Անգլերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Խոհածումներ էլեկտրական լամպի լույսի ներքո, ժամացույցի տկտկոցը հունվարյան գիշերվա մեջ և մունջ ռադիոյի հաստատությունը քառասունվեց ջազ-խմբերի, շանսոնիեների, վալսերի, տանգոների հետ՝ խուլ զառանցանք. ա՜խ, ախորժելի ծխախոտ, սրընթաց նժույգ, որ ցատկում է առ անմտություն, արագ, պարապության միջով, գալիք մահվան ցանկալի համը,
Նա ով մանկության օրերին գեթ մի անգամ հասցրել է որսալ մողեսի պոչը, անընդհատ կհիշի իր ապշանքն ու վախը, երբ գալարվող ու գերեվարված մողեսը թողնում է պոչն ու ոլոր-մոլոր սուրալով գույնզգույն ծաղիկների, արևահար սիզախոտերի ու համարյա աննշմար մժղուկների արանքով, անհետում է, ասենք, մամռապատ քարի
Վարդան Ֆերեշեթյանի «Մենություն» պատմվածքը «Պոչը» պատմվածքների և էսսեների ժողովածուից է («Ակտուալ արվեստ» հրատարակչություն, 2022)։ Ներկայացնում ենք նաև պատմվածքի ռուսերեն տարբերակը՝ Լիլիթ Մելիքսեթյանի թարգմանությամբ։ Սերը՝ երկու մենություն է, որ ողջունում իրար, շփվում եւ պահպանում են միմյանց։Ռ.Մ.Ռիլկե Երեկոյան այն ժամին, երբ ծառերի ստվերները հուլորեն երկարում
