Հայտնի են «Երիտասարդական գրականագիտական մրցույթ» ծրագրի ամփոփիչ մրցանակաբաշխության հաղթողները։ Երևանում և հանրապետության չորս մարզերում (Լոռի, Տավուշ, Գեղարքունիք,Վայոց ձոր) անցկացվել են դասընթացներ, որից հետո դիմորդները ներկայացրել են գրախոսական աշխատանքներ։ Մրցանակաբաշխությունից հետո զրուցել ենք «Գրական Կայարան» ՀԿ-ի տնօրեն, արձակագիր Սուսաննա Հարությունյանի հետ։ — Տիկին Հարությունյան, մրցույթի
Սահմանապահ Տավուշի մարզ, գյուղ Չինարի: Այստեղ՝ հայ-ադրբեջանական սահմանագծին, բացի ամուր կանգնած հայորդիներից, կա ևս մեկը՝ Ոգեղեն սահմանապահը, որ Խորանաշատ է կոչվում: Ճիշտ 800 տարի առաջ՝ 1222 թվականին, ավարտվել է Խորանաշատ վանական համալիրի Սբ. Աստվածածին եկեղեցու շինարարությունը: Ճիշտ 8 դար է, ինչ Խորանաշատը ամուր
Ամեն առավոտ արթնանալիս աչքերը փակ էր պահում, որպեսզի գոնե վերջին տեսած երազը հիշի, ու ամեն անգամ էլ վերհիշելիս թվում էր, թե ինչ-որ շատ կարևոր մանրուք է պակասում, որն անկարող է հիշել։ Շաբաթը երեք օր, աչքերը դեռ փակ, ձեռքը երկարեցնում էր աջ,
Շուշին վերագտնելու հավատով -Чай, кофе, валериана…? Սովորաբար այս տանը հյուրերին դիմավորում էին Чай, кофе, потанцуем? կատակ-հարցով: Սա ասես նշանաբառ էր՝ շեմից ներս մտնողների հումորի ու յուրայինության սահմանը որոշելու համար: Արուսի հյուրն իհարկե, ընտրեց վալերիանան. դաժան գիշեր էին լուսացրել, ճակատագրական կորուստ էին ունեցել: Պատմական
— Ժողովուրդը քայլում է դեպի Պրոսպեկտ,- քաղաք վերջերս մուտք գործած նոր՝ կապույտ ավտոբուսներից մեկի վարորդն է։ Գլխավոր պողոտան շրջանցում է։ Ուղևորները լուռ համաձայնությամբ սպասում են հաջորդ կանգառին։ Դանդաղ ընթացքից դժգոհողներ չկան։ Քաղաքը սովոր է փակվող փողոցներին, գրկախառնություններին, անհնազանդությանը, հնազանդությանը։ 2020-ից հետո քաղաքը ժպտալու
Նյութի սկզբնաղբյուրը՝ «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագիր Տարիներ առաջ էր: Պետհամալսարանի դասախոսները, որոնց համար բազմաբնակարան շենք էր շահագործման հանձնվում Ծարավ Աղբյուրի փողոցում, հավաքվել էին խորհրդակցության, որտեղ, ի թիվս այլ հարցերի, վիճարկվում էր նաև այդ անվանումը. ոմանք առաջարկում էին դարձնել Համալսարանականների փողոց, ոմանք էլ դեմ էին՝
Հաղորդակցություններ շարքից Ex nihilo, nihilo fit Վերջին քսան տարվա մեջ առաջին երեք օրն էր, որ չէր լողացել, չէր սափրվել ու նույնիսկ հայելու մեջ ինքն իրեն չէր նայել։ Ոչ մի տող չէր կարդացել կամ գրել, չէր լսել ոչ մի երգ, չէր նայել
