Թարգմանությունն անգլերենից՝ Վարդան Ֆերեշեթյանի Աստվածաբանության ուսանողը սկսեց պատահել ինձ մոտավորապես քառորդ դար առաջ, ռուս գրողների պիեսներում։ Տոլստոյը, Դոստոևսկին, Չեխովը, Անդրեևը և Գորկին հազվադեպ էին իրենց պիեսներում զանց առնում աստվածաբանության ուսանողին։ Թվում էր, աստվածաբանության ուսանողը հենց հեղինակն է, որ շվարած, բայց հիացական հայացք է
Ռուսերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Երկրորդ, որովհետև նրա մեջ մոլեգնեց բուռն կարոտն առ Ռուսաստան։ Երրորդ, ի վերջո, որովհետև նա ափսոսում էր իր այն օրերի ջահելությունը, և դրա հետ կապված ամենայն ինչ՝ չարությունը, անշնորհքությունը, խանդավառությունը և շլացուցիչ-կանաչ առավոտները, երբ անտառակում կարելի էր խլանալ պիրոլներից։ Սրճարանում
Ռուսերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Ինձ հետ հետևյալն էր լինում՝ նստելով գրասեղանի մոտ գիշերվա առաջին մասը, երբ գիշերը դեռ ծանր լեռն ի վեր է գնում,- և արթնանալով աշխատանքից հենց այն պահին, երբ գիշերը հասել է բարձունքին և այ-այ կգահավիժի, կանցնի առ լուսածագի
Թարգմանությունը՝ Վարդան Ֆերեշեթյանի Քշված հովտային գիշերից երազի ոգեշունչ հողմով՝ ես կանգնել էի ճամփեզրին, մաքուր երկնի տակ, ամբողջովին ոսկյա, արտասովոր լեռնային երկրում։ Ես զգում էի, առանց նայելու, վիթխարի խայտանկարավոր ժայռերի փայլը, անկյուններն ու սահմանագծերը, և շլացուցիչ վիհերը, և հայելային շողանքը բազում լճերի, ինչ-որ տեղ
Ի սկզբանե մեզ հետ էին Աստված, երանությունը, հավատը և կատարելության ծարավը, և մեզ հետ էին անսահման և անտեսանելի բաների առկայությունը, օվկիանոսը, անտեսանելի ծովերի կորնթարդությունը, երազամրրիկների հուզումը, քարերի կարկուտը, անձրևն ու քամին և մանրակարկուտն ու ձյունը, և հոգու անդնդախոր գետերի ոռնոցը, բանականության ձորերը, բարձրաբերձ
Անգլերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Խոհածումներ էլեկտրական լամպի լույսի ներքո, ժամացույցի տկտկոցը հունվարյան գիշերվա մեջ և մունջ ռադիոյի հաստատությունը քառասունվեց ջազ-խմբերի, շանսոնիեների, վալսերի, տանգոների հետ՝ խուլ զառանցանք. ա՜խ, ախորժելի ծխախոտ, սրընթաց նժույգ, որ ցատկում է առ անմտություն, արագ, պարապության միջով, գալիք մահվան ցանկալի համը,
Նա ով մանկության օրերին գեթ մի անգամ հասցրել է որսալ մողեսի պոչը, անընդհատ կհիշի իր ապշանքն ու վախը, երբ գալարվող ու գերեվարված մողեսը թողնում է պոչն ու ոլոր-մոլոր սուրալով գույնզգույն ծաղիկների, արևահար սիզախոտերի ու համարյա աննշմար մժղուկների արանքով, անհետում է, ասենք, մամռապատ քարի
Վարդան Ֆերեշեթյանի «Մենություն» պատմվածքը «Պոչը» պատմվածքների և էսսեների ժողովածուից է («Ակտուալ արվեստ» հրատարակչություն, 2022)։ Ներկայացնում ենք նաև պատմվածքի ռուսերեն տարբերակը՝ Լիլիթ Մելիքսեթյանի թարգմանությամբ։ Սերը՝ երկու մենություն է, որ ողջունում իրար, շփվում եւ պահպանում են միմյանց։Ռ.Մ.Ռիլկե Երեկոյան այն ժամին, երբ ծառերի ստվերները հուլորեն երկարում
