Փառո՜ն… Խեղճ ու կրա՜կ, անշառ ու անօգնակա՜ն, հիսուն տարի առաջ՝ ծննդյան օրը, իր անգիտությամբ Փառանձեմ գեղեցկուհի տատի՝ թագուհիներին վայել անունը նվեր ստացած և երկու օր հետո թիֆլիսներից հյուր եկած նույն տատի. «Ամա՜ն,- որդուց ու հարսից մահու չափ վիրավորված «գեղագետ» տատից առգրավված,- ամա՜ն, իսի
(21-րդ թողարկում) Արվեստի որևէ գործ նկարագրելիս, քննելիս, վերլուծելիս, դրա մասին կարծիք հայտնելիս անհրաժեշտ է հասկանալի, արվեստին վայել խոսք։ Մայրենի լեզվով ասած խոսքը ներկայանալի է և մատչելի, երբ զերծ է օտարաբանություններից, այսինքն՝ այն բառերից, որոնց հայերեն համարժեքները կան։ Առանձնացրել և ներկայացնում ենք արվեստի տարբեր
«Մեծ տատս՝ Մարեն, հեքիմի շնորհ ուներ․ վախ էր բռնում։ Հանրապետության տարբեր ծայրերից մեծ թե փոքր բերում էին նրա մոտ։ Փոքրերի աճուկի հատվածն էր բռնում, մեծերի՝ դաստակը, ինչ-որ բառեր մրմնջում։ Բոլորն ապաքինվում էին։ Ասում էի՝ մամո՛, ինձ է՛լ սովորեցրու։ Թե՝ էդ իմ հոր տան
Ի՞նչ է «Սնայդերքաթը» «Զաք Սնայդերի Արդարության լիգան» (կամ «Սնայդերքաթը») 2017 թվականին թողարկված համանուն ֆիլմի ռեժիսորական տարբերակն է։ Այն Սնայդերի«Պողպատե մարդը» (2013) և «Բեթմենն ընդդեմ Սուպերմենի. Արդարության արշալույսին» (2016) ֆիլմերով սկսված պատմության շարունակությունն է։ Ինչո՞ւ դիտել «Զաք Սնայդերի Արդարության Լիգան» յուրահատուկ նախագիծ է։ Նախ՝
Արման Ապերյանը ծնվել և ապրում է Չինարի գյուղում, սովորում է 12-րդ դասարանում։
Ներկայացնում ենք Մոնթե Մելքոնյանի «Պայքարելու իրավունքը» գրքում ամփոփված խորհրդածություններից մի քանիսը։ Մոնթե Մելքոնյանի 1981-1991թթ. գրած աշխատությունները, հոդվածները եւ նամակները ամփոփող այս ժողովածուն լույս է ընծայել «Վերնատուն» հրատարակությունը։ Թարգմանիչը Վահան Մկրտչյանն է, խմբագիրը՝ Արամ Թոփչյանը։ Հրատարակության է պատրաստել գրող, գրականագետ Արմեն Սարգսյանը։ ***Բոլոր հայերը
Մայիսի 8-ին Երևանի բուսաբանական այգու «Անկախության արահետ»-ում տեղի ունեցավ «Ծառ հիշատակաց» ծառատունկ-ցերեկույթը: Այն թվով 5-րդն էր` արահետի հիմնադրման օրից: Չնայաց պատմական ներկայի բարդ իրականությանը, ցերեկույթի նախաձեռնողները, այնուամենայնիվ, նվիրել էին այն տարիներ շարունակ նշվող մայիսյան Եռատոնին: Պատվավոր հյուրերն էին` Հայրենական Մեծ պատերազմի մասնակից, վետերան,
Հովիկ Աֆյանի նորատիպ «Կարմիր» վեպը (Անտարես, 2020) ժամանակագրությամբ չորոշակիացող (198…-20…թթ.), սակայն բովանդակությամբ գրեթե փաստագրության վերաճող պատում է, որում ամենքս կանք՝ մեզ ծանոթ կամ արդեն մոռացված ինքնության թույլ ու պակաս թույլ դրսևորումներով: Ապրելու այս ժամանակը Աֆյանը «ներկել է» կարմիրով: Գերակշռող շեշտադրումն այս գույնի խորհրդում
