկուսից էլ երջանկություն ու սեր էր
Սկիզբը՝ այստեղ Ապո՞- կալիպսիս, թե՞ ապա… «Մարդամեկը քանի կուրկուփ* ա եկել,-Վահագը շուռ եկավ դեպի իր դիմացի պատը,- պլան եմ կազմելու, զրույցը փողով է երևի: Շուտվանից ունեմ աչք՝ Ճռռանահարթ բարձրանալ, գոմի բակը ցաքուքոլից մաքրել, աշխարհ պիտի բացվի: Բազուկներումդ զորություն պիտի լինի՝ կացին բռնես, խամ
Նկարիչ, տիկնիկագործ Արմեն Հովհաննիսյանն ապրում և ստեղծագործում է Վրաստանում։ Նրա կերպարային տիկնիկները հետաքրքիր ու յուրօրինակ աշխարհ են` լի ամենատարբեր գույներով։ Արմեն Հովհաննիսյանի հեքիաթային ներկայացումներն այնքան են գրավել հանդիսատեսին, որ նրան հեքիաթասաց են անվանում։ Ազգությամբ հայ տիկնիկագործի կերպարներին ծանոթ են ինչպես Վրաստանում, այնպես էլ
Վահագն Գրիգորյանի «Ժամանակի գետը» վեպը գրվել է 2005-2008 թթ., սակայն տարիներն ի զորու չեն, ցավոք, ներազդել այս երկում բարձրացված տագնապալի խնդիրների կարևորության վրա և դարձնել դրանք ժամանակավրեպ: Այս վեպը պարզապես գեղարվեստական երկ չէ, այլ փաստերի ու փաստաթղթերի հենքով ստեղծված պատմական վավերագիր: Վեպի
Ձյունը փակեց ճանապարհը։ Բուքը խառնել էր պատկերների իրականությունը՝ սարքել կապտամոխրագույն անդուր մի վիտրաժ։ Մարդիկ վազվզում էին քամու, կատաղած բքի միջով, պստիկները սայթաքում էին, ընկնում- ելնում, ձյունը դանդաղ իջնում էր մեր կիսաքանդ փողոցում, լցվում էր ակնաբիբերիս մեջ։ Մեռելի պես անթարթ աչքերով մեկնվել էի փողոցում՝
