Աննահանջների ողբը
Անտուն,Շիվար նորից,Մարդիկ պայքարն ուսին տարան,Եվ քայլեցին տխուր,Եվ քայլեցին վստահ,Ինչ էր երկիրն ուզում,Ինչու մեզ չի լսում։Աղաղակ է ու ցավ,Մեկը քեզ ուրացավ, Բայց հազար ու հազար,Որ աննահանջ են միշտ`Քեզանով են ապրում։Երկի՛ր, գիտես՝ հեշտ չէլսել միմյանց, երբ սոխակի երգըՀամազարկն է փոխել,Եվ թվեր են գրվում,Եվ ասում են






