Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնում ըստ Բրեդ Բյորդի սցենարի` տեղի ունեցավ «Ռատատույ» ներկայացման պրեմիերան։ Ներկայացման ռեժիսորը Ժիրայր Գաբրիելյանն է, բեմականացման հեղինակները՝ Արմինե Բոյաջյանը և Նարեկ Մանուչարյանը, բեմանկարչության և զգեստների հեղինակը՝ Լիլիթ Մխիթարյանը, երաժշտական ձևավորումների և տեխնիկական հնարքների պատասխանատուն՝ Հրանտ Վարդումյանը, լույսի
Կոմիտասի անվան լարային քառյակն այս տարի նշում է հիմնադրման 100-ամյակը։ Լեգենդար երաժշտախումբն այս երկարուձիգ տարիների ընթացքում ունեցել է անհաշիվ տպավորիչ համերգներ, հայ և օտարազգի ունկնդրին ներկայացել ոչ միայն կոմիտասյան, հայկական դասական երաժշտությամբ, այլև համաշխարհային ճանաչում ունեցող արտասահմանյան կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումներով։ Երաժշտասեր հանրության հետաքրքրությունն
Ապրիլի 7-ին, ժամը 12։00-18։00-ին, Tumanyan’s Art (Մոսկովյան 6/7) սրճարանի բացօթյա տարածքում կանցկացվի «Վըսկէ ծերքեր» փառատոնը, որի ընթացքում նախատեսվում են ավելի քան 50 արցախցու ձեռագործ աշխատանքների և արտադրանքի ցուցահանդես-վաճառք, վարպետաց դասեր, անակնկալ նվերներ և հյուրասիրություն։ Փառատոնի կազմակերպիչ, «Արցախի մայրիկների աջակցման կենտրոն» հասարակական կազմակերպության հիմնադիր
Կոկիկ, վայելուչ է այն խոսքը, որը քերականորեն ճիշտ և միաժամանակ պարզ է կառուցված, այսինքն՝ խոսողն իր դատողություններն ու մտքերը ճիշտ է «դասավորել» և պարզ արտահայտել՝ անխաթար տրամաբանական զարգացմամբ։ Նախադասություններում բառերը միշտ պետք է կապակցել այնպես տրամաբանված, որ ո՛չ շարադասության, ո՛չ էլ հնչերանգի պատճառով
Վարդան Ֆերեշեթյանի «Մենություն» պատմվածքը «Պոչը» պատմվածքների և էսսեների ժողովածուից է («Ակտուալ արվեստ» հրատարակչություն, 2022)։ Ներկայացնում ենք նաև պատմվածքի ռուսերեն տարբերակը՝ Լիլիթ Մելիքսեթյանի թարգմանությամբ։ Սերը՝ երկու մենություն է, որ ողջունում իրար, շփվում եւ պահպանում են միմյանց։Ռ.Մ.Ռիլկե Երեկոյան այն ժամին, երբ ծառերի ստվերները հուլորեն երկարում
Վերհուշ կորած «արժեքների» մասին Ժամանակին էդ անտեր սերը իմ «ջեբն» էր: Էնտեղից, բացի սեմըչկի չկերած հատիկներից, դուրս էին գալիս սիգարետի ճմռթված հատիկներ և մեկ-մեկ էլ՝ մի քիչ կիրք: Էսօրվա պես հիշում եմ՝ 17 տարեկան էի, հույսերով էն տղու, որ ամեն կարճ յուբկայի տակից
Ո՞րն էր Երևանի առաջին կինոթատրոնը, ի՞նչ ֆիլմեր էին ցուցադրվում մինչև Հայաստանի խորհրդայնացումը, ինչպե՞ս Շիրվանզադեն արձագանքեց «Նամուս» ֆիլմին, ինչո՞վ «Զարեն» գրավեց կինոքննադատների ուշադրությունը, ինչու՞ էր Ստալինը «Պեպոն» համարում անհասկանալի և չհաջողված ֆիլմ, ինչպե՞ս Բեկնազարյանը «Պեպո»-ի համար պարգևատրվեց ավտոմեքենայով, ինչպիսի՞ն էին «Հայֆիլմի» կինոնկարների ցուցապաստառները և
Որքան էլ թվա, թե դասականներն ուսումնասիրված և ներկայացված են լիարժեք, այդուհանդերձ նրանցից շատերի արխիվները լեցուն են այնպիսի նյութերով, որոնք անակնկալի են բերում մեզ հաճախ: Ասվածը միայն գրողներին չի վերաբերում: Այս անգամ՝ Դերենիկ Դեմիրճյանի արխիվում հերթական պրպտումներից հետո, մենք գտել ենք արտասովոր նյութեր, որոնք
