**** Տաթևի վանական համալիր, Սատանի կամուրջ Ես մարգարեներին չեմ հավատում։ Բայց հերիք է նեղլիկ, ձորամերձ ոլորաններով լեռն ի վեր հասնել Տաթևի վանական համալիր, սկսում ես հասկանալ, որ դա քո կյանքի ամենատպավորիչ վերելքն էր, որ դու կանգնած ես երկնակամարի տակ ու հնարավորություն ունես քեզ
Քաղաք, որի փողոցներն առավոտյան 7-ին հսկում են մեծ ու փոքր շները, որի փայտե ամայի կանգառներից արևը ներս է ընկնում ու փշրվում վանդակավոր ստվերների, որի բակերում ու կենտրոնական մայթերին կանայք ժպտալով գորգ են լվանում ու բուրդ ծեծում: Քաղաք, որում ներկան ու անցյալը նույն շարվածքն
Ardi.am-ի հյուրը հոգեբան-մանկավարժ, «Տատիկի հեքիաթը» ծրագրի հեղինակ Վարսենիկ Խաչատրյանն է։ Սա հին ու նոր սերունդների յուրատեսակ երկխոսություն է։ Տատիկներին հնարավորություն է տրվում տարբեր ձևաչափերով իրենց իմացած հեքիաթները մատուցել մատաղ սերնդին։ — Արդեն քանի տարի է որպես հոգեբան-մանկավարժ «Տատիկի հեքիաթը» հեղինակային ծրագիրն եք անում,
Սևանավանք վանական համալիրը գտնվում է Գեղարքունիքի մարզում՝ Սևանի թերակղզու վրա: Այն մշտապես մարդաշատ է. հատկապես ամռան ամիսներին Սևանա լճի ափին հանգստացող հայաստանցի և ոչ հայաստանցի հովեկները մեծ հետաքրքրությամբ են այցելում վանական համալիր, մանավանդ որ համալիրի տարածքում տեղակայված հեռադիտակով հնարավորություն է ստեղծված
Հուշարձանների եռաչափ մոդելավորումն աշխարհում լայնորեն կիրառվող մեթոդ է, ֆիքսման ու հավաստման ժամանակակից տեսակ։ Հայաստանում կատարվող աշխատանքների մասին զրուցել ենք «Պատմամշակութային արգելոց-թանգարանների և պատմական միջավայրի պահպանության ծառայություն» ՊՈԱԿ-ի Հուշարձանների պահպանության բաժնի գլխավոր մասնագետ Լևոն Մկրտչյանի հետ։ — Հայաստանում քանի՞ հուշարձան է հետազոտվել ու մոդելավորվել,
Ստեփան Զորյանի տուն-թանգարանը գտնվում է Վանաձորի Ստ. Զորյան 24 հասցեում: Տուն-թանգարանի ցուցադրությունը բաղկացած է յոթ սրահից, որոնցում ներկայացված են Զորյան գրողի, թարգմանչի, լրագրողի, հասարակական գործչի, ակադեմիկոսի, քաղաքացու, մարդու համապարփակ նկարագրին առնչվող ցուցանմուշներ՝ ձեռագրեր, բազմաբնույթ գրքեր, բացիկներ, գեղանկարներ, քանդակներ, կենցաղային իրեր և այլն: Հուշային
«Մեծ տատս՝ Մարեն, հեքիմի շնորհ ուներ․ վախ էր բռնում։ Հանրապետության տարբեր ծայրերից մեծ թե փոքր բերում էին նրա մոտ։ Փոքրերի աճուկի հատվածն էր բռնում, մեծերի՝ դաստակը, ինչ-որ բառեր մրմնջում։ Բոլորն ապաքինվում էին։ Ասում էի՝ մամո՛, ինձ է՛լ սովորեցրու։ Թե՝ էդ իմ հոր տան
«Մորս ասել էին, որ պատրաստվի․ էդ երեկո Ուջանից ինձ ուզելու են գալու։ Մերս թե՝ հրեն աղջիկս քնուկ ա, իրա կերած ամանը չի լվացի, ես ո՞նց եմ դրան կարգելու։ Տասնյոթ տարեկան էի․ ինչ հայհոյանք ասես տվեց։ Ասի՝ մա՛մ, ես չեմ իմանում՝ էդ մարդն ով
