Ոչինչ չունես` եթե խաղաղություն չունես, ասում էր լուսահոգի տատս: — Ունեմ, տա՛տ, ունեմ լիքը,- ասում էի` կում-կում խմելով տաք սուրճը: Ունեմ մի մեծ բաժին ու կարող եմ հանգիստ բաշխել՝ ինձնից չարակամորեն աչք չկտրող, շնորհներս ու արատներս համրող, զգացմունքայնությունս թուլություն ընկալող, բացերս ու մոլություններս
Օրեր առաջ զանգահարեց Հրաչօ-Հրաչյա Մաթևոսյանի ավագ որդին՝ Արտակը: -Հայրիկի 85-ամյակն է, ուզում ենք մտերիմների մի փոքր խմբով հավաքվել մեր տանը, միասին մի կտոր հաց ուտել: Որքա՜ն Հրաչօ-ական էր այս մի նախադասությունը, ի՜նչ ջերմ ալիք տարուբերվեց իմ ներսում: Հավաքվել էինք Հրաչօ-ականներով ու վայելում էինք
Թեքեյան կենտրոնում ապրիլի 11-ին, ժամը 16։00-ին, կբացվի Վիկտոր Դանիլովի լուսանկարչական աշխատանքների ցուցահանդեսը։ Լուսանկարչության սիրահարները կարող են տեսնել դրվագներ Նյու Յորքից և այլ քաղաքներից։ Ինչպես ասում են՝ Վիկտոր Դանիլովը աշխարհին լույս և բարություն է բերում։ Նա նկարիչ է, լուսանկարիչ, երաժիշտ, գերազանց կազմակերպիչ, ով ունակ
Մեկ տարի առաջ այս օրերին ամեն ինչ այլ կերպ էր: Գործի գլուխ էին կանգնել հինգ հոգով․ մեկը ցեմենտի ու քարի հետ անընդմեջ շփումից կոշտացած մատներով ուղիղ ու ամուր պատեր ու սալահատակ էր շարում, մյուսը մկանուտ ձեռքի բռունցքներով պատրաստ էր պեմզաբլոկե պատեր քանդել,
Սպիտակ «Ժիգուլին» կանգ է առնում ոլորապտույտ ճանապարհի եզրային ցուցանակի մոտ: «Счастливого пути! Возвращайтесь!»,- ասում է ժանգոտած ու ծռմռված երկաթը։ Մացառուտի մեջ կորած գետը գարնան շունչ է առել։ Մենք Փարպիում ենք։ Գյուղ մտնելուց առաջ խորհուրդ կտանք վերհիշել 5-րդ դարի հայոց պատմության նշանակալի մարդկանց ու
Ardi.am-ի հյուրը բանաստեղծուհի Վարդ Արծափէն է։ Զրույցի առանցքը բանաստեղծուհու «Լինել երեք հարությամբ» գիրքն է, պոեզիան, մեր օրերը։ — Պատերազմից առաջ ու հետո․․․ փոխվե՞լ է ասելիքը, տրամադրությունը, ռիթմը կյանքի, պոեզիայի։ — Անշուշտ, պատերազմը շատ բան փոխեց… դեռ երկար «կղողանջեն» վերքերը, բայց ոչ «զանգն է
Առավոտյան արթնացա, վարագուրեցի կարոտս քո սիրով, հայրենի՛ք, իմ մի բուռ, մի ծվեն, մեկը այն ամենից, ինչը իմ ակունքն է, որի արմատները սկզբից են ներհակ։ Մեկը այն անուններից, որոնք իմ անունն են ամեն օր ու պահի։ Հայրենի հող իմ, ի՜նչ քաղցր ես։ Քո մեջ
Նվիրվում է պատերազմի մասնակիցներին, այրվածքաբան, պլաստիկ վիրաբույժ Կարինե Բաբայանին, բժիշկներին, որոնք կյանքեր փրկեցին։ Եվան այդ գիշեր էլ քնեց ծանրացած կոպերով, ինչպես վերջին հինգ ամսվա ամեն լուսացող օրը։ Աչքի առաջ Վարդանն էր՝ փաթաթված եռագույն բարակ դրոշով, չնայած աշուն էր ու կտրող ցուրտ։ Ինքը մոտենում
